— Chętnie ci potowarzyszę, ale może za rok. Na razie... Na razie mam dość wyjazdów. — Nie zamierzał być przewodnikiem, od tego są pracownicy niższego szczebla, ale też sama wizja kolejnej podróży nie brzmiała aż tak źle, tylko nie tak długo i rzeczywiście dla przyjemności.
Loretta była częściowo powodem, dla którego przyjął delegację do Grecji. Nie jako osoba, ale gdy tworzył przemyślenia na temat swojego zachowania, gdy rozbijał się na fragmenty, aby wybrać to, co chce odrzucić, widział wyraźnie to, jak traktował ją w nienawiści i łaknieniu kontroli dla samego siebie. Dużo bardzo toksycznych uczuć, które mógł wyrzygać na napaloną gówniarę. Doskonale się bawił w trakcie, ale całość pozostawiła po sobie nieprzyjemny zapach spalenizny i smak farby olejnej oraz podniecenia, stanowiąc raczej nieciekawą kombinację na dłuższą metę.
Przypomniało mu się, o co pytał Nott, po czym zastanowił się nad jedną rzeczą. Podobno więź czyniła niesamowicie zazdrosnym, a on miał w ustach kwaśny posmak piwa oraz życzenie bólu w skroniach. Coś we wnętrzu Morpheusa, ta wiotka nić otoczona krzewem żałoby, pokaleczona żalem i bólem po stracie brata, wołała echem tę wersję wieszcza, którą chciał zostawić za sobą, wersję, która tak się podobała pannie Lestrange. Chciał poczuć żądło bata na skórze. Chciał poczuć, że żyje. Pewnie dlatego zebrał te okruchy, tak starannie odrzucone i przełknął eliksir z ich skruszonych fragmentów, przeobrażając się nagle, jak za dotknięciem magicznej rózdżki.
Nagle stał się bardziej rozluźniony.
— Turpizm to widzenie piękna w rzeczach brzydkich. Pewnie dlatego Loretta puściła się ze mną, nie z tobą — uśmiechnął się paskudnie, jakby próbując zakotwiczyć w głowie Philippa ten obraz, wiotkie ciało malarki w ramionach profety, kontrast bladej i smagłej skóry, estetycznie szyderczy wobec własnych pragnień mistrza miotły. Testował narzędzia, jakie dała mu domniemana magia Beltane, aby zdenerwować sportowca implikacjami, aby zaczął wątpić, czy perfumy, którymi pachniał, nie nosiły za sobą nut kobiecych, znajomych zapachów malarki. Może ten siniec pocałunków, który wystawał lekko zza kołnierzyka jego czarnej koszuli, został zrobiony ustami Loretty.
Słowem, przeciągłym spojrzeniem i niemal zadzieraniem nosa chciał sprawić, że Philip uderzy go, połamie mu nos, chwyci za szatę i przeciągnie po kuflach innych gości. Chaos mieszkał w sercu Longbottoma, a nie ma nic, co wzbudzałoby męską zazdrość bardziej, niż rozkosz kobiety.