09.04.2024, 12:36 ✶
Mille pobiegła - “wystrzeliła” tak szybko, że osoby jej nieznające naprawdę mogłyby się nabrać na tę całą szopkę. Długie nogi, rozwiane włosy, idealne ruchy ciała przyzwyczajonego do biegania i już Moody była za winklem. Mimo iż sama doskonale wiedziała, że to co z siebie dała to zaledwie połowa swojej prędkości, tak na niewtajemniczonych mogło to robić wrażenie. I chyba robiło, bo gdy wróciła tak artystycznie zziajana, to mężczyzna który rozmawiał z Aidanem tylko się skrzywił niezadowolony. Ale nie wrzeszczał już. Nie machał nawet rękami, jeno pokazywał na kierunek, z którego przyszła Moody.
- Pan Oliver Baxton, właściciel sklepu ze słodyczami Czekoladowy Kociołek. Stał pan za ladą, gdy chłopak potrącił kosz ze skaczącymi czekoladkami i wtedy pan zobaczył, że chowa garść w kieszeni, tak? - Aidan kończył właśnie notować to, co zostało mu przekazane pod nieobecność koleżanki. Na piwie czy fajce raczej się nie skończy, bo każdy wiedział, że Aidan nienawidził papierkowej roboty. Nienawidził wypełniania raportów, nienawidził spisywania zeznań. Odkładał to w czasie, spychał zawsze na dalszy plan - najdalszy, jak się dało, dopóki któryś z jego kolegów nie decydował się zrobić tego za niego. Teraz jednak wyglądało na to, że się nie wykpi. - Niski, chudy, ciemne włosy ale nie czarne, zadarty nos i bure ubrania. Miał nowe buty. Dość szczegółowy opis jak na taką krótką chwilę kradzieży.
Parkinson łypnął na Moody. Czy myślała o tym samym co on? Że Baxton obserwował chłopaka już wcześniej, od momentu wejścia do sklepu? A może go znał wcześniej i postanowił po prostu pozbyć się dzieciaka, wiedziony jakąś dziwną siłą, której napędem była nienawiść do wszystkiego co inne?
- Znam go, włóczy się czasem po ulicach. Ale z tego co mówią, mieszka na Nokturnie - Olivier Baxter nie czytał w myślach, nigdy nie posiadł tej skomplikowanej sztuki wchodzenia innym do wspomnień. Nie był także zbyt domyślną istotą.
- Wie pan, gdzie dokładnie?
- A bo ja wiem? Jakoś w zachodniej części chyba.
- Dobrze. W takim razie to wszystko, ktoś z Departamentu Przestrzegania Prawa się do pana odezwie - Aidan zerknął na Moody. Miała coś do dodania? Jakąś wymówkę, która by wyjaśniła dlaczego wróciła bez chłopaka? Bo Baxton już patrzył w jej kierunku pytająco. I oceniająco - krytycznie.
- Pan Oliver Baxton, właściciel sklepu ze słodyczami Czekoladowy Kociołek. Stał pan za ladą, gdy chłopak potrącił kosz ze skaczącymi czekoladkami i wtedy pan zobaczył, że chowa garść w kieszeni, tak? - Aidan kończył właśnie notować to, co zostało mu przekazane pod nieobecność koleżanki. Na piwie czy fajce raczej się nie skończy, bo każdy wiedział, że Aidan nienawidził papierkowej roboty. Nienawidził wypełniania raportów, nienawidził spisywania zeznań. Odkładał to w czasie, spychał zawsze na dalszy plan - najdalszy, jak się dało, dopóki któryś z jego kolegów nie decydował się zrobić tego za niego. Teraz jednak wyglądało na to, że się nie wykpi. - Niski, chudy, ciemne włosy ale nie czarne, zadarty nos i bure ubrania. Miał nowe buty. Dość szczegółowy opis jak na taką krótką chwilę kradzieży.
Parkinson łypnął na Moody. Czy myślała o tym samym co on? Że Baxton obserwował chłopaka już wcześniej, od momentu wejścia do sklepu? A może go znał wcześniej i postanowił po prostu pozbyć się dzieciaka, wiedziony jakąś dziwną siłą, której napędem była nienawiść do wszystkiego co inne?
- Znam go, włóczy się czasem po ulicach. Ale z tego co mówią, mieszka na Nokturnie - Olivier Baxter nie czytał w myślach, nigdy nie posiadł tej skomplikowanej sztuki wchodzenia innym do wspomnień. Nie był także zbyt domyślną istotą.
- Wie pan, gdzie dokładnie?
- A bo ja wiem? Jakoś w zachodniej części chyba.
- Dobrze. W takim razie to wszystko, ktoś z Departamentu Przestrzegania Prawa się do pana odezwie - Aidan zerknął na Moody. Miała coś do dodania? Jakąś wymówkę, która by wyjaśniła dlaczego wróciła bez chłopaka? Bo Baxton już patrzył w jej kierunku pytająco. I oceniająco - krytycznie.