12.04.2024, 23:00 ✶
Kamienie... Pewnie te kamienie od Shafiqów, dodał w myślach. Cóż w tej sytuacji nawet najmniejsza informacja była na wagę złota, więc nie miał zamiaru jej ignorować. A tak się akurat składało, że przynajmniej z jednym reprezentantem rodu znał się całkiem dobrze. A drugi bardzo lubił wpłacać wysokie sumy na kowen i odnowę pomników tak długo, jak w okolicy widniała blaszka z podziękowaniami dla niego. Może na tym zdołałby coś ugrać?
— Brak strachu przed śmiercią nie równa się chęci podania dłoni kostusze, gdy przyjdzie po człowieka — odparł bez większego namysłu.
Już postanowił i miał zamiar dotrzymać danego słowa.
— Pilnowali Polany Ognisk i nikogo nie wpuszczali do... epicentrum? — Zmrużył oczy, nie wiedząc, czy odpowiednio określa to miejsce. Nie był obecny na Beltane, toteż nie do końca wiedział, w jakim miejscu doszło wtedy do rozwarcia przejścia między światami. — A wiesz, jacy oni są. Mistycy, tajna policja i siły bezpieczeństwa w jednym. I słowem się nie odezwą. Przynajmniej nie takim przydatnym.
Nawet wtedy uderzyło go to, jak niezorganizowane wydawało się Ministerstwo Magii. Czyż to nie Departament Przestrzegania Prawa Czarodziejów był początkowo odpowiedzialny za strzeżenie Kniei? A Departament Kontroli nad Magicznymi Stworzeniami? Teoretycznie Widma powinny należeć do ich jurysdykcji, co zresztą najwidoczniej było prawdą, skoro to Rowle wydał pozwolenie na przebadanie lasu, a jednak na miejscu okazało się, że pierwsze skrzypce gra jednak Departament Tajemnic. I jak tu efektywnie pracować, skoro każde biuro wyrywało sobie nawzajem kawałki informacji i odmawiało złożenia ich potem na jednym stole?
— Tak... Reszta grupy coś o tym wspominała. Podobno zaklęcia Patronusa je odstrasza, więc teoretycznie jakiś związek między dementorami a Widmami faktycznie może istnieć. — Wzruszył sztywno ramionami. — Poszedłem tam jako ekspert od duchów na wypadek, gdyby udało nam się natknąć na jeden z tych bytów i sprawdzić, czy da się go odegnać, wyegzorcyzmować lub zamknąć w naczyniu. Na żadne się jednak nie natknęliśmy. No i Laurent Prewett chciał, żebym określił, czy są w stanie przenosić się do Limbo przez jakieś niedomknięte przejścia.
Pokręcił powoli głową. Może gdyby tamtego dnia bardziej naciskali na Niewymownych, to teraz miałby więcej informacji dla Stewarda. Coś, co uzupełniłoby im dziury w rozpościerającym się przed nimi obrazem zatytułowanym ''Zimni''.
— W pobliżu polany ognisk natknęliśmy się na coś w rodzaju... Ściany? Zasłony? — Zmarszczył czoło, dalej nie wiedząc, co właściwie wówczas zobaczył. — Jakby rzeczywistość nie do końca radziła sobie z jakąś wyrwą. Pozostałości po fuszerce Czarnego Pana, jak mniemam. — Westchnął cicho. — Jestem przekonany, że na moment zobaczyłem Limbo. To było jak obraz ze szkolnego rzutnika puszczony na firankę. Niestały. Bardzo niestały, ale wydawał się oddawać nasze położenie. Zobaczyłem wyschnięte koryto rzeki pośród pustkowi, a gdy skierowaliśmy się w tym kierunku, w lesie faktycznie była rzeka.
Gdy wypowiedział te słowa na głos, zdał sobie sprawę, jak beznadziejnie brzmiał ten argument. Operował na przywidzeniach, a przecież nie wszedł wówczas w trans Trelawneyów. To przypominało bardziej echo lub zakłócenie, które próbowało wylać się na drugą stronę, ale coś mu to nie umożliwiało. Czy była to konsekwencja działań Brygadzistów i Aurorów w Limbo, zaklęć stabilizacyjnych kowenu lub Departamentu Tajemnic... Tego nie potrafił obecnie określić.
— Właśnie miałem zamiar dodać, że radzisz sobie wyśmienicie — dodał z kamienną twarzą, aby zaraz skruszyć ją lekkim uśmiechem. — Trochę mnie uprzedziłeś.
A więc panna Longbottom ma w tym wszystkim osobisty interes, pomyślał przelotnie, jednak zaraz skarcił się za te rozważania. Kobieta zasługiwała na to samo współczucie co Patrick. Znając życie, pewnie biczowała się za to, że sama tam z nimi nie weszła. Nie zazdrościł jej tej sytuacji; ewidentnie była bardzo przyjacielska, więc współpracownicy musieli być jej bliscy. I kuzynka Bones. Sebastian zagryzł lekko dolną wargę. Może naprawdę powinien z nią porozmawiać o Zimnych?
— Mhmm. Chodźmy.
