17.12.2022, 02:43 ✶
Gdyby to był „tylko” 1 kwietnia, to sytuacja zapewne kreowałaby się zupełnie odmiennie. Ale w przypadku Eunice tak zwany Prima Aprilis nie był nim w choćby najmniejszej części cala – żadnego żartu, jedynie niezwykle nieprzyjemne odkrycie i późniejsza scysja.
Cóż, przynajmniej będzie mogła innym – całkowicie teoretycznie – wmawiać, iż rzeczywiście padła ofiarą nazbyt kreatywnego dowcipnisia, który przesadził z primaaprilisowaniem po n-tej potęgi. Całkiem wygodna wymówka, gdy nie chciało się wyjaśniać komukolwiek, dlaczego znalazła się w Mungu, nie w roli stażystki, lecz pacjentki.
Upokarzające. To słowo w pełni oddawało to, jak się teraz czuła – z pominięciem, rzecz jasna, całej gamy pozostałych emocji. Wciąż pozostawały niezwykle i takimi miały pozostać przez co najmniej jeszcze parę długich godzin; nawet więcej niż parę.
Niemniej cierpliwie siedziała na swym miejscu i czekała na swoją kolej, wymyślając coraz to kolejne sposoby na zemstę. Bo przecież nie mogła tak tego pozostawić! A zwyczajne rozszarpanie jej na strzępy wydawało się być bardzo, ale to bardzo niezadowalające.
Trochę wstyd – przychodzić do własnego wykładowcy po to, żeby zajął się problemem, jaki spadł na jej łepetynę. Oczywiście, gdyby mogła, to poradziłaby sobie sama, niemniej w takiej sytuacji jedynym rozsądnym rozwiązaniem było udanie się do fachowca, który naprawdę dobrze wiedział, co robi. A Bulstrode do takowych się zaliczała, nawet jeśli nie była w obejściu najmilszą osobą; technicznie rzecz biorąc – nie musiała.
Do niej przychodziło się z reguły po wiedzę lub pomoc; w obu przypadkach ćwierkanie niczym ptaszki było najzwyczajniej w świecie zbędne.
Na pytanie Florence odpowiedziała jedynie cisza; oczywiście nie z powodu złośliwości młodej pani Black, która w teorii mogłaby mieć kaprys z gatunku „weź się domyśl i nie zadawaj pytań”. W teorii, bowiem jednak nie należała do tej kategorii ludzi, choćby z tego względu, iż przecież sama już liznęła medycznego fachu i zdawała sobie sprawę z tego, że tu wróżyć nikt nie będzie; odpowiedni wywiad to podstawa, tak jak i obejrzenie objawów.
Zawahała się którą chwilę, niepewna, od czego zacząć. Palce? Czy jednak usta? Cóż, bez tych drugich komunikacja była mocno utrudniona, zatem wybór wydawał się być dość logiczny. Stąd też wyciągnęła szyję, pomagając sobie jakoś od biedy rękoma – aczkolwiek nie palcami, bo te się do użytku nie nadawały – co musiało stanowić iście komiczny widok.
Tyle że do śmiechu jednak Eunice nie było. Ani teraz, ani jutro, za rok czy dziesięć lat.
Cóż, chyba jasnym się stało, co dokładnie sprowadziło stażystkę do łamaczki klątw – brak ust zdecydowanie rzucał się w oczy i nawet średnio rozgarnięta istota byłaby w stanie stwierdzić powód wizyty.
Cóż, przynajmniej będzie mogła innym – całkowicie teoretycznie – wmawiać, iż rzeczywiście padła ofiarą nazbyt kreatywnego dowcipnisia, który przesadził z primaaprilisowaniem po n-tej potęgi. Całkiem wygodna wymówka, gdy nie chciało się wyjaśniać komukolwiek, dlaczego znalazła się w Mungu, nie w roli stażystki, lecz pacjentki.
Upokarzające. To słowo w pełni oddawało to, jak się teraz czuła – z pominięciem, rzecz jasna, całej gamy pozostałych emocji. Wciąż pozostawały niezwykle i takimi miały pozostać przez co najmniej jeszcze parę długich godzin; nawet więcej niż parę.
Niemniej cierpliwie siedziała na swym miejscu i czekała na swoją kolej, wymyślając coraz to kolejne sposoby na zemstę. Bo przecież nie mogła tak tego pozostawić! A zwyczajne rozszarpanie jej na strzępy wydawało się być bardzo, ale to bardzo niezadowalające.
Trochę wstyd – przychodzić do własnego wykładowcy po to, żeby zajął się problemem, jaki spadł na jej łepetynę. Oczywiście, gdyby mogła, to poradziłaby sobie sama, niemniej w takiej sytuacji jedynym rozsądnym rozwiązaniem było udanie się do fachowca, który naprawdę dobrze wiedział, co robi. A Bulstrode do takowych się zaliczała, nawet jeśli nie była w obejściu najmilszą osobą; technicznie rzecz biorąc – nie musiała.
Do niej przychodziło się z reguły po wiedzę lub pomoc; w obu przypadkach ćwierkanie niczym ptaszki było najzwyczajniej w świecie zbędne.
Na pytanie Florence odpowiedziała jedynie cisza; oczywiście nie z powodu złośliwości młodej pani Black, która w teorii mogłaby mieć kaprys z gatunku „weź się domyśl i nie zadawaj pytań”. W teorii, bowiem jednak nie należała do tej kategorii ludzi, choćby z tego względu, iż przecież sama już liznęła medycznego fachu i zdawała sobie sprawę z tego, że tu wróżyć nikt nie będzie; odpowiedni wywiad to podstawa, tak jak i obejrzenie objawów.
Zawahała się którą chwilę, niepewna, od czego zacząć. Palce? Czy jednak usta? Cóż, bez tych drugich komunikacja była mocno utrudniona, zatem wybór wydawał się być dość logiczny. Stąd też wyciągnęła szyję, pomagając sobie jakoś od biedy rękoma – aczkolwiek nie palcami, bo te się do użytku nie nadawały – co musiało stanowić iście komiczny widok.
Tyle że do śmiechu jednak Eunice nie było. Ani teraz, ani jutro, za rok czy dziesięć lat.
Cóż, chyba jasnym się stało, co dokładnie sprowadziło stażystkę do łamaczki klątw – brak ust zdecydowanie rzucał się w oczy i nawet średnio rozgarnięta istota byłaby w stanie stwierdzić powód wizyty.
409/821