Przecież nie próbowałaby zatrzymać tej osoby, jeśli nie miałaby pewności, że to nie jest Nell! Przyglądała się, obserwowała, była ostrożna, nikomu nie chciała zrobić krzywdy, a bez powodu nie rzuca się zaklęć. Nie była ta osobą, która najpierw atakuje, a potem zadaje pytania. Ona pytała wcześniej – jak to, czy jeszcze czegoś nie zapomniała? Sprawdziła kilka opcji, przecież nie zrobiła hałasu tylko na podstawie dziwnego przeczucia… a hałasu narobiła w razie czego. Bo jednak po obozie kręcił się ktoś, kogo nie powinno tam być. I najwyraźniej czegoś konkretnego chciał… pytanie czego. Dostępu? Dowiedzenia się czegoś? Kradzieży? Ale spojrzała na Cathala wymownie, gdy ten przyznał, że jeszcze wczoraj Nell miała cały czas tę samą różdżkę, jakby chciała mu powiedzieć: „no widzisz?!”.
– Jeśli mamy kreta, to dość nieudolnego, skoro nie poinformował tej drugiej osoby o słodkim kociaku, który czasami się kręci po obozie – oczywiście słodziła samej sobie, ale też mówiła to bardzo kpiąco. To oczywiste, że ktoś musiał mieć na nich bardzo dobre oko, ale bardziej pewne było to, że ktoś przekazał informacje i skupili się na jednej rzeczy – namiocie; pewnie na imionach i wyglądzie pracujących w obozie osób… ale szczegóły w takim nawale informacji uciekały. – Pytanie czego chcieli. Tylko zobaczyć ile mamy czy sobie coś przywłaszczyć… – tego już niestety nie wiedziała. I prawdę mówiąc bardziej cieszyła się z tego, że udaremniła wtargnięcie do namiotu komuś niepowołanemu, niż że się nie przekonali czemu to w ogóle miało służyć. – Tak… Poszukam czegoś. Tylko… – chciała powiedzieć, że powinni może wymyślić sobie jakieś hasło. Albo że powinni się pytać wzajemnie o jakieś nieoczywiste rzeczy, żeby w przyszłości mieć pewność, że rozmawiają ze sobą, a nie jakąś marną kopią, ale wtedy do namiotu wtargnęła nieświadoma sprawczyni całego zamieszania.
Ginny przyglądała jej się bardzo krótko i już wiedziała, że to jest oryginał – cichy, zachowanie, niezamykająca się gęba. Z miękkością odbiła się od stołu i bardzo szybko dopadła do Nell, żeby najpierw w przypływie emocji i zmartwienia się do niej przytulić, a potem odsunęła ją na odległość ręki i zaczęła się jej przyglądać badawczo, wciąż tymi kocimi oczami, a nie ludzkimi.
– Nawet nie wiesz jak…! – nie dokończyła bo pokręciła krótko głową. – Jesteś cała, to dobrze. Nikt się wokół ciebie nie kręcił? Nie pilnował? Nie łaził za tobą? – zasypała ją pytaniami, a na wzmiankę o braku czekolady tylko wzruszyła ramionami. Ta czekolada to i tak był tylko pretekst. – To akurat nie Cal – dodała na koniec i odwróciła się wtedy, żeby spojrzeć na Shafiqa, po czym kiwnęła do niego głową. Chyba nie mieli oboje wątpliwości, że to jest prawdziwa Nell.