Lato 1972, 12 lipca // Clean your hair, clean your mind

Tego się nie spodziewałem w swojej obietnicy. Nie spodziewałem się, że będę musiał zabić Flynna, żeby ukrócić jego cierpienia. Mimowolnie zacisnąłem usta, nie wiedząc, co na to powiedzieć. Moje dłonie zatrzymały się na dłuższą chwilę. Sprawa wydawała się być znacznie bardziej poważniejsza niż mógłbym się spodziewać, bo już nie chodziło o to, że Flynn mógł odejść, pójść sobie gdzieś indziej, być szczęśliwym z kimś innym. Chodziło o wariant, w którym Flynna już nie było, kiedy nie odszedł, bo gdzieś poszedł, tylko umarł, zniknął, że świat, w którym miałbym żyć, nie zawierałby również i jego gdzieś tam gdziekolwiek. Niezależnie od tego, czy mógłby być blisko, czy daleko. Nie byłoby go wcale.
Strach zdjął mnie całkowicie. Wpatrywałem się w niego, nie wiedząc, co powiedzieć, jak go ocalić, skoro nie widział nadziei na uwolnienie się od swoich bolączek w inny, mniej destrukcyjny sposób. Dotychczas starałem się nie brać tego wariantu pod uwagę, odpychając tę wizję gdzieś do śmieci, najdalszych zakamarków swojego umysłu. Flynn zawsze był gdzieś tam, z dala od cyrku, ale cały i zdrów... A przecież był śmiertelny jak każdy z nas. A przecież pakował się w znacznie poważniejsze tarapaty niż my. A przecież miał znajomych... bądź też nieznajomych, którzy pragnęli jego śmierci, pragnęli jego, może nawet preferowali bardziej moją śmierć. Taka ostateczna ostateczność. Istnienie w świecie, w którym nie można było wybrać opcji wstecz, wrócić do innego scenariusza, ułożyć go po swojemu albo najlepiej wcale nie zmieniać.
Al, jak umrę, to będziesz chciał mieć ze mną grób? Zrobisz mi taki nagrobek, do którego dopisuje się imiona żon? - padły pytania, które były niczym rozpaczliwy śpiew do muzyki mojego serca i mojej duszy. Wielki lament, który przerwało hasło, słowo klucz o gorączce. Jednak troska o teraz była ważniejsza od niepewnej przyszłości.
  - Nie umrzesz... To tylko gorączka. Elka nagotuje ci zupy, która postawi cię na nogi - stwierdziłem, samemu jednak dotykając jego czoła. Bardziej odruchowo, tak dla potwierdzenia jego słów. - To pewnie przez te kąpiele w morzu... Wracamy do wozu - stwierdziłem, zaklęciem wyłączając prysznice i kolejnym przywołując ręczniki. Otuliłem największym z nich Flynna. Plus był taki, że na jakiś czas choroba uziemi w przyczepie. Minus, że będzie miał więcej czasu by myśleć o własnej śmierci. Przytuliłem go do siebie, bo za żadne skarby nie chciałem go oddawać w ramiona Kostuchy.
- Flynn... Zanim stąd wyjdziemy, przyrzeknij mi, proszę, obiecaj, że nie odbierzesz sobie życia ani nie pozwolisz by ktoś ci je odebrał, że zrobisz wszystko, co w twojej mocy... Bo ja... Ja nie chciałbym żyć w świecie, na którym nie byłoby już ciebie. Rozumiesz, co mam na myśli? - zapytałem go tak całkiem poważnie, chorobliwie poważnie. Żeby wiedział, że to było dla mnie bardzo ważne. Dosyć sporo było tych przysiąg w naszym związku, ale były ważne, bardzo istotne.