05.04.2024, 14:47 ✶
(Ten post był ostatnio modyfikowany: 10.07.2024, 22:04 przez Roselyn Greengrass.)
Rose przekrzywiła głowę nieznacznie, gdy Samuel wspomniał o swoim dziadku. Sięgnęła pamięcią w głąb swojego umysłu, ale nie musiała zbyt długo myśleć. Pamiętała tę pozycję, sama czytała ją nie raz i nie dwa. Odetchnęła z ulgą, bo to znaczyło, że ten nieznajomy mężczyzna raczej nie kłamał. Po co miałby? Raczej mało kto wymyśla aż taką skomplikowaną historyjkę. Rozluźniła się więc i nawet odważyła się posłać mu lekki uśmiech.
- Znam tę książkę, czytałam ją kilka razy - powiedziała, ściągając plecak z ramienia. Wyciągnęła paczkę papierosów - tych z rodzaju bezwonnych. Paliła okazyjnie i rzadko, nie powiedziałaby o sobie nawet, że była uzależniona, ale lubiła od czasu do czasu zapalić. Pozwalało jej to zebrać myśli i się zrelaksować. Z pytającym wyrazem twarzy uniosła paczkę, oferując jednego Samuelowi. - Przykro mi z powodu twojej mamy.
Powiedziała i wydawało się, że mówi szczerze. Uniosła też wzrok w górę, jakby w poszukiwaniu zwierząt, które mogłyby im się przyglądać. Nie słyszała dużo o tej klątwie - wiedziała tylko tyle, że ludzie na stałe zmieniali się w zwierzęta i... to tyle. Nie miała pojęcia w jaki sposób dochodzi do przemiany i czy klątwa wiąże się także z innymi dolegliwościami w formie ludzkiej. Nie wiedziała też, że przenosi się tylko z kobiety na kobietę, więc odrobinę łagodniej spojrzała na Samuela, tak jakby on sam był dotknięty klątwą.
- Nie, nie trzeba. Wydajesz się być dobrym człowiekiem, a skoro twój dziadek napisał książkę, która stoi w naszej biblioteczce i ojciec czytał mi ją do poduszki, to chyba naprawdę nie ma potrzeby - co nie zmieniało faktu, że i tak go o to zapyta. Tak dla pewności. Sama jednak nie chciała wchodzić do chaty obcego mężczyzny, nawet jeśli wydawał jej się łagodny jak baranek. Pozory mogły przecież mylić.
Rose zaciągnęła się papierosem, na chwilę ogniskując wzrok na Samuelu. Jedna rzecz ją zastanawiała.
- W jaki sposób sobie tu radzisz? Odwiedzasz w ogóle miasteczko? Bywasz w Dolinie Godryka? - niby można było być całkowicie samowystarczalnym, ale to było naprawdę trudne. A wyglądało na to, że mieszkał tutaj sam - więc jak sobie radził? Co robił, gdy był chory? Skąd brał eliksiry? A może ich nie potrzebował bo nie chorował? Żył jak pustelnik, a ona o pustelnikach nie wiedziała nic. Czy chciała się dowiedzieć? Nie miała pojęcia. Kusiło ją odkrywanie tego, co było zakryte. Na chwilkę przeniosła wzrok na dym, leniwie unoszący się ku niebu. Było piękne, słońce malowniczo przebijało się przez listowie, rzucając na nich promyki i jasne światło. Jednocześnie drzewa rzucały przyjemny cień, a wiatr chłodził rozgrzaną skórę. To było zadziwiające, że w lesie potrafiła panować zupełnie inna temperatura, niż poza nim. Drzewa dawały cień, ale zdawały się także chronić przed nadmiernym ciepłem, które pewnie zaczęłoby jej doskwierać, gdyby była w betonowym, kamiennym Londynie. Właśnie dlatego lubiła Knieję i w ogóle Dolinę Godryka - bo mogła się tu skryć. Nie tylko przed słońcem, ale i ludźmi, a przynajmniej tak myślała do tej pory, dopóki nie spotkała Samuela, który zdawał się naruszyć świętość spokoju tego miejsca. Jej niebieskie spojrzenie ponownie spoczęło na mężczyźnie. Kim był? Kusiło ją, by dowiedzieć się o nim jak najwięcej.
