[08.08.72] Szaleństwo Windermere. There's a bluebird in my heart | Laurent x Perseus

Laurent był istotą doskonałą. Zrodzoną ze światła, utkaną z babiego lata, odzianą w szaty porannych mgieł. Tak efemeryczny, tak oniryczny, że niemalże przezroczysty - marzenie senne, gwieździsty firmament, ciało niebieskie wlane do formy ludzkiego. Oczywiście, że był dla Perseusa nieosiągalny; szybujący pośród obłoków Anioł nie powinien zwracać uwagi na pokrakę pełzającą pośród skał. Pozostać miał ukrytym pragnieniem, fantazją ukrytą za woalem tęsknych spojrzeń z drugiego końca bankietowej sali.
Ból był sojusznikiem. Ból informował go, kiedy powinien odpuścić, złożyć broń, poddać się. Perseus jednak nauczył się nie tylko tolerować ból, lecz także go lubić; odnajdywać przyjemność we własnej niemożności. Kiedy jesteś na coś skazany, możesz to znienawidzić lub nauczyć się kochać. A on krztusił się nienawiścią.
Chciał go wielbić. Czcić. Upaść przed nim na kolana i szeptać słowa swego oddania; rozgorączkowanie i niecierpliwie składając pocałunki na bladej skórze rozpinającej się na miednicy. Pragnął go - nie tylko swoim ciałem, lecz i całą duszą - chciał należeć do niego i mieć go na własność. Z drugiej strony, uważał swe uczucia za profanację, coś straszliwego i obmierzłego; Laurent był zbyt czysty, by splamić go lepką czernią swojego smolistego sumienia.
Dlaczego tak na mnie patrzysz, najdroższy? Czyżbym wyrządził ci jakąś krzywdę? Powiedz mi, a wszystko naprawię. Powiedz mi, a będę się kajał. Nie każ mnie tym spojrzeniem, nie zbywaj milczeniem; serce mi pęka na pół.
— Och, kobieta, na której wezwanie tu przybyłem, również zostawiła notatkę, że dzieje się tutaj coś dziwnego — odparł pośpiesznie, oglądając się po raz ostatni zerkając w stronę domku letniskowego — Jej syn... On poczuł się gorzej. Chciałem mu pomóc, ale wyjechali zanim zdążyłem tu dotrzeć. Myślisz, że te dwie sprawy mogą mieć ze sobą coś wspólnego?
Ujął jego dłoń z pewną dozą wahania, jakby nie dowierzał, że on - Perseus Black, żałosna pokraka - może dotykać kogoś tak niemalże boskiego jak Laurent Prewett. Zachłanność jednak zwyciężyła (ona zawsze zwyciężała), zatem ostatecznie ujął jego ramię i pozwolił mu być swoim wsparciem, choć sposób, w jaki przygryzał wargę i zaciskał dłoń na lasce świadczył o tym, że wyobrażał sobie odwrotny scenariusz.
Krok zwolnił, jednak serce przyśpieszyło.
— Kocham czarną lukrecję — odpowiedział zduszonym, jakby obcym głosem. Eros i Afrodyta okrutnie z nim pogrywali, stawiając na jego drodze tego człowieka...

walentynkowy prompt