17.12.2022, 14:48 ✶
- Nie bądź taki uparty – powiedział cicho, również odwracając wzrok w stronę nieba. W wyższych rejonach pomarańcz niknął na rzecz granatu zwiastującego zupełną ciemność. Skrzeczące mewy zniknęły, zostawiając zupełną ciszę, w której słyszał jedynie ich oddechy i szum wody. Zawziętość Castiela w jakiś sposób jednak przypadła mu do gustu, wręcz mu się podobała. Nie był uparty w taki głupi sposób, jak Fergus, gdzie ten ciągnął bezsensowne dyskusje dla samego faktu udowodnienia, ze miał rację. To było zupełnie inne, nieco waleczne i przypominało Ollivanderowi, dlaczego mu kiedyś zazdrościł. Tego opanowania, rodziny, pracy. Teraz jednak zyskał dowód na to, ze nawet ktoś na pozór idealny miał swoje demony, swoje lęki i odczuwał niepewność względem niezrozumiałych dla nich obydwu wydarzeń. Dlaczego pociągało go to jeszcze bardziej?
- Co? – mruknął zbity z tropu, ale kiedy dostrzegł różdżkę w dłoni Castiela, domyślił się, że chce ponowić zaklęcie. Albo ich teleportować. Ta druga myśl sprawiła, że lekko się ociągał, obawiając tego, jak wszystkie konsekwencje całej tej eskapady spłyną na nich, kiedy staną twardo na lądzie. Może powinien zaprzyjaźnić się z jakimś amnezjatorem i poprosić go o naprawienie jego własnych myśli? Pewnie nawet wystarczyłby zwykły uzdrowiciel, ale w tym wypadku jedyna znana mu osoba odpadała. Cynthia zabiłaby go dla samej satysfakcji późniejszego poćwiartowania jego zwłok w ambulatorium.
Z różdżki Castiela po raz kolejny wydobyło się przyjemne ciepło, tym razem słabsze od poprzedniego, ale wciąż satysfakcjonujące. Ręka mrowiła go, zarówno od efektu czaru, jak i uścisku Flinta, który przeniósł jego dłoń na swoje ciało, szukając źródła ciepła. Nie pytał, czy to w ogóle działało. Czuł, jak klatka piersiowa blondyna unosi się, a wywołane zimnem dreszcze stopniowo słabną. Głupio mu było na niego patrzeć, gdy leżeli w tej dziwnej pozycji, więc wolną ręką podparł się pod głową i obrócił wzrok w kierunku ściany szalupy. W słabnącym blasku słońca dostrzegał wyryte na niej litery układające się w imiona najmłodszych Flintów. Szybko odnalazł Castiela, skupiając wzrok na słowie tak długo, aż zamgliło mu się przed oczami, a półmrok ograniczył mu widoczność.
- Manier najwyraźniej uczył cię kraken – zażartował, powracając do rzeczywistości i uświadamiając sobie, że wędrówka myśli nie była najlepszym pomysłem, nawet jeśli cisza pozwalała mu się nieco opanować. Przez cały ten czas, trzymając dłoń na brzuchu Castiela, kreślił palcami kółka i zygzaki w miejscu, w którym została unieruchomiona przez chwyt Flinta. Palce mrowiły go od delikatnego dotyku. Jak długo to robił?
Przerażony przekręcił głowę w jego stronę, ale blondyn na niego nie patrzył. Miał zamknięte oczy, wyglądał tak spokojnie, jakby spał. Ale przecież przed chwilą się odzywał, więc po prostu odpoczywał. Ollivander wcale mu się nie dziwił. Sam padłby ze zmęczenia po tak długim nurkowaniu w zimnej wodzie. Gdyby tylko nie czuł się tak zdenerwowany, pewnie od razu by zasnął. Wnętrzności wywracały mu się jednak, jak gdyby zaatakowało je stado chochlików kornwalijskich. A ciepło bijące od Castiela tylko potęgowało to uczucie. Był blisko, zbyt blisko. Na tyle, że oddech Fergusa zatrzymywał się na jego policzku. Wysunął dłoń spod głowy, chcąc go dotknąć, ale zrezygnowany zatrzymał się w pół drogi i zacisnął pięść na swojej klatce piersiowej. Nie powinien. Ale chciał, tak bardzo chciał. Cisza i ciemność sprawiały, że czuł się dziwnie pewniej. Nikt ich nie słyszał, nikt nie obserwował. Byli zupełnie sami pośrodku niczego, ukryci za ścianami drewnianej łodzi. Jedyną przeszkodą była reakcja Flinta, ale nawet jeśli miałby go znów wrzucić do zbiornika… Byłoby warto, dla samego upewnienia się, czy wszystko to, co poczuł, nie było jedynie efektem zatrucia brudną wodą albo udaru słonecznego. Jeśli nie spróbuje, sam będzie musiał się utopić, żeby powstrzymać te przeklęte chochliki kornwalijskie i pragnienie ciepła na ustach. A z dwojga złego wolał utonąć po fakcie, świadomy tego, czy naprawdę poczuł coś do drugiego mężczyzny. Zginie z własnej głupoty, czyli tak, jak przewidywał sobie przez wszystkie ostatnie lata.
