[11 kwietnia 1972] Sobie wiosłujesz, czy mi? | Posiadłość Flintów | Fergus & Castiel

Zaczynał opadać na niego spokój wywołany zmęczeniem i możliwością odpoczynku. Zimno przestało być tak dokuczliwe, przynajmniej tymczasowo. Zamknięcie oczu miało być dla niego szansą na powrót do normalności. Chciał udawać, że jest wszystko w porządku i używanie zaklęć na Fergusie jest czymś zupełnie normalnym. Zrobiłby to bez względu na wszystko bo tego wymagała kultura osobista i wychowanie. Nie może zabijać przyjaciół siostry. Dręczyło go pytanie dlaczego akurat teraz nie umiał na niego patrzeć normalnie. Próbował wygrzebać z pamięci choć jedną myśl, która mogłaby mu podpowiadać, że dotyk Olivandera miałby przynieść coś miłego. Zawsze żyli "obok siebie" a dokładniej rzecz ujmując po obu ramionach Cynthii. Dlaczego Fergus go pocałował? Co go skusiło? Nie dawał mu żadnych znaków bo nie przyszło mu na myśl, że miałby na niego spojrzeć "w ten sposób". Dopiero ten wstrząs jaki przeżył zrobił w jego trzewiach solidne przemeblowanie… chaos. Teraz nie wiedział jak wyglądał Fergus "normalnie" bo gdy na niego kątem oka zerkał to widział przede wszystkim jego usta i potem intensywne spojrzenie. Czy podobają mu się mężczyźni? Nie. Nigdy do żadnego go nie ciągnęło. Nie interesował się nimi. Może Fergus ukradkiem rzucił na niego jakiś paskudnie żartobliwy czar albo wraz z alkoholem dolał do puszki eliksir? Och, tak łatwo mógłby go obwinić. Chciał go oskarżać za swoje zachowanie i wiedział, że brzmiałoby to prawdopodobnie. Z drugiej strony nie wyglądał na takiego, co mógłby mu coś takiego zrobić. Nie miał podstaw, przecież słabo się znali. Wydawało mu się, że się dzisiaj polubią ale żeby aż tak?
- Mój ojciec nie jest tak paskudny aby nazywać go krakenem.- zatrząsł się z tłumionego śmiechu i zakaszlał kiedy odezwał się zbyt głośno. Gardło drapało więc musiał przejść na szept. Pasowało to do tej sytuacji. Byli sami, obaj oderwani od rzeczywistości, nikt nie wiedział gdzie są, co robią, co czują ani co myślą. Milczeli a on próbował przez ten czas uporządkować w sobie to, co Fergus namieszał. Szło mu to nienajgorzej do momentu aż nie wyczuł na ubraniu ruchu jego palców. Siłą woli próbował się gwałtownie nie poruszyć. Tylko drgnął. Tak bardzo był nieprzyzwyczajony, że ktoś go dotyka - nie ważne czy to przyjaciele czy rodzina. Za każdym razem było to coś niezwykłego w odbiorze… choć przy Fergusie przeżywał to zbyt mocno. Miał ochotę odsunąć jego rękę i jednocześnie przytrzymać aby została tam, gdzie jest. Nieruchoma, ciepła. Zaklęcie minęło a więc odłożył różdżkę obok siebie. Zadrżał kiedy poczuł na policzku gorąco. Otworzył oczy i przez chwilę widział niewyraźnie. Odwrócił głowę w stronę Fergusa i wstrząsnęła nim bliskość jego twarzy. Zbyt blisko. Za blisko. Nie powinien, nie można, to nieprzystoi, to zakazane, jakim prawem mu się to podoba? Jego palce na ustach, rozchylił je i wstrzymał oddech. Nie zachowywał się normalnie, nie zatrzymywał się, wędrował niżej a przez jego ciało przeszła błyskawica. Serce oszalało z prędkości. Zatrzymał jego rękę przy swoim obojczyku; mogli przy okazji dobitnie poczuć jak mu serce łomocze w trzewiach.
- Przysięgnij mi…- usłyszał swój szept; przesunął ostrożnie dłonią wzdłuż jego łokcia. Zacisnął tam palce ale niezbyt mocno, zabrakło mu sił.
- Przysięgnij, że do tej puszki nie dodałeś żadnego eliksiru. Przysięgnij, że to co się dzieje nie jest twoim podstępem do zemsty. Mów o tym, do licha. Nie wiem co myśleć, czy to jakiś żart czy… czy…- na jego twarzy znów gościła konsternacja, nie wiedział co ma dopowiedzieć. Jego twarz tak blisko, ten oddech. Kusiło, aby sprawdzić czy to mu się nie śni. Niestety, ale nie robił "pierwszych kroków", schnął a wraz z ubywaniem wilgoci ciała tracił odwagę. Teraz nie zamykał już oczu. Bardzo dużo kosztowało go spoglądanie wprost w jego tęczówki i to z takiej odległości. Rozróżniał każdą rzęsę, słyszał każdy szmer pochodzący z jego sylwetki. Widział nawet kroplę wody spływającą po jego ramieniu i choć drażniła go swoją obecnością to nie ruszał się tylko niemo domagał się od niego odpowiedzi. "Mów do mnie. Zapewnij, że to, co czuję nie jest efektem magii". Dotychczas uważał go za podejrzanego typa, nie wiedział do czego jest zdolny a skoro bratał się z Cynthią to musiał mieć coś swoje za uszami. Za wszelką cenę szukał wyjaśnienia zanim… zanim uwierzy, że to czego chce nie jest wyimaginowane i nie wydaje mu się, że chce go znów pocałować. Jak ma do tego podejść? Przecież to ich zniszczy. Powoli przejawiał oznaki przemiany w nudziarza, w zapracowanego łamacza klątw, który chciał wiedzieć i analizować. Najpierw wyeliminuje ten brak wiedzy i dopiero później przystąpi do dalszej analizy… rzecz jasna z należytej odległości.