16.12.2022, 20:53 ✶
A może to rodowa tajemnica - każdy Flint w kontakcie z wodą spoglądał w oczy przeznaczeniu. Tylko garstka osób widziała go w takiej odsłonie - pełen energii, śmiałości, taki niepoważny i chętny do utrudniania życia innym. Zawodowo zajmował się odwrotnością - ułatwianie trudu życia zmożnego klątwami a teraz… tak, w jakiejś części jestestwa oglądanie cudzego "cierpienia" sprawiało mu przyjemność lecz tylko wtedy kiedy sam był tego autorem… oraz przede wszystkim kiedy znajdował się w okolicy jakiegokolwiek zbiornika wodnego. Na lądzie był zbyt spięty aby działać tak śmiało jak teraz.
Uśmiechał się na te wszelkie obietnice zemsty i starał się aby nawet powieka nie drgnęła kiedy to Fergus niemal zasiał w nim ziarno trwałej niepewności. To było cwane, może go nie doceniał? Ktokolwiek zadaje się z jego siostrą musi mieć coś w głowie bo ta nie interesuje się głupcami. Za długo siedzieli już w wodzie. Nie byli w zażyłej relacji, za bardzo odsłaniał się przed "tym obcym". Nie potrafił tego jednak zahamować bo dobrze się bawił. Mimo zmęczenia czuł się zrelaksowany. Cały dzień siedział za biurkiem więc teraźniejsze szaleństwo było niczym remedium na największy ból. Mógł zapomnieć o niepowodzeniach i frustracji, a także o cichym domu kiedy to większość jego rodziny była ulokowana po całym Londynie.
- Pamiętaj, jeśli jesteś w wodzie to cały czas bądź w ruchu bo inaczej kraken zwróci na ciebie uwagę i zaprosi do swojej gardzieli.- skoro Fergus tak bardzo "wierzył" to z uśmiechem na ustach ciągnął ten niemożliwy żart. Wyobrażał sobie miny rodziny gdyby usłyszeli co mu opowiada. Nazwaliby go infantylnym a on po prostu się przekomarzał. Wcale nie chciał go topić. Zemścił się, później tego żałował a w następnej kolejności zastanawiał się po co była cała ta skrucha skoro Fergus od początku knuł. Był nieobliczalny! Nigdy nie wiadomo co zrobi w następnej sekundzie a warto nastawiać się na coś, czego najmniej się spodziewasz. Wyglądał na zbyt zmarzniętego aby rzucać Castielem do wody. Z tego powodu został zaproszony do ponownego podtapiania się. Miał nadzieję, że Fergus będzie się opierał a był niczym taka plumpka wrzucana do wody - całkowicie się temu poddał. A gdzie tu walka? Gdzie dalsza część adrenaliny?! Stracili wszystkie rzeczy poza różdżkami (nie wiedział, że Olivander swoją zgubił) i lada moment będą musieli wracać na ląd bo inaczej zrobi się zbyt ciemno i zimno aby było wciąż bezpiecznie. Kiedy się wynurzyli na powierzchnię to spodziewał się grymasu złości a tym razem widział powstrzymywany uśmiech. Potrząsnął głową i parsknął śmiechem. Dopiął swego.
- A nie mówiłem, że będziemy pływać? Nie pytałeś czy łodzią czy osobiście.- wyszczerzył się i rozłożył ręce na tafli wody, przebierając przy tym nogami aby tylko nie opaść na dno. Serce biło głośno w jego trzewiach, krew szumiała i choć skórę miał zimną to gotów był zostać w wodzie jeszcze dobrą godzinę. Liczył na rywalizację, może zawody ale coś zmieniło się w spojrzeniu Fergusa co zatrzymało na nim jego wzrok.
- Przyszła głowa rodu Flintów uprasza o nie wywoływanie sztormu swoim chaosem.- wciąż zażartował i chlapnął w jego stronę wodą ale na tyle słabo, że żadna kropla nie miała jak do niego dotrzeć. Kilka mrugnięć później Fergus podpływał bliżej ale za nic w świecie nie umiał odgadnąć jego intencji. Jego spojrzenie było takie dziwne, intensywne, jakby podejmował jakąś bardzo ważną decyzję - czy zabić go i udawać, że się nie widzieli czy może grzecznie się poddać…? Na jego twarzy pojawiła się konsternacja, zaczął formułować pytanie "co jest grane" gdy bliskość jego twarzy osiągnęła apogeum. Serce mu zamarło, a powieki opadły od jego pocałunku. Był bardzo niespodziewany więc nie miał jak się przygotować, co myśleć, co robić… co czuć? To było kilka sekund, długich niczym szarżujące tsunami a on, w powoli oplatającym go przerażeniu odważył się ten jeden jedyny raz zamknąć ich usta w pojedynczym małym pocałunku. Własna reakcja przeszła jego najśmielsze oczekiwania. Coś w nim wybuchło, coś piekielnie gorącego rozpływającego się niczym lawa po jego żyłach. O Merlinie, trwało to tak krótko a jakże intensywnie, bardziej niż cokolwiek czego doświadczył w życiu. To go brutalnke ocuciło, oderwał się, odpychając się od Fergusa i Fergusa od siebie. Pobladł choć policzki miał czerwone. Popatrzył na niego ze zdumieniem, potem na siebie, znów na niego aż zacisnął nagle szczękę tak mocno, aż jej linia wyraźnie się zarysowała. Jak to możliwe… jak…?!