- Cas? – wyszeptał tak cicho, że nie był pewien, czy nie zrobił tego wyłącznie w swoich myślach. Ręka mu drżała, ale uniósł ją w kierunku Castiela, dotykając palcami jego ciepłego policzka i zahaczając kciukiem o usta. Wędrował niżej, w kierunku szyi, a jego oddech przyspieszył w oczekiwaniu, czy nie oberwie za chwilę jakąś klątwą.
- Co? – mruknął zbity z tropu, ale kiedy dostrzegł różdżkę w dłoni Castiela, domyślił się, że chce ponowić zaklęcie. Albo ich teleportować. Ta druga myśl sprawiła, że lekko się ociągał, obawiając tego, jak wszystkie konsekwencje całej tej eskapady spłyną na nich, kiedy staną twardo na lądzie. Może powinien zaprzyjaźnić się z jakimś amnezjatorem i poprosić go o naprawienie jego własnych myśli? Pewnie nawet wystarczyłby zwykły uzdrowiciel, ale w tym wypadku jedyna znana mu osoba odpadała. Cynthia zabiłaby go dla samej satysfakcji późniejszego poćwiartowania jego zwłok w ambulatorium.
Z różdżki Castiela po raz kolejny wydobyło się przyjemne ciepło, tym razem słabsze od poprzedniego, ale wciąż satysfakcjonujące. Ręka mrowiła go, zarówno od efektu czaru, jak i uścisku Flinta, który przeniósł jego dłoń na swoje ciało, szukając źródła ciepła. Nie pytał, czy to w ogóle działało. Czuł, jak klatka piersiowa blondyna unosi się, a wywołane zimnem dreszcze stopniowo słabną. Głupio mu było na niego patrzeć, gdy leżeli w tej dziwnej pozycji, więc wolną ręką podparł się pod głową i obrócił wzrok w kierunku ściany szalupy. W słabnącym blasku słońca dostrzegał wyryte na niej litery układające się w imiona najmłodszych Flintów. Szybko odnalazł Castiela, skupiając wzrok na słowie tak długo, aż zamgliło mu się przed oczami, a półmrok ograniczył mu widoczność.
- Manier najwyraźniej uczył cię kraken – zażartował, powracając do rzeczywistości i uświadamiając sobie, że wędrówka myśli nie była najlepszym pomysłem, nawet jeśli cisza pozwalała mu się nieco opanować. Przez cały ten czas, trzymając dłoń na brzuchu Castiela, kreślił palcami kółka i zygzaki w miejscu, w którym została unieruchomiona przez chwyt Flinta. Palce mrowiły go od delikatnego dotyku. Jak długo to robił?
Przerażony przekręcił głowę w jego stronę, ale blondyn na niego nie patrzył. Miał zamknięte oczy, wyglądał tak spokojnie, jakby spał. Ale przecież przed chwilą się odzywał, więc po prostu odpoczywał. Ollivander wcale mu się nie dziwił. Sam padłby ze zmęczenia po tak długim nurkowaniu w zimnej wodzie. Gdyby tylko nie czuł się tak zdenerwowany, pewnie od razu by zasnął. Wnętrzności wywracały mu się jednak, jak gdyby zaatakowało je stado chochlików kornwalijskich. A ciepło bijące od Castiela tylko potęgowało to uczucie. Był blisko, zbyt blisko. Na tyle, że oddech Fergusa zatrzymywał się na jego policzku. Wysunął dłoń spod głowy, chcąc go dotknąć, ale zrezygnowany zatrzymał się w pół drogi i zacisnął pięść na swojej klatce piersiowej. Nie powinien. Ale chciał, tak bardzo chciał. Cisza i ciemność sprawiały, że czuł się dziwnie pewniej. Nikt ich nie słyszał, nikt nie obserwował. Byli zupełnie sami pośrodku niczego, ukryci za ścianami drewnianej łodzi. Jedyną przeszkodą była reakcja Flinta, ale nawet jeśli miałby go znów wrzucić do zbiornika… Byłoby warto, dla samego upewnienia się, czy wszystko to, co poczuł, nie było jedynie efektem zatrucia brudną wodą albo udaru słonecznego. Jeśli nie spróbuje, sam będzie musiał się utopić, żeby powstrzymać te przeklęte chochliki kornwalijskie i pragnienie ciepła na ustach. A z dwojga złego wolał utonąć po fakcie, świadomy tego, czy naprawdę poczuł coś do drugiego mężczyzny. Zginie z własnej głupoty, czyli tak, jak przewidywał sobie przez wszystkie ostatnie lata.
- Cas? – wyszeptał tak cicho, że nie był pewien, czy nie zrobił tego wyłącznie w swoich myślach. Ręka mu drżała, ale uniósł ją w kierunku Castiela, dotykając palcami jego ciepłego policzka i zahaczając kciukiem o usta. Wędrował niżej, w kierunku szyi, a jego oddech przyspieszył w oczekiwaniu, czy nie oberwie za chwilę jakąś klątwą.