08.04.2024, 21:35 ✶
Już chciałem jakoś odpowiedzieć na tę zuchwałość Aveliny, nawet otwierałem usta by przystąpić do kontrataku albo mrożącego krew w żyłach ostudzenia jej zapału jakimś srogim syknięciem, ale jej zachowanie, jej otwartość, bezpośredniość właściwie, a przede wszystkim jej palec wbijający się w moją pierś zadziałał niczym emocjonalny wyłącznik. Buta, brawura czy jakakolwiek oznaka wściekłości wyparowała. Wpatrywałem się w nią oniemiały, próbując pojąć swoim młodym umysłem, co też się działo. Kim była ta dziewczyna, która właśnie dyktowała mi warunki? Tak hardo, niezłomnie...
Avelina.
Łamało mi serce, że nie pozostało nam zbyt wiele czasu na ukradkowe spotkania. Łamało mi serce, że unikała tych spotkań, że stawały się coraz rzadsze. Nie potrafiłem tego tolerować, dlatego nie dałem jej dziś spokoju, chciałem się odegrać, wygrać coś, może bardziej ugrać, ale zamiast tego otrzymywałem Avelinę, za którą będę tęsknił jeszcze bardziej. Wpatrywałem się w jej oczy, próbując odgadnąć jej myśli, ale nic nie bylem w stanie wyczytać. Żadnych zaproszeń, żadnych wyzwań, żadnych sugestii... Czysta niechęć do mnie. I nie umknęło mi, rzecz jasna, że użyła przy tym rynsztokowego słownictwa.
- Idźcie. Rozważę twoją propozycję, Paxton. Ten jeden raz, dziewczyny, bo przy następnym nie będę taki łaskawy - stwierdziłem beznamiętnie, ściskając różdżkę w swojej dłoni. Mogłem zrobić wszystko. Ukarać je w jakiś drobny sposób, bo by mi się upiekło, ale zamiast tego stałem nieruchomo, dumnie, niczym posąg i nawet nie mrugałem, w głowie mając przy tym gonitwę myśli.
Zostawiły mnie samego w półmroku. Mogłem swobodnie przemyśleć cała zaistniałą sytuację, a przy okazji rozważyć prośbę Paxton. Nie zamierzałem tego uznawać za żądanie. Jeszcze tak mi na głowę nie weszła.
Avelina.
Łamało mi serce, że nie pozostało nam zbyt wiele czasu na ukradkowe spotkania. Łamało mi serce, że unikała tych spotkań, że stawały się coraz rzadsze. Nie potrafiłem tego tolerować, dlatego nie dałem jej dziś spokoju, chciałem się odegrać, wygrać coś, może bardziej ugrać, ale zamiast tego otrzymywałem Avelinę, za którą będę tęsknił jeszcze bardziej. Wpatrywałem się w jej oczy, próbując odgadnąć jej myśli, ale nic nie bylem w stanie wyczytać. Żadnych zaproszeń, żadnych wyzwań, żadnych sugestii... Czysta niechęć do mnie. I nie umknęło mi, rzecz jasna, że użyła przy tym rynsztokowego słownictwa.
- Idźcie. Rozważę twoją propozycję, Paxton. Ten jeden raz, dziewczyny, bo przy następnym nie będę taki łaskawy - stwierdziłem beznamiętnie, ściskając różdżkę w swojej dłoni. Mogłem zrobić wszystko. Ukarać je w jakiś drobny sposób, bo by mi się upiekło, ale zamiast tego stałem nieruchomo, dumnie, niczym posąg i nawet nie mrugałem, w głowie mając przy tym gonitwę myśli.
Zostawiły mnie samego w półmroku. Mogłem swobodnie przemyśleć cała zaistniałą sytuację, a przy okazji rozważyć prośbę Paxton. Nie zamierzałem tego uznawać za żądanie. Jeszcze tak mi na głowę nie weszła.
Koniec sesji