Najwygodniejsze życie znajdowało się pomiędzy prawdą oraz kłamstwami.
— Raczej przezornie rozsądna. Żyjemy w ciekawych czasach. — Chińskie przekleństwo pasowało bardzo dobrze do nastrojów w Wielkiej Brytanii. Krwawa Niedziela w Irlandii, strajk górników, najwyższy poziom bezrobocia od II Wojny Światowej, walki z Czarnym Panem podczas Beltane, Dominium Cejlonu zmienia się w Republikę Sri Lanki, protest w Dery na początku miesiąca zmienia się w regularne walki, bunty żywiołów, przeklęta wioska na skraju świata i mroczne przepowiednie. Zdawało się niemal, że z każdym dniem świat spowija coraz większy mrok, a to, co działo się w magicznym świecie aurą promieniowało na mugolskie społeczeństwo. To kolejna wojna, którą widział za swojego życia, a bierność doskwierała mu coraz bardziej.
Z imionami była taka zabawna sprawa, że potrafiły przepięknie pasować i jednocześnie zupełnie wywracać oczekiwania na temat człowieka. Morpheus, fantazyjne imię nadane przez matkę, wyglądające komicznie pretensjonalnie obok Jeremiaha czy Derwina, bóg snu, który szybował na skrzydłach i mógł zmienić swoją formę w dowolnego człowieka. Tymczasem wieszcz, nie dość, że cierpiał na chroniczną bezsenność, to miał okropny lęk wysokości i nie znał się wcale na żadnych formach transmutacji, nie wspominając o metamorfomagii.
— Dobrze kryć się u boku Shafiq'ów, roztaczają tyle blasku dookoła siebie, że nie widać, jak daleko sięga ich cień, popularność rzadko przynosi więcej korzyści niż przeszkód— powiedział z rozbawieniem w spojrzeniu, które przestało być tak puste i lśniło sympatią. Brzmiało to jak potaknięcie powiązane z aprobatą, sugerującą, że mężczyzna miał do czynienia z członkami rodziny obdarzonej darem języków i ceni sobie jego członków, ale nie dało się ocenić stopnia zażyłości, ani o kogo chodziło. Może Shafiq'ów nie było aż tylu, co Longbottomów, ale zdecydowanie odznaczali się szerokimi znajomościami. Każdy kiedyś potrzebował tłumacza.
Może i ciekawość zabiła kota, ale satysfakcja przywróciła go do życia. Dlatego Morpheus sięgnął po fiolkę i ujął ją delikatnie między palcami. Miał duże dłonie jak na kogoś, kto nie wykonuje pracy fizycznej, idealne do tasowania kart tarota, które miały nieco większy rozmiar niż te do gry.
Kiedy przesypywał popiół z jednego końca fiolki do drugiego, jakby czytał z piasków czasu, cóż mógł też zawierać zwój, który pożarł samego siebie. Na ten moment wzrok przesunął się z kobiety na mały przedmiot, trzymany z estymą świętych relikwii i dewocjonaliów ubieranych przez młode dziewczęta przed paradami religijnymi. Lico Niewymownego przybrało nieco marsowy wygląd, ze zmarszczką między prostymi brwiami i arogancko wygiętymi w dół ustami.
— To, o czym pani opowiada, przeczy podstawowej cesze przepowiedni. One chcą być słyszane. Twórcy zapisu musieli uznać ją za tak niebezpieczną, że chcieli ją metaforycznie usunąć z istnienia lub była zapisem dedykowanym dla konkretnej osoby, osoby z konkretnym zestawem umiejętności, tak zwanego wybrańca lub pochodzącej z określonej linii genetycznej. Czy mogłaby mi pani przybliżyć konkretny przebieg sytuacji, w której doszło do samospalenia? Najlepiej zaś od odkrycia artefaktu do jego zniszczenia. Nie potrzebuję nazwisk konkretnych osób, jedynie wyróżniki, może używać pani fałszywych imion, proszę ich tylko nie pomieszać.
Nie komentował ewentualnych zdolności osób, które badały zwój, nie poprosił też kobiety o wspomnienie; chociaż on bardzo otwarcie podchodził do dzielenia się myślami i korzystania z myślodsiewni, rozumiał, że jest to pewnego rodzaju tabu, którego wielu nie chciało łamać.