17.12.2022, 21:33 ✶
Alkohol na pusty żołądek nie był najlepszym pomysłem, nawet jeśli wchodziło w grę pół piwa. To było kolejną myślą, jaką Fergus starał się sobie cokolwiek tłumaczyć. Ale z procentowymi trunkami był zaznajomiony na tyle, by wiedzieć, czego się po sobie spodziewać. Z całą pewnością nie tego. Wędrówka po własnym umyśle prowadziła go w coraz głębsze odmęty nieznanych dotąd pomysłów. A co, jeśli tak naprawdę nigdy nie zazdrościł Castielowi, tworząc jakąś jego wizję na podstawie informacji, które otrzymał od Cynthii? Co, jeśli prowadziło to jedynie do podziwu i idealizacji kogoś, kto przy bliższym poznaniu tylko zyskał, ukazując swoje prawdziwe oblicze? Chociaż był specjalistą od chaosu, sam miał mętlik w głowie. I nie potrafił go w żaden sposób pokonać. Nie nadawał się do układania myśli w określoną listę. Wszystko krążyło, uderzało o siebie i kruszyło się, rozdrabniając jeszcze bardziej, niż to możliwe.
- No cóż, zawsze wyobrażałem go sobie jako człowieka z ośmiornicą zamiast głowy i pirackim kapeluszem – ciągnął dalej, nawet nie kłamiąc. Nie miał okazji poznać starego Flinta, bo też Cynthia unikała zapraszania go do domu, kiedy jej ojciec kręcił się w pobliżu. Mogło to brzmieć po prostu jak żart i miał nadzieję, że Castiel nie odbierze tego jako obrazę głowy jego rodziny. Ot, zwykła wyobraźnia płatająca mu figle.
Przez długi moment nie istniało nic wokół. Nie było szumu wiatru, dźwięku fal uderzających o szalupę, ani owadów brzęczących w zaroślach przy brzegu. Tylko ich oddechy i bicia serc zbyt przerażonych, by umilknąć. Czuł pod palcami zarys szczęki Castiela, miękkość jego ust, puls na szyi i bicie serca w momencie, gdy jego dłoń została zatrzymana. Uścisk Flinta nie był silny, gdyby chciał, mógłby go zignorować, ale potraktował odmowę z szacunkiem. Nie poruszał się przez moment, patrząc na niego nie tylko z zainteresowaniem, ale też lekkim przerażeniem, że może rzeczywiście pożałuje tego, że na cokolwiek się odważył. Czuł się, jakby rzucał nim teraz wielki troll górski, raz w górę i raz w dół. Odwaga, tchórzostwo, i tak na zmianę. Może wcale nie powinni byli ze sobą wychodzić? Mógł zostawić książki w salonie, napić się piwa i uznać, że morskie przygody nie są dla niego. Tylko że, nawet jeśli nigdy nie przyzna tego na głos, w pewnym momencie naprawdę mu się to podobało. Nie tyle samo pływanie i wysiłek fizyczny, co spędzanie czasu z Castielem.
- To była zwykła brandy. Nie jestem Cynthią, żeby dolewać ludziom mikstury w ramach testów – powiedział, skonsternowany, trochę zbyt głośno, więc natychmiast ściszył głos. – Naprawdę sądzisz, że jestem tak okrutny, żeby w ten sposób się mścić albo żartować? – zapytał go, naprawdę zbity z tropu i jednocześnie wściekły na samego siebie, że podpuszczał go wcześniej z próbą zemszczenia się za podtopienie. Miał, czego chciał. Wzniecił w nim iskrę podejrzliwości, która rozżarzyła się do wielkości płomienia i teraz dawała tego efekty.
Przygryzł dolną wargę, zastanawiając się, co jeszcze miał mu powiedzieć. Nie miał zielonego pojęcia, jak ubrać to w słowa, zwłaszcza gdy cały czas na niego patrzył. Kiedy miał zamknięte oczy, o wiele łatwiej było go zaczepiać, irytować i prowokować. Teraz jednak jego spojrzenie było skupione na Fergusie i chociaż panował półmrok, nadal pamiętał tę intensywną, zielonobłękitną barwę, która sprawiła, że utonął. Pozwolił porwać się w tę wyimaginowaną toń.
- Nie wiem, jak to wytłumaczyć. Ani dlaczego to zrobiłem – powiedział w końcu. – Żaden podstęp, żaden żart. Po prostu ja.
