[22.07.72 | Little Hangleton] Pierwsze życzenie

Isaac wstał z kucek, wsadził papierosa do ust i złapał samopiszące pióro oraz notatnik: Organki - na sprzedaż zanotował i przeciągnął się, przy okazji zaciągając papierosem. Widząc, że cała ferajna była gotowa do drogi, wyrzucił niedopałek i raźnym krokiem ruszył za wszystkimi, nie chcąc się ociągać. Kiedy jednak skierowali się w stronę wieży która prowadziła do kolejnej części posiadłości, coś mu się przypomniało.
-Panie Shafiq? Chciałbym chwilę z panem porozmawiać jak już skończymy. - Powiedział, patrząc uważnie pod nogi, kiedy przeszli przez drzwi i weszli na schody. Stopnie wyglądały na stare, zniszczone i zaniedbane, więc bardzo łatwo było o wypadek. Korytarz który piął się w górę był dość wąski, więc cała czwórka musiała iść gęsiego. Po lewej stronie schodów mijali wiszące obrazy, jednak każdy z nich zakryty był bordową płachtą, której za żadne skarby nie dawało się zsunąć. Po drugiej stronie widniały gołe cegły, czarna wilgoć oraz dziwne napisy namalowane czerwona farbą: "2137" , "JP", "JP2GMD" oraz "Karola nie ma w domu talerzy bo dom talerzy bo dom talerzy jest zamknięty". Cóż to wszystko mogło znaczyć?
Szli w ciszy, która powodowała lekki niepokój. Dlaczego nagle zrobiło się tak cicho? I dlaczego szli już dobrą minutę, jednak nadal nie dotarli do szczytu schodów? Dlaczego słychać było jedynie ich kroki, a oprócz tego żadnych innych dźwięków, takich jak na przykład skrzypienie tych starych, rozpadających się schodów? Tyle pytań, zero odpowiedzi! Isaac nie potrafił jednak iść w ciszy, więc zaczął mówić:
- Grupa żądnych przygód kamratów, przyciągnięta ciekawością i pragnieniem wrażeń, postanowiła przeciwstawić się ostrzeżeniom i zbadać niszczejące wnętrze opuszczonej rezydencji. Na czele całej grupy stał odważny i nieustraszony Morpheus, który… - Na początku głos Isaac'a był bardzo wyraźny, jednak z sekundy na sekundę, Morpheus, Neil i w końcu Anthony, zaczęli słyszeć go coraz słabiej.-... za wszelką cenę chciał odkryć najciemniejsze zakamarki budowli. Tuż za nim… - Neil, który szedł za Mopheusem, mógł mieć wrażenie, jakby obaj oddalali się od siebie coraz bardziej. - … równie nieustraszony i zawsze patrzący trzeźwym okiem na sytuację, szedł Neil. Anthony, jako mózg całej wyprawy, zaplanował dokładnie w jakie… - Wspomniany Anthony już sam nie mógł być pewien, czy plecy Neila nikną mu w oczach z powodu ciemności, czy może braku okularów. Coś było nie tak. Nawet Isaac zamknął w końcu jadaczkę, nie do końca rozumiejąc co się dzieje.
Czterech śmiałków, którzy jeszcze przed chwilą szli ramię w ramię (no prawie, ponieważ szli jeden za drugim), nagle spostrzegło, że dzieli ich od siebie dość spora odległość, a wokół zapanowała dziwna ciemność.
-STÓJ! - Krzyknął nagle wysoki, kobiecy głos. Kiedy mężczyźni się zatrzymali, schody nagle zaczęły spadać! Jeden po drugim, niczym domino, łamały się same z siebie i zapadały w czerniejącą głębię! Zanim jednak zdążyli pomyśleć, zanim wyciągnęli różdżki, wszystko nagle ustało. Kiedy już naprawdę myśleli że spadną, okazało się, że stopnie na których akurat stali, utrzymały się pod ich stopami. Każdy z nich miał do dyspozycji po dwa schodki na których musiał ustać, jeśli nie chciał spaść w niezbadaną czerń. Odległość jaka ich dzieliła była zbyt duża, aby mogli się dotknąć, jednak na tyle mala, że mogli się słyszeć, jeśli będą komunikowali się odpowiednio głośno.
-No, no! Kogo my tu mamy? Goście? - Głos z przed chwili, zabrzmiał tuż przy uchu Morpheusa. Płachta zakrywająca jeden z obrazów spadła na jego dwa mizerne schodki, a jego oczom ukazała się starsza czarownica.