[6.6.66] Nie mam pojęcia, jak to się stało

– Byłem po prostu ciekawy, czy jeśli stawiasz bukiet warzywny nad bukietem z kwiatów, oznacza to, że masz podobną hierarchię w przypadku ich czekoladowych odpowiedników – oznajmił, a gdyby dowiedział się, że Brenna zakłada, że jego umysł nie był, aż tak normalny, to na pewno by się obraził. Z jego umysłem wszystko było w jak najlepszym porządku. Po prostu jej dziwne pomysły, sprawiały, że zadawał w odpowiedzi dziwne pytania, próbując znaleźć sens w jej logice. No bo mogło jej przecież chodzić o to, że warzywa były praktyczniejsze od kwiatów I dlatego wolała bukiet z warzyw, a przy czekoladzie nie miałoby to różnicy o ile smakowałyby jak czekolada. Mogła natomiast też po prostu pałać dziwną miłością do sałaty, więc na tę czekoladową też, by się bardziej ucieszyła i... Nie. Stop. Nie będzie dalej wchodził w te rozważania. To nie miało żadnego sensu, a on miał pracę. – Smak zwykłej czekolady.
Czemu pacjenci nagle tak bardzo przywiązywali się do swojej skóry, gdy groziło im jej usunięcie? To przecież nie tak, że zostawiliby ich z gołymi mięśniami, lub nie znieczuliliby ich odpowiednio przed całym zabiegiem. W większości przypadków nawet nie pozostawała po tym blizna.
Plamy oficjalnie zaczęły bladnąć, a on poczuł, jak powoli schodzi z niego całe napięcie, które do tej pory go trzymało.
– Obędzie się bez – zapewnił, nie mając ochoty tłumaczyć się potem ludziom, czemu nagle dostał bukiet pełen rzepy.
Oczywiście na wszelki wypadek przepisał jej jeszcze maź do stosowania zaznaczając, że gdyby cokolwiek zaczęło znowu dymić, to ma natychmiast przestać ją stosować i zgłosić się do jakiegokolwiek medyka, który będzie dostępny.
A potem Brenna wreszcie wyszła, a on z ciężkim westchnieniem opadł na swoje krzesło. Teraz, gdy cały stres powoli opuszczał jego ciało, poczuł się strasznie zmęczony. Co to w ogóle kurwa był za przypadek? Czemu te plamy parowały? Jakie zaklęcie to spowodowało? I jak mógł się upewnić, że Brenna więcej nie przyjdzie do niego z czymś takim?  Albo najlepiej w ogóle. Nie chciał ryzykować.
Ponownie westchnął, potarł skronie i wyciągnął ze swojej torby nowy dziennik, który kupił już jakiś czas temu, a jeszcze nie miał sposobności, aby go wykorzystać. Przez chwilę przyglądał się ciemnozielonej oprawie, a potem zaczął spisywać dzisiejszy przypadek dla innych magimedyków, zupełnie nie mając pojęcia, że złowieszcza data, którą właśnie napisał, przypieczetuje jego tragiczny los, jeśli chodziło o wizyty czarownicy.

Koniec sesji