-Ty… ty… - w zrywie gniewu(?) dopłynął do niego z głośnym uderzeniem rąk o wodę, chwycił go w żelaznym uścisku za ramiona i z całej siły naparł na niego, wciskając go całego pod linię wody. Wyglądało to jakby chciał go utopić ale w takim razie dlaczego sekundę później zanurzył się razem z nim? Czemu, gdy tylko woda ich całkowicie otoczyła a świat stał się szumem, przysunął się do jego twarzy i na rozchylonych z zaskoczenia ustach oddał pocałunek? Ten dotyk był gorący choć woda niwelowała większość różnic. Ponownie coś w nim wybuchło, dokładnie to samo co chwilę wcześniej, z taką samą intensywnością. Czuł jakby woda w których pływali (tonęli?) miała się wokół nich zagotować. Identycznie jak chwilę wcześniej dopadł go nagle lodowaty strach, który uwolnił Fergusa z jego uścisku i obecności bowiem z przerażeniem odpłynął, jakby sam smok deptał mu po piętach. Wynurzył się by złapać oddech i po prostu płynął, płynął jak szalony w kierunku szalupy. Nie obejrzał się, choć powinien sprawdzić czy Fergus żyje. Bał się odwrocić bo jeśli będzie martwy… to znaczy, że go zabił. Nie zachowywał się dojrzale i odpowiedzialnie, stchórzył. Odbił się ramieniem od łodzi kiedy do niej dotarł. Próbował ją podnieść ale panika ściskała jego mięśnie i po prostu nie miał sił. Zanurzył się i schował pod łódką, w tej szczelinie nad linią wody gdzie miał trochę powietrza. Czubkiem głowy dotykał drewna. Tu znajdowała się idealna kryjówka gdzie może przeczekać swój zawał serca. Jeśli Ferugs się nie odezwie to znaczy, że utonął. Cholera, zabił go. Ale żeby w taki sposób… jego twarz płonęła, a epicentrum tego ognia tkwiło w mrowiących ustach. Do jasnej avady, zabił Olivandera. Nawet nie ma odwagi sprawdzić czy jego ciało opada na dno czy bezwładnie dryfuje na powierzchni. Zbyt mocno bał się tego, co się między nimi stało. Mógł zatem udawać, że jest tutaj bardzo zajęty… w myślach błagał całą magię świata aby Fergus żył. Cynthia go zabije.
Uśmiechał się na te wszelkie obietnice zemsty i starał się aby nawet powieka nie drgnęła kiedy to Fergus niemal zasiał w nim ziarno trwałej niepewności. To było cwane, może go nie doceniał? Ktokolwiek zadaje się z jego siostrą musi mieć coś w głowie bo ta nie interesuje się głupcami. Za długo siedzieli już w wodzie. Nie byli w zażyłej relacji, za bardzo odsłaniał się przed "tym obcym". Nie potrafił tego jednak zahamować bo dobrze się bawił. Mimo zmęczenia czuł się zrelaksowany. Cały dzień siedział za biurkiem więc teraźniejsze szaleństwo było niczym remedium na największy ból. Mógł zapomnieć o niepowodzeniach i frustracji, a także o cichym domu kiedy to większość jego rodziny była ulokowana po całym Londynie.
- Pamiętaj, jeśli jesteś w wodzie to cały czas bądź w ruchu bo inaczej kraken zwróci na ciebie uwagę i zaprosi do swojej gardzieli.- skoro Fergus tak bardzo "wierzył" to z uśmiechem na ustach ciągnął ten niemożliwy żart. Wyobrażał sobie miny rodziny gdyby usłyszeli co mu opowiada. Nazwaliby go infantylnym a on po prostu się przekomarzał. Wcale nie chciał go topić. Zemścił się, później tego żałował a w następnej kolejności zastanawiał się po co była cała ta skrucha skoro Fergus od początku knuł. Był nieobliczalny! Nigdy nie wiadomo co zrobi w następnej sekundzie a warto nastawiać się na coś, czego najmniej się spodziewasz. Wyglądał na zbyt zmarzniętego aby rzucać Castielem do wody. Z tego powodu został zaproszony do ponownego podtapiania się. Miał nadzieję, że Fergus będzie się opierał a był niczym taka plumpka wrzucana do wody - całkowicie się temu poddał. A gdzie tu walka? Gdzie dalsza część adrenaliny?! Stracili wszystkie rzeczy poza różdżkami (nie wiedział, że Olivander swoją zgubił) i lada moment będą musieli wracać na ląd bo inaczej zrobi się zbyt ciemno i zimno aby było wciąż bezpiecznie. Kiedy się wynurzyli na powierzchnię to spodziewał się grymasu złości a tym razem widział powstrzymywany uśmiech. Potrząsnął głową i parsknął śmiechem. Dopiął swego.
