Z kolei Guinevere lubiła mężczyzn, którzy byli jej przeciwieństwem – lubiła blondynów, ale brunetów też, lubiła, gdy mieli jasne oczy, w przeciwieństwie do niej, lubiła ich jaśniejszą od niej skórę, lubiła mocne spojrzenie i gdy mężczyzna wiedział, czego chciał. Nie musiał mieć życia ułożonego od a do z, nie musiał mieć bardzo stabilnej egzystencji, ale lubiła, gdy ci nie kręcili się jak takie dziecko we mgle nie potrafiąc nazwać swoich pragnień, albo nie mając ich wcale. Ginny nie była „łatwa” w obsłudze, ale nie była też nadmiernie trudna, tak długo jak nikt z nią nie pogrywał… A że była do życia nastawiona raczej pozytywnie i dawała ludziom pewien kredyt zaufania, to złapać jej uwagę nie było zbyt trudno. Tak jak teraz Isaac swoim jasnym spojrzeniem przyciągnął teraz ją. I ona nie miała problemu by odpowiadać na lekki flirt, tak długo jak nie przekraczało to dobrego smaku w obecności… pracodawcy. Ale póki co nie było tutaj pana Stevena.
– Całkiem zabawny, panie Bagshot – odparła, wpatrując się weń intensywnie. Oboje zdążyli już przejść na ty, ale wprost nie mogła się powstrzymać przed taką zaczepką, skoro i on ją zaczął. O tak, zauważyła, że się w nią wpatrywał – a to zupełnie tak jak ona w niego, i wcale nie próbowała tego kryć. Bo niby dlaczego? Uniosła odrobinę kąciki ust w górę.
– Nic dziwnego, że mnie nie kojarzysz – wysłuchała go w spokoju i z uwagą, nie przerywając mu, ani się nie wtrącając. Kusiło ją palnąć coś o wieku, że może się minęli w szkole, ale szybko z tego zrezygnowała, tematu unikać jednak nie zamierzała, bo niczego się nie wstydziła w związku z tym – była dumna ze swojego pochodzenia, każdego grama. – Uczyłam się w Uagadou – wyjaśniła więc gładko. – I dziękuję – za to, że uważał jej imię za piękne. Cóż, kręcili się w podobnym temacie obecnie, bo nosiła imię po tej legendarnej królowej, żonie króla Artura, podobieństwa nie dało się na tym polu wyprzeć, nawet jeśli Ginny uważała, że przy doborze imion, to jej rodziców strasznie poniosło. Więc tak, legenda była jej na pewien sposób bardzo bliska – imię, jakie nosiła, było podstawą do jej zainteresowania historią, a temat legend arturiańskich kręcił się w jej zainteresowaniach zawsze, miała do tego słabość, nawet jeśli w swoim obecnym doświadczeniu niewiele było miejsca akurat na to. Ale skoro w końcu była w Wielkiej Brytanii… – Tak, temat jest mi bliski, ale akurat moje doświadczenie w historii kręci się głównie wokół Egiptu i zaczątków magii w rejonie Afryki. Od niedawna badam Brytyjskie ruiny – on był historykiem teoretykiem, naukowcem który pisał, ona zaś nie pisała – a aktywnie badała, chociaż gdyby chciała (i miała na to czas) to z pewnością mogłaby wydać jakąś książkę czy artykuły naukowe do gazet odnośnie swoich odkryć czy doświadczenia. – Miałam do czynienia z różnymi artefaktami pogrzebanymi przez ludzi, czas i naturę, coś niecoś tam wiem – na przykład jak odróżnić falsyfikat od czegoś, co rzeczywiście mogło być prawdziwe. – Więc… Piszesz książki czy artykuły naukowe? Wybacz, w Wielkiej Brytanii jestem tak naprawdę od niedawna, mogło mi coś umknąć – może był cholernie znaną osobą, którą powinna znać na wzgląd na swoje zainteresowania… Ale jednak jego imię i nazwisko gdzieś jej uciekało. Znaczy mnosił nazwisko takie samo jak jej koleżanka z grupy archeologicznej, dla której pracowała, ale po prostu to o nim nie za bardzo słyszała. A może właśnie powinna?