18.12.2022, 18:28 ✶
Powinien uznać to za komplement? Wszak okazał się całkiem nienormalnym, choć pewnie nie pod względem, który Castiel miał na myśli. A może chodziło właśnie o to? Miał jednak rację co do tego, że po Fergusie można było się spodziewać. On sam nie wiedział, czego mógł po sobie oczekiwać. Zwłaszcza w momencie, gdy poddawał się emocjom i przez to był jeszcze bardziej impulsywny niż zwykle.
- Kusi mnie wepchnąć cię za to do wody, ale sam nie chcę się topić po raz trzeci w ciągu jednego dnia. Czy jej znajomi nie pokrywają się czasem z twoimi? – zapytał zaczepnie. Społeczeństwo czarodziejów było niewielkie, a czystokrwiste rodziny znały się i trzymały ze sobą niezależnie od tego, w jaką stronę prosperowały ich relacje. Wszystko, by utrzymać krew. Ollivanderowie pewnie też podążaliby za tradycją, gdyby ojciec Fergusa nie postanowił ożenić się z czarownicą półkrwi. W gruncie rzeczy z punktu widzenia wszystkich „świętych” rodzin splamił honor czarodziejów, ale to pozwalało im unikać wszystkich tych głupich bankietów i potyczek politycznych. A teraz jeszcze Castiel dołączył go do grona swoich znajomych, tym samym przyświecając zasadzie zadawania się z nienormalnymi. Może on sam też miał nie po kolei w głowie? Dupek. Nieprzyzwoicie pociągający dupek. Wróć, za bardzo się zapędzał.
I tu można by przejść do meritum sprawy. Tak jak Castiel niespecjalnie znał Fergusa, tak też Fergus nie do końca wiedział, czy mógł ufać Flintowi. A mimo to zaufał. Chociaż ten w każdej chwili mógł go wplątać w kłopoty, oskarżyć o różne rzeczy, nie zostawiając Ollivanderowi żadnej linii obrony… Po prostu mu zaufał. Dlatego, że był bratem Cynthii, a w nią nie wątpił? Czy po prostu wystarczyło mu poczucie bliskości i spojrzenie ładnych oczu, by przestał zważać na konsekwencje tego, co wyczyniał?
Dotyk Castiela pozostawił na jego ręce gęsią skórkę i uczucie mrowienia. Wstrzymał na chwilę oddech, oczekując jego dalszych słów. Nie wiedział, czego się spodziewać, ale z pewnością nie tego. Nie przyznania się do podobnego uczucia chaosu.
- Nawet nie zdajesz sobie sprawy, jak wielki.
Nie dodawał, że właściwie burdel panował w jego głowie przez cały czas, a za sprawą blondyna jeszcze bardziej się powiększał, tak że przestał nad nim panować. Wszystko wymykało mu się z rąk, a on już nawet nie starał się tego pochwycić, pozwalając temu opaść i zaginąć w przepełnionej nadmiarem emocji przestrzeni. Po prostu się uśmiechnął: sam widok Castiela podzielającego jego myśli wprawiał go w stan dziwnej euforii. Takiej, której nie mogły rozniecić żadne używki, a jedynie obecność drugiego człowieka. Dziwne, ale niezwykle satysfakcjonujące uczucie.
- To mi na razie wystarczy – odpowiedział mu, nim Castiel przyciągnął go do siebie. Lepiej dla nich obu byłoby, gdyby powiedział: nie. Jednak tego nie zrobił. A to cieszyło Fergusa, jednocześnie wprawiając zarówno w zakłopotanie, jak i strach. Nie sądził, że jego wyskok mógł zaowocować czymś takim. A jeśli to Castiel sobie z niego żartował i wykorzystywał na nim jakieś sztuczki, by pomóc Cynthii w kolejnym eksperymencie? Starał się zgnieść tę myśl w zarodku, nim na dobre wykiełkowała. Mężczyzna pewnie nie byłby zadowolony z tego stwierdzenia, ale był raczej kiepskim aktorem. Nie odegrałby tego z tak widoczną swobodą. Prawda?
W normalnych okolicznościach stwierdzenie Castiela by go zaniepokoiło. Tak, jakby projektował sobie kogoś zupełnie innego, kto mógł się odciąć od wszystkiego, co się w tym momencie działo. Teraz jednak nie miał do tego głowy. Jedyne, czego chciał, to zapytać, ilu zatem było w nim Flintów i z którym miał do czynienia? Czy będzie miał okazję poznać ich wszystkich, i czy każdy z nich przyznałby się do tego, co właśnie między nimi zachodziło? Nie niepokoiło go to, że jeden człowiek mógł mieć setki masek, za którymi się ukrywał. Martwiło go to, że któraś z tych wersji mogłaby czuć do niego awersję po tym, co się stało.
