07.04.2024, 16:28 ✶
Chciał zaprzeczyć. Podważyć kompetencje osób, które nakierowały Zimnych na ten trop. Czemu czarodzieje zza granicy mieliby posiadać bardziej sprawdzone informacje od ekspertów w Wielkiej Brytanii? Londyn był ośrodkiem czarodziejskiej władzy; to tam urzędowało Ministerstwo Magii, kowen Whitecroft, a nawet Szpital św. Munga. I co? Żadna z tych organizacji nie była w stanie uporać się z jednym problemem? Ogarnęła go irytacja, która równie szybko przerodziła się we frustrację. Rozumiał niepewność badaczy; powrót z Limbo był czymś zupełnie nowym, podobnie jak samo wejście do niego przez osoby żyjące. To mogło nastręczyć problemów, ale przecież coś trzeba było zrobić, czyż nie?
Komuś musiało zależeć na tym, aby pewne informacje nie ujrzały światła dziennego. Nie potrafił określić, czy wynikało to z profesjonalizmu medyków i innych znawców kwestii zaświatów, którzy nie chcieli robić nikomu fałszywych nadziei bez konkretnych informacji, czy raczej chodziło o zwykłe wyrachowanie. Departament Kontroli nad Magicznymi Stworzeniami nie wiedział, co się dzieje na jego własnym podwórku i pozwolił Prewettowi zbadać Knieję, aby dowiedział się więcej na temat Widm. A na Polanie Ognisk urzędował Departament Tajemnic, który prędzej zamknąłby się na cztery spusty, niźli zdradził własne tajemnice. Może Zimni byli jedną z nich?
To jednak nie zwalniało kowenu z obowiązku pomocy wiernym, jak i całej społeczności czarodziejów. Może wstąpienie żywych do Limbo zachwiało nieco wiarę co poniektórych kapłanów i kapłanek, ale przecież nie mogli tak po prostu zignorować tej sprawy. Gdzie tu życzliwość? Gdzie dobroduszność? Gdzie wiara w naturalny porządek rzeczy? Śmierć może i była naturalna, ale to, co spotkało Zimnych, nie mogło być już bardziej nienormalne. Skorygowanie tego błędu w sieci stworzenia Pani Księżyca i przywrócenie równowagi a przyrodzie powinno być ich głównym zadaniem, a zamiast tego, co się działo? Macmillan wciągnął głośno powietrze do płuc.
— A więc to zrobicie. Zmienicie bieg historii. Jednego cudu dokonaliście, wchodząc do Limbo i je opuszczając. Może to czyste szczęście, a może błogosławieństwo Matki, ale jakaś siła wam sprzyja — odezwał się po dłuższej chwili z niemałym wysiłkiem. Starał nie dopuszczać do siebie myśli, że Zimni, a przede wszystkim Patrick mieliby stracić życie, próbując pozbyć się tej klątwy. — To, co wam przekazali z zagranicy... Jest dosyć rozsądne. Samhain jest poniekąd świętem bliźniaczym do Beltane. Drzwi między ziemią a niebytem otwierają się wówczas na oścież, a konkretne granice tego, co możliwe i niemożliwe w kontekście zaświatów zacierają się na kilka godzin. To będzie wasze okno szans.
Nie bez powodu to właśnie wtedy zawodowi egzorcyści mieli najwięcej roboty. Naczynia skrywające w sobie esencje duchów czekały na te konkretne noce, aby czarodzieje o odpowiednich umiejętnościach mogli je odprawić na drugą stronę. Wyjątki się zdarzały; jak zresztą Patrick dobrze wiedział przez dotychczasową współpracę z Sebastianem, jednak nie były regułą. Bezpieczniej było zajmować się tym właśnie podczas Beltain i Samhain.
— Nie przypominam sobie, żebym wydał zgodę na twój pochówek — mruknął szorstko, zakładając ręce na piersi i wbijając spojrzenie w ziemię. — Ta Zimna dowiedziała się czegoś więcej podczas swojej wycieczki? — Zerknął kątem oka na Stewarda. — Jakieś sugestie, plan rytuału, receptura na miksturę, coś, co ma zareagować z magią obchodów święta?
Te informacje mogły naprowadzić ich na jakiś trop, co właściwie trzeba było przygotować przed sabatem. Czyż Patrick nie wspominał o tym, że Shafiqom skradzione jakieś magiczne kamienie, które wykorzystał Czarny Pan na Polanie Ognisk? To mogło zaburzyć magię święta. Odtworzenie tych samych warunków?, pomyślał przelotnie. Tyle że sporo zależało od lokalizacji... Beltane w Kniei Godryka, Litha w Stonehenge, kto wie, gdzie Samhain mogło zagonić kowen?
— Pomogę z tym, jak tylko będę mógł — obiecał niespodziewanie, przez chwilę nie wierząc własnym słowom. — Ze mną nie umrzesz. O ile Matka pozwoli.
