[17 VIII 1972] flowers will grow from my bones | Morpheus & Erik

Może to kwestia innej perspektywa, a może różnych doświadczeń związanych z pojedynkami, jednak Erik przestał zwracać uwagę na meble, gdy tylko te zostały usunięte z głównego pola ich areny. Niemożliwe było mieć oczy dookoła głowy, a wzrok powinien być skupiony na przeciwniku. Nie na sędzim, nie na publiczności. Powinien być tylko on i przeciwnik lub ewentualnie elementy areny, które można było wykorzystać na swoją korzyść.

Pole bitwy było niczym zamknięty i odizolowany od reszty rzeczywistości świat, w którym zbyt duża liczba elementów mogła jedynie rozpraszać i tym samym utrudnić rywalizację o pierwsze miejsce. Teraz, w Warowni Longbottomów, stawka może i nie była tak wysoka, ale przyzwyczajenia z pracy czy klubu pojedynków dalej pozostawały żywe. Bądź co bądź, ciężko, aby przymarły skoro pieczę nad rodem dalej sprawował przewodniczący tegoż klubu.

— W Grecji nie pozwolili ci wypróbować żadnej włóczni czy trójzębu? — spytał z lekkim uśmiechem, przerzucając rapier z jednej dłoni do drugiej.

Zmarszczył brwi, gdy Morfeusz zaczarował małą kulkę. W ostatnim czasie większość sesji treningowych odbywał w towarzystwie Geraldine, a ona nie potrzebowała takich... upiększeń. Runda kończyła się, gdy jedna z osób została zapędzona w kozi róg lub straciła możliwość ataku. Publiczność by to uwielbiała, zwrócił jednak uwagę Erik. Pokazy Klubu Pojedynków dla pięknych i bogatych na pewno doceniłyby taki dodatek.

Nie spodziewał się tak intensywnego ataku ze strony wuja. Skupił się więc na parowaniu, ustępując poniekąd pola starszemu krewnemu, jednak nie dając się zepchnąć do kompletnej defensywy. A co zaś tyczyło się naleciałości technicznych... Nie było w tym nic dziwnego. Niektórzy adaptowali ruchy pędzla do pracy ze swoją różdżką, inni dłuto lub naśladowali ruchy własnych rąk, a Erik zaadaptował oręż. A przynajmniej tak mu się wydawało, bo w gruncie rzeczy nigdy się nad tym nie zastanawiał. Wychowywał się jednak pośród Longbottomów, toteż ostre przedmioty towarzyszyły mu wczesnego dzieciństwa.

— I słusznie — odparł, przygotowując się do skontrowania morfeuszowego cięcia z zamiarem odepchnięcia go w bok, co by uniemożliwić mu trafienie. Uśmiechnął się minimalnie, gdy manewr się powiódł. — Brakuje mu przewodnictwa. Twardego przewodnictwa. To tak jakby znał ruchy tańca, ale w trakcie układu wracał do jego początków.

Nie mógł powiedzieć za wiele o tym, jak wyglądały dotychczasowe kontakty ze światem czarodziejów w wykonaniu Neila, jednak zaskoczyło go to, że ma problem z tym, aby się w nim zagnieździć. Był pewien, że Morfeusz pełnił funkcję jego mentora, przewodnika, który pomaga mu... w czymś. Nie potrafił jednak jednoznacznie stwierdzić, w czym konkretnie.

Przez to, że starszy Longbottom pracował w Departamencie Tajemnic, Erik nauczył się, że na niektóre pytania nie będzie mu dane poznać odpowiedzi. A czasem lepiej było tkwić w niepewności niż spotkać się z głuchą ciszą, która miała posłużyć za respons. Na pewno było to mniej frustrujące niż pogodzenie się, że w pewnych kwestiach zawsze spotka lukę, której nie zdoła zapełnić faktami.

— Nie zmusi się nikogo do partycypacji w życiu publicznym — cofnął się o pół kroku, unosząc rapier, gotów do odparcia kolejnego ataku. — Ale z tą kryjówką to on naprawdę potrzebuje pomocy. Realnej pomocy. Chowanie się podczas pełni w piwnicy, gdy na piętrze jest rodzina...

(Aktywność Fizyczna) Odbicie ataku Morfeusza w bok

Rzut PO 1d100 - 82
Sukces!