Ich oddechy mieszały się, tworząc ciepłą bańkę napięcia między nimi. Samo oczekiwanie było czymś, czym mógłby się delektować, gdyby tylko miał na to siłę. Ale zbyt mocno chciał. Chciał soli na jego ustach i dłoniach, pozostałej po morskiej wodzie, która ich otaczała. Łaknął słów, które zapewniałyby go, że wszystko jest w porządku i nie ma czego się wstydzić, ani tym bardziej obawiać. I ciszy między nimi, która pozwalałaby się delektować samą obecnością. Dotyku, pasji, poznania nieznanego. Pragnął poznać sny i tajemnice Castiela, a jeszcze bardziej tego, by sam być jednym z nich. A wszystko to miał zaledwie mrugnięcie od siebie.
Nie poruszył się dobrowolnie nawet o cal od momentu, kiedy ręka blondyna zacisnęła się na jego łokciu, wciąż czując pod palcami bicie jego serca. Miał wrażenie, że gdyby zacisnął teraz dłoń, mógłby je pochwycić. Ale lepiej, żeby pozostało na swoim miejscu.
Skrócił przestrzeń między nimi, właściwie całkiem ją eliminując. Usta Castiela rzeczywiście wciąż smakowały słoną wodą i czymś, czego nie potrafił w żaden sposób określić, ale co już zawsze miał łączyć tylko z nim. Ciepło rozchodziło się po jego twarzy i w miejscach, gdzie dotykały go jego dłonie, sprawiając, że potrzebował tego tylko więcej i więcej. Jedyne, czego żałował, to że poznał to uczucie tak późno. Jego palce powędrowały z obojczyka niżej, do brzegu koszulki, szukając dotyku nagiej skóry tuż pod nią. Przekręcił się, przyciskając Castiela do dnia szalupy i wolną dłonią opierając tuż obok jego głowy, by utrzymać równowagę. Całował go tak, jakby to miał być jedyny raz, zachłannie, ale starając się zapamiętać każdy dotyk, każde zetknięcie ich warg i dłoni. Zaczynał tracić rozsądek i myśl ta spłynęła na niego jak przeraźliwa, lodowata fala, której nie potrafił zignorować. Oderwał się od blondyna, unosząc głowę i spoglądając na niego z mieszaniną emocji na twarzy. Po trochu wszystkiego: pobudzenia, euforii, ale i strachu przed tym, że za bardzo się zapędzał. Włosy opadały mu na twarz, łaskocząc nos i policzki Castiela.
- Kim zatem jesteś? – zapytał szeptem, nawiązując do poprzedniego stwierdzenia, które starał się oddalić w zapomnienie, ale nie potrafił. Oddychał ciężko i za nic nie potrafił oderwać wzroku od Flinta. Mógłby na niego patrzeć przez całą noc i widok ten za nic by mu się nie znudził. – Bo już chyba nie wiem, kim ja jestem – dodał jeszcze, z mętlikiem w głowie i pragnieniem ponownego złączenia ich ust. Jego oczy świeciły niczym księżyc odbijający się w morskiej toni.
- Kusi mnie wepchnąć cię za to do wody, ale sam nie chcę się topić po raz trzeci w ciągu jednego dnia. Czy jej znajomi nie pokrywają się czasem z twoimi? – zapytał zaczepnie. Społeczeństwo czarodziejów było niewielkie, a czystokrwiste rodziny znały się i trzymały ze sobą niezależnie od tego, w jaką stronę prosperowały ich relacje. Wszystko, by utrzymać krew. Ollivanderowie pewnie też podążaliby za tradycją, gdyby ojciec Fergusa nie postanowił ożenić się z czarownicą półkrwi. W gruncie rzeczy z punktu widzenia wszystkich „świętych” rodzin splamił honor czarodziejów, ale to pozwalało im unikać wszystkich tych głupich bankietów i potyczek politycznych. A teraz jeszcze Castiel dołączył go do grona swoich znajomych, tym samym przyświecając zasadzie zadawania się z nienormalnymi. Może on sam też miał nie po kolei w głowie? Dupek. Nieprzyzwoicie pociągający dupek. Wróć, za bardzo się zapędzał.
I tu można by przejść do meritum sprawy. Tak jak Castiel niespecjalnie znał Fergusa, tak też Fergus nie do końca wiedział, czy mógł ufać Flintowi. A mimo to zaufał. Chociaż ten w każdej chwili mógł go wplątać w kłopoty, oskarżyć o różne rzeczy, nie zostawiając Ollivanderowi żadnej linii obrony… Po prostu mu zaufał. Dlatego, że był bratem Cynthii, a w nią nie wątpił? Czy po prostu wystarczyło mu poczucie bliskości i spojrzenie ładnych oczu, by przestał zważać na konsekwencje tego, co wyczyniał?
Dotyk Castiela pozostawił na jego ręce gęsią skórkę i uczucie mrowienia. Wstrzymał na chwilę oddech, oczekując jego dalszych słów. Nie wiedział, czego się spodziewać, ale z pewnością nie tego. Nie przyznania się do podobnego uczucia chaosu.
- Nawet nie zdajesz sobie sprawy, jak wielki.