Westchnął ciężko, zerkając na Stewarda. Położył niepewnie dłoń na ramieniu przyjaciela i zacisnął ją powoli. Zdarzało mu się wyświadczać przysługi, pomagać znajomym, dalekim krewnym, ale to było coś zdecydowanie większego niż wypędzenie kilkusetletniego ducha z asystenta w Egipcie czy tymczasowe uchylenie drzwi do Limbo, jak to było ze sprawą kryształowej czaszki. Tutaj na szali było życie ludzi. Życie Patricka. I to chyba właśnie to drugie ostatecznie przeważyło.
Komuś musiało zależeć na tym, aby pewne informacje nie ujrzały światła dziennego. Nie potrafił określić, czy wynikało to z profesjonalizmu medyków i innych znawców kwestii zaświatów, którzy nie chcieli robić nikomu fałszywych nadziei bez konkretnych informacji, czy raczej chodziło o zwykłe wyrachowanie. Departament Kontroli nad Magicznymi Stworzeniami nie wiedział, co się dzieje na jego własnym podwórku i pozwolił Prewettowi zbadać Knieję, aby dowiedział się więcej na temat Widm. A na Polanie Ognisk urzędował Departament Tajemnic, który prędzej zamknąłby się na cztery spusty, niźli zdradził własne tajemnice. Może Zimni byli jedną z nich?
To jednak nie zwalniało kowenu z obowiązku pomocy wiernym, jak i całej społeczności czarodziejów. Może wstąpienie żywych do Limbo zachwiało nieco wiarę co poniektórych kapłanów i kapłanek, ale przecież nie mogli tak po prostu zignorować tej sprawy. Gdzie tu życzliwość? Gdzie dobroduszność? Gdzie wiara w naturalny porządek rzeczy? Śmierć może i była naturalna, ale to, co spotkało Zimnych, nie mogło być już bardziej nienormalne. Skorygowanie tego błędu w sieci stworzenia Pani Księżyca i przywrócenie równowagi a przyrodzie powinno być ich głównym zadaniem, a zamiast tego, co się działo? Macmillan wciągnął głośno powietrze do płuc.
— A więc to zrobicie. Zmienicie bieg historii. Jednego cudu dokonaliście, wchodząc do Limbo i je opuszczając. Może to czyste szczęście, a może błogosławieństwo Matki, ale jakaś siła wam sprzyja — odezwał się po dłuższej chwili z niemałym wysiłkiem. Starał nie dopuszczać do siebie myśli, że Zimni, a przede wszystkim Patrick mieliby stracić życie, próbując pozbyć się tej klątwy. — To, co wam przekazali z zagranicy... Jest dosyć rozsądne. Samhain jest poniekąd świętem bliźniaczym do Beltane. Drzwi między ziemią a niebytem otwierają się wówczas na oścież, a konkretne granice tego, co możliwe i niemożliwe w kontekście zaświatów zacierają się na kilka godzin. To będzie wasze okno szans.
Nie bez powodu to właśnie wtedy zawodowi egzorcyści mieli najwięcej roboty. Naczynia skrywające w sobie esencje duchów czekały na te konkretne noce, aby czarodzieje o odpowiednich umiejętnościach mogli je odprawić na drugą stronę. Wyjątki się zdarzały; jak zresztą Patrick dobrze wiedział przez dotychczasową współpracę z Sebastianem, jednak nie były regułą. Bezpieczniej było zajmować się tym właśnie podczas Beltain i Samhain.
— Nie przypominam sobie, żebym wydał zgodę na twój pochówek — mruknął szorstko, zakładając ręce na piersi i wbijając spojrzenie w ziemię. — Ta Zimna dowiedziała się czegoś więcej podczas swojej wycieczki? — Zerknął kątem oka na Stewarda. — Jakieś sugestie, plan rytuału, receptura na miksturę, coś, co ma zareagować z magią obchodów święta?
Te informacje mogły naprowadzić ich na jakiś trop, co właściwie trzeba było przygotować przed sabatem. Czyż Patrick nie wspominał o tym, że Shafiqom skradzione jakieś magiczne kamienie, które wykorzystał Czarny Pan na Polanie Ognisk? To mogło zaburzyć magię święta. Odtworzenie tych samych warunków?, pomyślał przelotnie. Tyle że sporo zależało od lokalizacji... Beltane w Kniei Godryka, Litha w Stonehenge, kto wie, gdzie Samhain mogło zagonić kowen?
— Pomogę z tym, jak tylko będę mógł — obiecał niespodziewanie, przez chwilę nie wierząc własnym słowom. — Ze mną nie umrzesz. O ile Matka pozwoli.
Westchnął ciężko, zerkając na Stewarda. Położył niepewnie dłoń na ramieniu przyjaciela i zacisnął ją powoli. Zdarzało mu się wyświadczać przysługi, pomagać znajomym, dalekim krewnym, ale to było coś zdecydowanie większego niż wypędzenie kilkusetletniego ducha z asystenta w Egipcie czy tymczasowe uchylenie drzwi do Limbo, jak to było ze sprawą kryształowej czaszki. Tutaj na szali było życie ludzi. Życie Patricka. I to chyba właśnie to drugie ostatecznie przeważyło.