- Znam tę książkę, czytałam ją kilka razy - powiedziała, ściągając plecak z ramienia. Wyciągnęła paczkę papierosów - tych z rodzaju bezwonnych. Paliła okazyjnie i rzadko, nie powiedziałaby o sobie nawet, że była uzależniona, ale lubiła od czasu do czasu zapalić. Pozwalało jej to zebrać myśli i się zrelaksować. Z pytającym wyrazem twarzy uniosła paczkę, oferując jednego Samuelowi. - Przykro mi z powodu twojej mamy.
Powiedziała i wydawało się, że mówi szczerze. Uniosła też wzrok w górę, jakby w poszukiwaniu zwierząt, które mogłyby im się przyglądać. Nie słyszała dużo o tej klątwie - wiedziała tylko tyle, że ludzie na stałe zmieniali się w zwierzęta i... to tyle. Nie miała pojęcia w jaki sposób dochodzi do przemiany i czy klątwa wiąże się także z innymi dolegliwościami w formie ludzkiej. Nie wiedziała też, że przenosi się tylko z kobiety na kobietę, więc odrobinę łagodniej spojrzała na Samuela, tak jakby on sam był dotknięty klątwą.
- Nie, nie trzeba. Wydajesz się być dobrym człowiekiem, a skoro twój dziadek napisał książkę, która stoi w naszej biblioteczce i ojciec czytał mi ją do poduszki, to chyba naprawdę nie ma potrzeby - co nie zmieniało faktu, że i tak go o to zapyta. Tak dla pewności. Sama jednak nie chciała wchodzić do chaty obcego mężczyzny, nawet jeśli wydawał jej się łagodny jak baranek. Pozory mogły przecież mylić.
Rose zaciągnęła się papierosem, na chwilę ogniskując wzrok na Samuelu. Jedna rzecz ją zastanawiała.
- W jaki sposób sobie tu radzisz? Odwiedzasz w ogóle miasteczko? Bywasz w Dolinie Godryka? - niby można było być całkowicie samowystarczalnym, ale to było naprawdę trudne. A wyglądało na to, że mieszkał tutaj sam - więc jak sobie radził? Co robił, gdy był chory? Skąd brał eliksiry? A może ich nie potrzebował bo nie chorował? Żył jak pustelnik, a ona o pustelnikach nie wiedziała nic. Czy chciała się dowiedzieć? Nie miała pojęcia. Kusiło ją odkrywanie tego, co było zakryte. Na chwilkę przeniosła wzrok na dym, leniwie unoszący się ku niebu. Było piękne, słońce malowniczo przebijało się przez listowie, rzucając na nich promyki i jasne światło. Jednocześnie drzewa rzucały przyjemny cień, a wiatr chłodził rozgrzaną skórę. To było zadziwiające, że w lesie potrafiła panować zupełnie inna temperatura, niż poza nim. Drzewa dawały cień, ale zdawały się także chronić przed nadmiernym ciepłem, które pewnie zaczęłoby jej doskwierać, gdyby była w betonowym, kamiennym Londynie. Właśnie dlatego lubiła Knieję i w ogóle Dolinę Godryka - bo mogła się tu skryć. Nie tylko przed słońcem, ale i ludźmi, a przynajmniej tak myślała do tej pory, dopóki nie spotkała Samuela, który zdawał się naruszyć świętość spokoju tego miejsca. Jej niebieskie spojrzenie ponownie spoczęło na mężczyźnie. Kim był? Kusiło ją, by dowiedzieć się o nim jak najwięcej.