12.04.2024, 16:49 ✶
Basilius w swoim zawodowym życiu trafił już na naprawdę sporo różnych rodzajów pacjentów. Niektórzy byli mili, inni mniej, ale z każdymi potrafił, jako tako sobie radzić, nie raz testując swoje swoje wyuczone od dziecka zdolności, do zachowania pozornie przyjaznego nastawienia pomimo wewnętrznej irytacji. Ten jednak konkretny przypadek był inny. Leżący na ziemi mężczyzna był po prostu wkurwiający. Zupełnie, jakby blondyn poszedł kiedyś specjalnie na kurs irytowania magimedyków i zdał go celująco.
Zamknij się i daj sobie pomóc – cisnęło mu się na usta, a on sam był zaskoczony, brakiem cierpliwości do leżącego we wrzosach czarodzieja.
I jeszcze ten jego wywód.
Co mógł zrobić? Mógł kurwa bardzo dużo zrobić. Mógł na przykład podać mu coś na uspokojenie, a potem wezwać kogoś z Lecznicy Dusz, by się nim zajął, a on dalej będzie miał wolne. Albo mógł związać go teraz jakimś zaklęciem, tłumacząc się, że bał się, że nieznajomy coś sobie zrobi i... Nie. Nieważne, nie mógł tego zrobić. To raczej nie byłoby odpowiednie w tej sytuacji, niemniej jednak myśl o tym była przyjemna.
I jeszcze najwyraźniej trafił na poetę! Poproszę plasterek na ten fragment duszy! I co jeszcze? Herbatkę na moralną odnowę i pierniczka na złamane serce? Kto w ogóle tak mówił? Kto w ogóle miał czas w takim stanie wymyślać takie metafory? I jak on w ogóle śmiał mu sugerować, co Basilius potrafił, czego nie i że gdyby nie był uzdrowicielem to pewnie by go olał? To znaczy... Prewett to ostatnie sam rzeczywiście zasugerował, ale to było co innego! A tak poza tym, to lekarze byli u mugolii, a nie czarodziejów, więc niech tamten najpierw nauczy się poprawnego słownictwa, a potem próbuje go obrażać!
Naprawdę chciał mu powiedzieć wiele rzeczy. I to wiele naraz. Zbyt wiele na raz. Wyrzucił z siebie, więc tylko jedno słowo, zbyt zaskoczony i wkurzony, by powiedzieć coś więcej.
– Co!? – A konkretniej to całe zdanie miało brzmieć Co kurwa, ale w ostatniej chwili powstrzymał się i ugryzł się w język.
A może powinien jednak odejść? Mieć gdzieś to, że chciał pomóc temu człowiekowi, dać sobie spokój i cieszyć się z tych kilku wolnych dni, dopóki jeszcze je miał. Czemu w ogóle mu zależało?
Chce tu leżeć, to niech sobie leży i tyle– stwierdził w myślach, zupełnie przeciwko postawie, która zazwyczaj kierował się przy takich przypadkach. Normalnie przecież zacisnąłby spróbowałby na spokojnie doprowadzić nieznajomego do stanu mniejszej desperacji. Teraz natomiast... Teraz musiał powstrzymywać się, by po prostu w nerwach go tu nie zostawić. Stał więc uparcie nad nim, czekając, aż powie coś więcej, lub raczy się ruszyć. – Brał coś pan?
Zamknij się i daj sobie pomóc – cisnęło mu się na usta, a on sam był zaskoczony, brakiem cierpliwości do leżącego we wrzosach czarodzieja.
I jeszcze ten jego wywód.
Co mógł zrobić? Mógł kurwa bardzo dużo zrobić. Mógł na przykład podać mu coś na uspokojenie, a potem wezwać kogoś z Lecznicy Dusz, by się nim zajął, a on dalej będzie miał wolne. Albo mógł związać go teraz jakimś zaklęciem, tłumacząc się, że bał się, że nieznajomy coś sobie zrobi i... Nie. Nieważne, nie mógł tego zrobić. To raczej nie byłoby odpowiednie w tej sytuacji, niemniej jednak myśl o tym była przyjemna.
I jeszcze najwyraźniej trafił na poetę! Poproszę plasterek na ten fragment duszy! I co jeszcze? Herbatkę na moralną odnowę i pierniczka na złamane serce? Kto w ogóle tak mówił? Kto w ogóle miał czas w takim stanie wymyślać takie metafory? I jak on w ogóle śmiał mu sugerować, co Basilius potrafił, czego nie i że gdyby nie był uzdrowicielem to pewnie by go olał? To znaczy... Prewett to ostatnie sam rzeczywiście zasugerował, ale to było co innego! A tak poza tym, to lekarze byli u mugolii, a nie czarodziejów, więc niech tamten najpierw nauczy się poprawnego słownictwa, a potem próbuje go obrażać!
Naprawdę chciał mu powiedzieć wiele rzeczy. I to wiele naraz. Zbyt wiele na raz. Wyrzucił z siebie, więc tylko jedno słowo, zbyt zaskoczony i wkurzony, by powiedzieć coś więcej.
– Co!? – A konkretniej to całe zdanie miało brzmieć Co kurwa, ale w ostatniej chwili powstrzymał się i ugryzł się w język.
A może powinien jednak odejść? Mieć gdzieś to, że chciał pomóc temu człowiekowi, dać sobie spokój i cieszyć się z tych kilku wolnych dni, dopóki jeszcze je miał. Czemu w ogóle mu zależało?
Chce tu leżeć, to niech sobie leży i tyle– stwierdził w myślach, zupełnie przeciwko postawie, która zazwyczaj kierował się przy takich przypadkach. Normalnie przecież zacisnąłby spróbowałby na spokojnie doprowadzić nieznajomego do stanu mniejszej desperacji. Teraz natomiast... Teraz musiał powstrzymywać się, by po prostu w nerwach go tu nie zostawić. Stał więc uparcie nad nim, czekając, aż powie coś więcej, lub raczy się ruszyć. – Brał coś pan?