8 sierpnia 1972
Penny & Terry
Tygodnie mijały jeden za drugim. Zmieniały się dni widniejące na ściennym kalendarzu. Wreszcie, zupełnie niespodziewanie, przyszedł sierpień. Skradał się po cichu. Zaatakował z zaskoczenia. Dużo za wcześnie. Uświadomił, iż lato powoli zaczynało zbliżać się do końca. Jeszcze ledwie chwila, a dni w Londynie na powrót staną się znacznie bardziej pochmurne. Deszczowe. Typowo angielskie.
Wszystko zaczęło się od ulotki, na którą Penny natrafiła podczas wizyty w niewielkiej knajpce w niemagicznej części Londynu. Tuż obok wizytówek z danymi jakiejś lokalnej firmy taksówkarskiej, wciśnięte zostały ulotki zachęcające do wizyty w ośrodku zlokalizowanym nad jeziorem Windermere. Przyciągnęły uwagę rudej, która zamiast swoim burgerem, zajęła się zapoznawaniem z informacjami na temat tego miejsca. Na samym końcu zaś, ulotkę wcisnęła również Terry'emu, żeby zobaczył. Nie dość, że tanie, to jeszcze jaka malownicza okolica! Same plusy.
Kilka kolejnych dni jęczenia, wypełnionych licznymi próbami przekonania Terry'ego do wspólnego wyjazdu i wreszcie wylądowali tutaj - w niewielkim, drewnianym domku letniskowym. Nieco zaniedbanym, ale kto by się tym przejmował? Kto zwracałby uwagę na wszystkie mankamenty? Jak chociażby ta nieszczęsna lodówka, która zdawała się nie do końca działać. Albo przynajmniej nie działać tak, jak należało.
Wchodząc do środka, swoją niewielką torbę podróżną rzuciła dosłownie na samym środku pomieszczenia będącego zarazem kuchnią jak i czymś na kształt salonu. Jadalni? Rozejrzała się dokoła. Uśmiechnęła szeroko. Tego właśnie chciała?
- Rezerwuje dla siebie większą sypialnie! Rozpakuj się i idziemy nad jezioro. Chce zamoczyć stopy w wodzie. - zakomunikowała przyjacielowi. Nie zamierzała pozwolić na to, żeby spędził tutaj, w tym domku, całe pięć dni, za które zapłacili. To miały być krótkie, ale przyjemne wakacje. Może nawet udadzą się na ryby? Nie żeby dotąd miała okazje wędkować, nie żeby w ogóle wiedziała z czym to się wiąże, ale na ulotce widniało coś o tym, że zapewniają sprzęt. I że okolica się do tego nadaje. Kiedyś człowiek musi spróbować czegoś nowego. - Jutro moglibyśmy udać się zobaczyć ruiny. Ponoć to jakiś bardzo stary kościół. I może pod wieczór rozpalimy sobie ognisko? Upieczemy nad nim kiełbaski. Dawno nie jadłam takich kiełbasek przygotowanych nad ogniskiem. Kiedy byłam młodsza, tata nam takie ognisko rozpalał za domem i latem mogliśmy sobie nad nim piec kiełbaski. Na takich trochę dłuższych kijkach? Z reguły te moje spadały co prawda do ognia i nie bardzo nadawały się później do jedzenia, ale... nie patrz tak na mnie, Trelawney! - zareagowała na jego wyraz twarzy. Trochę taki jakiś kwaśny? Albo może coś źle rozumiała... odczytała? - Skoro już tutaj przyjechaliśmy, to będziemy to wszystko robić. I będziemy się przy tym bardzo dobrze bawić.
Bo przecież nie po to zapłacili. Nie po to się tutaj zjawili, żeby nie korzystać ze wszystkich tych atrakcji, które dostępne były w ośrodku oraz jego okolicach. Mieli naładować baterie, skorzystać z ładnej pogody i następnie pełni sił wrócić do Londynu. Do szarej codzienności, od której teraz mogli na chwilę się oderwać.
!szaleństwoWindermere