Nie dodawał, że właściwie burdel panował w jego głowie przez cały czas, a za sprawą blondyna jeszcze bardziej się powiększał, tak że przestał nad nim panować. Wszystko wymykało mu się z rąk, a on już nawet nie starał się tego pochwycić, pozwalając temu opaść i zaginąć w przepełnionej nadmiarem emocji przestrzeni. Po prostu się uśmiechnął: sam widok Castiela podzielającego jego myśli wprawiał go w stan dziwnej euforii. Takiej, której nie mogły rozniecić żadne używki, a jedynie obecność drugiego człowieka. Dziwne, ale niezwykle satysfakcjonujące uczucie.
- To mi na razie wystarczy – odpowiedział mu, nim Castiel przyciągnął go do siebie. Lepiej dla nich obu byłoby, gdyby powiedział: nie. Jednak tego nie zrobił. A to cieszyło Fergusa, jednocześnie wprawiając zarówno w zakłopotanie, jak i strach. Nie sądził, że jego wyskok mógł zaowocować czymś takim. A jeśli to Castiel sobie z niego żartował i wykorzystywał na nim jakieś sztuczki, by pomóc Cynthii w kolejnym eksperymencie? Starał się zgnieść tę myśl w zarodku, nim na dobre wykiełkowała. Mężczyzna pewnie nie byłby zadowolony z tego stwierdzenia, ale był raczej kiepskim aktorem. Nie odegrałby tego z tak widoczną swobodą. Prawda?
W normalnych okolicznościach stwierdzenie Castiela by go zaniepokoiło. Tak, jakby projektował sobie kogoś zupełnie innego, kto mógł się odciąć od wszystkiego, co się w tym momencie działo. Teraz jednak nie miał do tego głowy. Jedyne, czego chciał, to zapytać, ilu zatem było w nim Flintów i z którym miał do czynienia? Czy będzie miał okazję poznać ich wszystkich, i czy każdy z nich przyznałby się do tego, co właśnie między nimi zachodziło? Nie niepokoiło go to, że jeden człowiek mógł mieć setki masek, za którymi się ukrywał. Martwiło go to, że któraś z tych wersji mogłaby czuć do niego awersję po tym, co się stało.
Ich oddechy mieszały się, tworząc ciepłą bańkę napięcia między nimi. Samo oczekiwanie było czymś, czym mógłby się delektować, gdyby tylko miał na to siłę. Ale zbyt mocno chciał. Chciał soli na jego ustach i dłoniach, pozostałej po morskiej wodzie, która ich otaczała. Łaknął słów, które zapewniałyby go, że wszystko jest w porządku i nie ma czego się wstydzić, ani tym bardziej obawiać. I ciszy między nimi, która pozwalałaby się delektować samą obecnością. Dotyku, pasji, poznania nieznanego. Pragnął poznać sny i tajemnice Castiela, a jeszcze bardziej tego, by sam być jednym z nich. A wszystko to miał zaledwie mrugnięcie od siebie.
Nie poruszył się dobrowolnie nawet o cal od momentu, kiedy ręka blondyna zacisnęła się na jego łokciu, wciąż czując pod palcami bicie jego serca. Miał wrażenie, że gdyby zacisnął teraz dłoń, mógłby je pochwycić. Ale lepiej, żeby pozostało na swoim miejscu.
Skrócił przestrzeń między nimi, właściwie całkiem ją eliminując. Usta Castiela rzeczywiście wciąż smakowały słoną wodą i czymś, czego nie potrafił w żaden sposób określić, ale co już zawsze miał łączyć tylko z nim. Ciepło rozchodziło się po jego twarzy i w miejscach, gdzie dotykały go jego dłonie, sprawiając, że potrzebował tego tylko więcej i więcej. Jedyne, czego żałował, to że poznał to uczucie tak późno. Jego palce powędrowały z obojczyka niżej, do brzegu koszulki, szukając dotyku nagiej skóry tuż pod nią. Przekręcił się, przyciskając Castiela do dnia szalupy i wolną dłonią opierając tuż obok jego głowy, by utrzymać równowagę. Całował go tak, jakby to miał być jedyny raz, zachłannie, ale starając się zapamiętać każdy dotyk, każde zetknięcie ich warg i dłoni. Zaczynał tracić rozsądek i myśl ta spłynęła na niego jak przeraźliwa, lodowata fala, której nie potrafił zignorować. Oderwał się od blondyna, unosząc głowę i spoglądając na niego z mieszaniną emocji na twarzy. Po trochu wszystkiego: pobudzenia, euforii, ale i strachu przed tym, że za bardzo się zapędzał. Włosy opadały mu na twarz, łaskocząc nos i policzki Castiela.
- Kim zatem jesteś? – zapytał szeptem, nawiązując do poprzedniego stwierdzenia, które starał się oddalić w zapomnienie, ale nie potrafił. Oddychał ciężko i za nic nie potrafił oderwać wzroku od Flinta. Mógłby na niego patrzeć przez całą noc i widok ten za nic by mu się nie znudził. – Bo już chyba nie wiem, kim ja jestem – dodał jeszcze, z mętlikiem w głowie i pragnieniem ponownego złączenia ich ust. Jego oczy świeciły niczym księżyc odbijający się w morskiej toni.