- A nie mówiłem, że będziemy pływać? Nie pytałeś czy łodzią czy osobiście.- wyszczerzył się i rozłożył ręce na tafli wody, przebierając przy tym nogami aby tylko nie opaść na dno. Serce biło głośno w jego trzewiach, krew szumiała i choć skórę miał zimną to gotów był zostać w wodzie jeszcze dobrą godzinę. Liczył na rywalizację, może zawody ale coś zmieniło się w spojrzeniu Fergusa co zatrzymało na nim jego wzrok.
- Przyszła głowa rodu Flintów uprasza o nie wywoływanie sztormu swoim chaosem.- wciąż zażartował i chlapnął w jego stronę wodą ale na tyle słabo, że żadna kropla nie miała jak do niego dotrzeć. Kilka mrugnięć później Fergus podpływał bliżej ale za nic w świecie nie umiał odgadnąć jego intencji. Jego spojrzenie było takie dziwne, intensywne, jakby podejmował jakąś bardzo ważną decyzję - czy zabić go i udawać, że się nie widzieli czy może grzecznie się poddać…? Na jego twarzy pojawiła się konsternacja, zaczął formułować pytanie "co jest grane" gdy bliskość jego twarzy osiągnęła apogeum. Serce mu zamarło, a powieki opadły od jego pocałunku. Był bardzo niespodziewany więc nie miał jak się przygotować, co myśleć, co robić… co czuć? To było kilka sekund, długich niczym szarżujące tsunami a on, w powoli oplatającym go przerażeniu odważył się ten jeden jedyny raz zamknąć ich usta w pojedynczym małym pocałunku. Własna reakcja przeszła jego najśmielsze oczekiwania. Coś w nim wybuchło, coś piekielnie gorącego rozpływającego się niczym lawa po jego żyłach. O Merlinie, trwało to tak krótko a jakże intensywnie, bardziej niż cokolwiek czego doświadczył w życiu. To go brutalnke ocuciło, oderwał się, odpychając się od Fergusa i Fergusa od siebie. Pobladł choć policzki miał czerwone. Popatrzył na niego ze zdumieniem, potem na siebie, znów na niego aż zacisnął nagle szczękę tak mocno, aż jej linia wyraźnie się zarysowała. Jak to możliwe… jak…?!
-Ty… ty… - w zrywie gniewu(?) dopłynął do niego z głośnym uderzeniem rąk o wodę, chwycił go w żelaznym uścisku za ramiona i z całej siły naparł na niego, wciskając go całego pod linię wody. Wyglądało to jakby chciał go utopić ale w takim razie dlaczego sekundę później zanurzył się razem z nim? Czemu, gdy tylko woda ich całkowicie otoczyła a świat stał się szumem, przysunął się do jego twarzy i na rozchylonych z zaskoczenia ustach oddał pocałunek? Ten dotyk był gorący choć woda niwelowała większość różnic. Ponownie coś w nim wybuchło, dokładnie to samo co chwilę wcześniej, z taką samą intensywnością. Czuł jakby woda w których pływali (tonęli?) miała się wokół nich zagotować. Identycznie jak chwilę wcześniej dopadł go nagle lodowaty strach, który uwolnił Fergusa z jego uścisku i obecności bowiem z przerażeniem odpłynął, jakby sam smok deptał mu po piętach. Wynurzył się by złapać oddech i po prostu płynął, płynął jak szalony w kierunku szalupy. Nie obejrzał się, choć powinien sprawdzić czy Fergus żyje. Bał się odwrocić bo jeśli będzie martwy… to znaczy, że go zabił. Nie zachowywał się dojrzale i odpowiedzialnie, stchórzył. Odbił się ramieniem od łodzi kiedy do niej dotarł. Próbował ją podnieść ale panika ściskała jego mięśnie i po prostu nie miał sił. Zanurzył się i schował pod łódką, w tej szczelinie nad linią wody gdzie miał trochę powietrza. Czubkiem głowy dotykał drewna. Tu znajdowała się idealna kryjówka gdzie może przeczekać swój zawał serca. Jeśli Ferugs się nie odezwie to znaczy, że utonął. Cholera, zabił go. Ale żeby w taki sposób… jego twarz płonęła, a epicentrum tego ognia tkwiło w mrowiących ustach. Do jasnej avady, zabił Olivandera. Nawet nie ma odwagi sprawdzić czy jego ciało opada na dno czy bezwładnie dryfuje na powierzchni. Zbyt mocno bał się tego, co się między nimi stało. Mógł zatem udawać, że jest tutaj bardzo zajęty… w myślach błagał całą magię świata aby Fergus żył. Cynthia go zabije.