Westchnął, spuszczając wzrok z twarzy Castiela i zatrzymując się na jego dłoni, wciąż trzymającej łokieć Fergusa. Co miał w tej sytuacji zrobić? Miał wrażenie, że traci resztki pewności siebie, które jeszcze przed chwilą posiadał. Bezmyślnie sądził, że nie przejmie się tym, jak zareaguje Flint, podczas gdy zżerało go to od środka tak silnie, że miał ochotę stamtąd uciec. A z drugiej strony nie chciał się ruszać, zbyt ciekawy tego, co nastąpi dalej.
- Powiedz mi, że nie chcesz – zaczął, znów kierując spojrzenie na jego oczy, by widzieć jego pełną reakcję i nic sobie nie dopowiadać – a nigdy więcej tego nie zrobię.
- No cóż, zawsze wyobrażałem go sobie jako człowieka z ośmiornicą zamiast głowy i pirackim kapeluszem – ciągnął dalej, nawet nie kłamiąc. Nie miał okazji poznać starego Flinta, bo też Cynthia unikała zapraszania go do domu, kiedy jej ojciec kręcił się w pobliżu. Mogło to brzmieć po prostu jak żart i miał nadzieję, że Castiel nie odbierze tego jako obrazę głowy jego rodziny. Ot, zwykła wyobraźnia płatająca mu figle.
Przez długi moment nie istniało nic wokół. Nie było szumu wiatru, dźwięku fal uderzających o szalupę, ani owadów brzęczących w zaroślach przy brzegu. Tylko ich oddechy i bicia serc zbyt przerażonych, by umilknąć. Czuł pod palcami zarys szczęki Castiela, miękkość jego ust, puls na szyi i bicie serca w momencie, gdy jego dłoń została zatrzymana. Uścisk Flinta nie był silny, gdyby chciał, mógłby go zignorować, ale potraktował odmowę z szacunkiem. Nie poruszał się przez moment, patrząc na niego nie tylko z zainteresowaniem, ale też lekkim przerażeniem, że może rzeczywiście pożałuje tego, że na cokolwiek się odważył. Czuł się, jakby rzucał nim teraz wielki troll górski, raz w górę i raz w dół. Odwaga, tchórzostwo, i tak na zmianę. Może wcale nie powinni byli ze sobą wychodzić? Mógł zostawić książki w salonie, napić się piwa i uznać, że morskie przygody nie są dla niego. Tylko że, nawet jeśli nigdy nie przyzna tego na głos, w pewnym momencie naprawdę mu się to podobało. Nie tyle samo pływanie i wysiłek fizyczny, co spędzanie czasu z Castielem.
- To była zwykła brandy. Nie jestem Cynthią, żeby dolewać ludziom mikstury w ramach testów – powiedział, skonsternowany, trochę zbyt głośno, więc natychmiast ściszył głos. – Naprawdę sądzisz, że jestem tak okrutny, żeby w ten sposób się mścić albo żartować? – zapytał go, naprawdę zbity z tropu i jednocześnie wściekły na samego siebie, że podpuszczał go wcześniej z próbą zemszczenia się za podtopienie. Miał, czego chciał. Wzniecił w nim iskrę podejrzliwości, która rozżarzyła się do wielkości płomienia i teraz dawała tego efekty.
Przygryzł dolną wargę, zastanawiając się, co jeszcze miał mu powiedzieć. Nie miał zielonego pojęcia, jak ubrać to w słowa, zwłaszcza gdy cały czas na niego patrzył. Kiedy miał zamknięte oczy, o wiele łatwiej było go zaczepiać, irytować i prowokować. Teraz jednak jego spojrzenie było skupione na Fergusie i chociaż panował półmrok, nadal pamiętał tę intensywną, zielonobłękitną barwę, która sprawiła, że utonął. Pozwolił porwać się w tę wyimaginowaną toń.
- Nie wiem, jak to wytłumaczyć. Ani dlaczego to zrobiłem – powiedział w końcu. – Żaden podstęp, żaden żart. Po prostu ja.
Westchnął, spuszczając wzrok z twarzy Castiela i zatrzymując się na jego dłoni, wciąż trzymającej łokieć Fergusa. Co miał w tej sytuacji zrobić? Miał wrażenie, że traci resztki pewności siebie, które jeszcze przed chwilą posiadał. Bezmyślnie sądził, że nie przejmie się tym, jak zareaguje Flint, podczas gdy zżerało go to od środka tak silnie, że miał ochotę stamtąd uciec. A z drugiej strony nie chciał się ruszać, zbyt ciekawy tego, co nastąpi dalej.
- Powiedz mi, że nie chcesz – zaczął, znów kierując spojrzenie na jego oczy, by widzieć jego pełną reakcję i nic sobie nie dopowiadać – a nigdy więcej tego nie zrobię.