- Dziękuję, nie wiem, jak bym sobie bez ciebie z tym wszystkim poradziła. - Och, jakie miała szczęście, że Cameron nie zamierzał jej zostawić, dzięki niemu może kiedyś uda jej się naprawdę zmienić. Był taki cudowny, wspaniały, nie wiedzieć czemu postanowił wybrać właśnie ją na swoją narzeczoną, a przecież była nie najlepszym wyborem. Wiecznie go zawodziła, a on się nad nią litował, wyciągał pomocną dłoń, kiedy tego potrzebowała. Miała więcej szczęścia, niż rozumu, to był fakt. Ktoś nad nią czuwał, sama nie wiedziała kto, jednak musiała się w to mieszać jakaś siła wyższa, bo bez tego pewnie nigdy by się nią nie zainteresował, bo na niego nie zasługiwała.
Uśmiechnęła się nawet, kiedy powiedział, że wszystko będzie w porządku. Po raz kolejny okazał jej swoje dobre serce, po raz kolejny jej nie odrzucił. Nadal pozostawała jego, mimo tych wszystkich razów, kiedy go zawiodła. Miał do niej ogromną cierpliwość, może dzięki temu na zawsze będą razem? Na pewno bardziej się skupi na tym, aby spełnić jego [i[wszystkie[/i] oczekiwania, nie pozwoli sobie na kolejne błędy, za bardzo obawiała się tego, że będzie to gwóźdź do trumny, że wtedy faktycznie ją zostawi, a tego by nie przeżyła. Nie dałaby rady stąpać po tym świecie bez Camerona obok siebie. Na pewno zdawał sobie z tego sprawę, wiele razy przecież powtarzała mu, jaki jest dla niej ważny. Nikt nie znaczył dla niej tyle, co on. Dzisiaj docierało to do niej coraz bardziej, wreszcie dostrzegła, jakie powinna mieć priorytety, najpierw Cameron - później długo, długo nic. Tylko on miał znaczenie w tym jej banalnym życiu.
Dotknął jej nawet, może to była nagroda za to, że się dobrze zachowywała, że nie miała oporu przed tym, żeby go przeprosić? Uśmiechnęła się delikatnie, nie chciała, żeby ten uśmiech był bezczelny, bo znowu mógłby się zdenerwować, a miała zamiar robić wszystko, aby utrzymać ten w miarę znośny humor swojego narzeczonego. Zależało jej na tym, żeby był szczęśliwy. - Masz dla mnie ogromną cierpliwość, chyba nikt inny by tego nie wytrzymał, jesteś najcudowniejszy na świecie... - Musiała się z nim podzielić swoimi przemyśleniami, chciała, żeby wiedział, jak bardzo go ceni.
- Oczywiście, już pędzę. - Nie mogła mu przecież odmówić tej drobnej przysługi, prawda? To przecież jej wina, że nie wzięła jego papierosów, wszystko było jej winą, przywykła do tego.
- Za chwilę wrócę, pomysł naprawdę jest wspaniały, najbardziej mi się podoba ta ostatnia część zdania. - Przecież tego pragnęła, żeby był jej, tylko i wyłącznie jej, do końca życia, a nawet jak już umrą.