Czy rzeczywiście miał taki obowiązek? Victoria nigdy nie czuła, by ktokolwiek miał obowiązek o nią dbać (może prócz rodziców do któregoś momentu, ale… lepiej zostawmy ten temat na boku). Już dawno nie była małą dziewczynką, potrafiła i przede wszystkim mogła o sobie decydować. Jasne, byli partnerami, mieli pilnować swoich pleców – ale tak jak on pilnował ją, tak ona pilnowała jego… zazwyczaj. Zazwyczaj to jest: gdy mogli, a nie jak te kilka tygodni temu, gdy zostali przydzieleni do dwóch różnych spraw, a dla Caina skończyło się to tak źle… Ale mogła zadbać o niego już wtedy, gdy leżał w szpitalu, bo go przecież odwiedzała, zajmując mu czas swoją osobą. Przyniosła mu aktualne gazety do poczytania, jakieś książki… A jeśli tylko pieniądze były jakąś przeszkodą, to ta mogła sobie magicznie zniknąć.
– Chyba nie jestem aż tak droga w obsłudze – słodkości i kawa, względnie herbata – więcej jej do szczęścia nie było potrzebne… Może prócz kocich łaputek, ale tych nie miała jak uświadczyć w pracy. Cainowi jednak bardzo szybko przyszło obłaskawić Victorię, bo gdy zaczęli ze sobą pracować, a ona była taka słaba i jeszcze nie do końca doszła do siebie po wydarzeniach Beltane, to przynosił jej te napoje i kanapki albo muffinki i… jakoś to się kręciło. Też to, że Lestrange nie była szczególnie humorzasta, nie zostawiała za sobą bałaganu i nie nadawała cały czas jak nakręcona zabawka, i sama nie koniecznie lubiła, jeśli jej się ciągle przeszkadzało i nie pozwalało pracować… Dogadali się i przyszło to całkowicie naturalnie. – Teraz mówi przez ciebie twój wewnętrzny gryfon na widok ślizgona – odgryzła mu się, ale to wszystko to był przecież żart… Bo ona też mu przynosiła muffinki i kawę. – Jeśli się przestraszył i pobiegł w przeciwną stronę, to niechybnie wpadł do jeziora – odpowiedziała nieco chmurnie, bo to nie był dobry wniosek. – Tę kobietę… Tarę… wyłowili z jeziora – może też coś zobaczyła i wbiegła do jeziora…? Oczywiście względem Bagshota to były tylko przypuszczenia poparte absolutnie niczym, mogli jedynie obserwować otoczenie i wysnuwać swoje hipotezy. Może jakaś okaże się prawdziwa, ale póki co to były tylko ślepe strzały.
Zatrzymali się i zaczęli się rozglądać. Victoria starała się ocenić co dokładnie mogło się stać, jak daleko stąd jest do lasu i co dokładnie stamtąd widać, o ile cokolwiek, dość niechętnie spojrzała też w kierunku jeziora, coraz bardziej biorąc pod uwagę tę drugą opcję, powiedzianą przez Caina trochę chyba w żarcie… że może przerażony pobiegł w drugą stronę… Ale najpierw poinformował Ministerstwo. Ale te rozmyślania zostały przerwane przez spokojny głos Caina. Zaskoczył ją, oczywiście, że tak. Victoria nie miała pojęcia, że Cain jest aurowidzem, nigdy nie otarł się o jej bariery, nawet nie próbował, a poczułaby to na pewno, nigdy jej tez nie mówił, więc teraz patrzyła na niego zaskoczona. Ale dlaczego miałaby tego dla niego nie zrobić? To znaczy oklumentką została nie dla zabawy, ale żeby chronić swoją prywatność przed wszystkimi, jednak… Cain. Ufała mu, wiedziała, że musi się go trzymać, był wszystkim, więc dlaczego miałaby mu tego odmówić? Zamrugała kilka razy, ale zaraz jej twarz się rozpogodziła delikatnie, a usta lekko uśmiechnęły.
– Oczywiście – nie miała przed nim nic do ukrycia. I Cain mógł zobaczyć jak wokół niej rozlewa się przyjemnie ciepła, żółta aura – jak światło, słońce, a była przecież Zimna jak trup. – Widzisz coś ciekawego? – wyszeptała, bojąc się mu przeszkodzić i wybić go z koncentracji.