Westchnął ciężko i podniósł się z ławki, przystając jednak na moment, aby rozejrzeć się po rozciągających się po horyzont polach. Coś trzeba było z tym zrobić. Może nie tej nocy i może niekoniecznie z samego rana, ale niedługo. Zanim czas zacznie naprawdę deptać mu po piętach.
— Brak strachu przed śmiercią nie równa się chęci podania dłoni kostusze, gdy przyjdzie po człowieka — odparł bez większego namysłu.
Już postanowił i miał zamiar dotrzymać danego słowa.
— Pilnowali Polany Ognisk i nikogo nie wpuszczali do... epicentrum? — Zmrużył oczy, nie wiedząc, czy odpowiednio określa to miejsce. Nie był obecny na Beltane, toteż nie do końca wiedział, w jakim miejscu doszło wtedy do rozwarcia przejścia między światami. — A wiesz, jacy oni są. Mistycy, tajna policja i siły bezpieczeństwa w jednym. I słowem się nie odezwą. Przynajmniej nie takim przydatnym.
Nawet wtedy uderzyło go to, jak niezorganizowane wydawało się Ministerstwo Magii. Czyż to nie Departament Przestrzegania Prawa Czarodziejów był początkowo odpowiedzialny za strzeżenie Kniei? A Departament Kontroli nad Magicznymi Stworzeniami? Teoretycznie Widma powinny należeć do ich jurysdykcji, co zresztą najwidoczniej było prawdą, skoro to Rowle wydał pozwolenie na przebadanie lasu, a jednak na miejscu okazało się, że pierwsze skrzypce gra jednak Departament Tajemnic. I jak tu efektywnie pracować, skoro każde biuro wyrywało sobie nawzajem kawałki informacji i odmawiało złożenia ich potem na jednym stole?
— Tak... Reszta grupy coś o tym wspominała. Podobno zaklęcia Patronusa je odstrasza, więc teoretycznie jakiś związek między dementorami a Widmami faktycznie może istnieć. — Wzruszył sztywno ramionami. — Poszedłem tam jako ekspert od duchów na wypadek, gdyby udało nam się natknąć na jeden z tych bytów i sprawdzić, czy da się go odegnać, wyegzorcyzmować lub zamknąć w naczyniu. Na żadne się jednak nie natknęliśmy. No i Laurent Prewett chciał, żebym określił, czy są w stanie przenosić się do Limbo przez jakieś niedomknięte przejścia.
Pokręcił powoli głową. Może gdyby tamtego dnia bardziej naciskali na Niewymownych, to teraz miałby więcej informacji dla Stewarda. Coś, co uzupełniłoby im dziury w rozpościerającym się przed nimi obrazem zatytułowanym ''Zimni''.
— W pobliżu polany ognisk natknęliśmy się na coś w rodzaju... Ściany? Zasłony? — Zmarszczył czoło, dalej nie wiedząc, co właściwie wówczas zobaczył. — Jakby rzeczywistość nie do końca radziła sobie z jakąś wyrwą. Pozostałości po fuszerce Czarnego Pana, jak mniemam. — Westchnął cicho. — Jestem przekonany, że na moment zobaczyłem Limbo. To było jak obraz ze szkolnego rzutnika puszczony na firankę. Niestały. Bardzo niestały, ale wydawał się oddawać nasze położenie. Zobaczyłem wyschnięte koryto rzeki pośród pustkowi, a gdy skierowaliśmy się w tym kierunku, w lesie faktycznie była rzeka.
Gdy wypowiedział te słowa na głos, zdał sobie sprawę, jak beznadziejnie brzmiał ten argument. Operował na przywidzeniach, a przecież nie wszedł wówczas w trans Trelawneyów. To przypominało bardziej echo lub zakłócenie, które próbowało wylać się na drugą stronę, ale coś mu to nie umożliwiało. Czy była to konsekwencja działań Brygadzistów i Aurorów w Limbo, zaklęć stabilizacyjnych kowenu lub Departamentu Tajemnic... Tego nie potrafił obecnie określić.
— Właśnie miałem zamiar dodać, że radzisz sobie wyśmienicie — dodał z kamienną twarzą, aby zaraz skruszyć ją lekkim uśmiechem. — Trochę mnie uprzedziłeś.
A więc panna Longbottom ma w tym wszystkim osobisty interes, pomyślał przelotnie, jednak zaraz skarcił się za te rozważania. Kobieta zasługiwała na to samo współczucie co Patrick. Znając życie, pewnie biczowała się za to, że sama tam z nimi nie weszła. Nie zazdrościł jej tej sytuacji; ewidentnie była bardzo przyjacielska, więc współpracownicy musieli być jej bliscy. I kuzynka Bones. Sebastian zagryzł lekko dolną wargę. Może naprawdę powinien z nią porozmawiać o Zimnych?
— Mhmm. Chodźmy.
Westchnął ciężko i podniósł się z ławki, przystając jednak na moment, aby rozejrzeć się po rozciągających się po horyzont polach. Coś trzeba było z tym zrobić. Może nie tej nocy i może niekoniecznie z samego rana, ale niedługo. Zanim czas zacznie naprawdę deptać mu po piętach.
Koniec sesji