06.04.2024, 22:45 ✶
Faktycznie stać było mnie na więcej z groźbami, ale szkopuł był w tym, że na każdym kroku starałem się siebie kontrolować w związku z moja przypadłością. Obawiałem się, że każde wyższe uczucie, czy to podniecenia, wściekłości albo nawet drobnego, spontanicznego szaleństwa mogła odsłonić we mnie bestię, a tego bym nie zniósł. Pewnie jeszcze bardziej nie zniósłbym przerażonego lub krytycznego spojrzenia w oczach bliskich, więc zachowywałem bliskość, ale taką wymierzoną, czasami zdystansowaną, kiedy było mi gorzej, więc... było mnie stać na więcej, ale nie chciałem siebie samego prowokować. Kto wie? Może teraz, kiedy byłem wampirem, mógłbym uchodzić za jeszcze bardziej złowieszczego, groźnego, niebezpiecznego??? Może kiedyś to sprawdzę, ale zdecydowanie nie teraz.
Obejrzałem się za siebie, bo mi się przypomniało o kawie, która wylądowała na ścianie. Skoro zawierała poranna dawkę alkoholu, to może dobrze, że właśnie tak się stało? Podrapałem się po karku, po czym kiwnąłem palcem na paczkę papierosów.
- Rzuć. Zajmę czymś ręce... Wciąż mi dziwnie, że nie potrzebuję kawy, jedzenia, niczego z rana - przyznałem, chwilowo unikając odpowiedzi na jej pytanie. Coś tam gdzieś w swoich myślach wspominała, że Yaxleyom ciężko było dzielić się własnymi sprawami uczuciowymi...? I że nie byliśmy zanadto wylewni? I takie tam? To chyba właśnie to, co mnie blokowało w tej chwili przed odpowiedzią. Przynajmniej było tak, póki nie zająłem czymś rąk i ust. Odpaliłem papierosa, po czym uśmiechnąłem się nieco łobuzersko, bo jakby nie patrzeć to miałem niedawno skończone dwadzieścia trzy lata. Dzieciak jeszcze byłem, ale z własnymi doświadczeniami na koncie... Hehe.
- Powiem ci tak, gdzie ja nie byłem i czego nie robiłem... Ale nie zamierzam ci już robić konkurencji, bo jestem martwy. Wszędzie martwy - wyznałem jej, bo było minęło. Mogłem jej nawet opowiedzieć wiele ciekawych historii, ale jedno było pewne - to ciało więcej nie pofika, bo jedyne co czułem od stycznia, to mrowienie w zębach. Nigdzie więcej. Miałem nadzieję, że dosadnie jej to przedstawiłem i nie będę jej musiał tłumaczyć, że mój penis też był martwy. To raczej nie było coś, co chciałem ze szczegółami opowiadać starszej siostrze, ale jednak miałem w sobie o tyle odwagi, może braku męskiej godności, bo to było znacznie ujmujące, ale też przy okazji dla niej bardziej pocieszające, że jej z Kimi nie zmajstrujemy jakichś przesłodkich, wrzeszczących bobasów na chacie.
- Ale dobrze wiedzieć, że ciągnie cię do tych niepożądanych. Będę wiedział, w jaki sposób zaprezentować ci nieodpowiedni towar - dodałem ze śmiechem. Odpowiedni albo nieodpowiedni? Nieodpowiedni albo odpowiedni? W pewnym momencie, pewnie Geraldine będzie miała mętlik w głowie, czy ten pan to raczej odpowiedni, nieodpowiedni, odpowiednio-nieodpowiedni czy nieodpowiednio-odpowiedni. - Z drugiej strony, w sumie mogę przebierać... tak wiesz, pod kątem obiadu, bo z takiego Erika to chętnie bym spijał krew - przyznałem i nawet się zaskoczyłem, że mnie nie skręciło na słowa spijanie krwi, ale to zapewne ten papieros i relacje z siostrą robiły ze mnie bardziej odważnego aniżeli faktycznie byłem. Więcej splendoru, animuszu i te sprawy.
Obejrzałem się za siebie, bo mi się przypomniało o kawie, która wylądowała na ścianie. Skoro zawierała poranna dawkę alkoholu, to może dobrze, że właśnie tak się stało? Podrapałem się po karku, po czym kiwnąłem palcem na paczkę papierosów.
- Rzuć. Zajmę czymś ręce... Wciąż mi dziwnie, że nie potrzebuję kawy, jedzenia, niczego z rana - przyznałem, chwilowo unikając odpowiedzi na jej pytanie. Coś tam gdzieś w swoich myślach wspominała, że Yaxleyom ciężko było dzielić się własnymi sprawami uczuciowymi...? I że nie byliśmy zanadto wylewni? I takie tam? To chyba właśnie to, co mnie blokowało w tej chwili przed odpowiedzią. Przynajmniej było tak, póki nie zająłem czymś rąk i ust. Odpaliłem papierosa, po czym uśmiechnąłem się nieco łobuzersko, bo jakby nie patrzeć to miałem niedawno skończone dwadzieścia trzy lata. Dzieciak jeszcze byłem, ale z własnymi doświadczeniami na koncie... Hehe.
- Powiem ci tak, gdzie ja nie byłem i czego nie robiłem... Ale nie zamierzam ci już robić konkurencji, bo jestem martwy. Wszędzie martwy - wyznałem jej, bo było minęło. Mogłem jej nawet opowiedzieć wiele ciekawych historii, ale jedno było pewne - to ciało więcej nie pofika, bo jedyne co czułem od stycznia, to mrowienie w zębach. Nigdzie więcej. Miałem nadzieję, że dosadnie jej to przedstawiłem i nie będę jej musiał tłumaczyć, że mój penis też był martwy. To raczej nie było coś, co chciałem ze szczegółami opowiadać starszej siostrze, ale jednak miałem w sobie o tyle odwagi, może braku męskiej godności, bo to było znacznie ujmujące, ale też przy okazji dla niej bardziej pocieszające, że jej z Kimi nie zmajstrujemy jakichś przesłodkich, wrzeszczących bobasów na chacie.
- Ale dobrze wiedzieć, że ciągnie cię do tych niepożądanych. Będę wiedział, w jaki sposób zaprezentować ci nieodpowiedni towar - dodałem ze śmiechem. Odpowiedni albo nieodpowiedni? Nieodpowiedni albo odpowiedni? W pewnym momencie, pewnie Geraldine będzie miała mętlik w głowie, czy ten pan to raczej odpowiedni, nieodpowiedni, odpowiednio-nieodpowiedni czy nieodpowiednio-odpowiedni. - Z drugiej strony, w sumie mogę przebierać... tak wiesz, pod kątem obiadu, bo z takiego Erika to chętnie bym spijał krew - przyznałem i nawet się zaskoczyłem, że mnie nie skręciło na słowa spijanie krwi, ale to zapewne ten papieros i relacje z siostrą robiły ze mnie bardziej odważnego aniżeli faktycznie byłem. Więcej splendoru, animuszu i te sprawy.