Wiadomości w tym wątku

Perseus Black · 20.04.2024, 20:30 ✶

Od chwili, w której Laurent stanął w progach jego londyńskiego mieszkania, Perseus odniósł wrażenie, że jego dusza jest bardziej roztrzaskana, niż pokazuje to światu. Nie do końca wiedział, jak powinien obchodzić się z tak kruchą istotą; stąpał więc ostrożnie, zlękniony, że jeden niewłaściwy ruch sprawi, że ten filigranowy chłopiec rozbije się w drobny mak pod wpływem zachłannego uścisku jego ramion. Nie mógł na to pozwolić, na boga, jakże mógłby próbować tłamsić go w ten sposób, zdusić jego światło, skoro...
Tui lucent oculi sicut solis radii, sicut splendor fulguris lucem donat tenebris. Twoje oczy błyszczą niby promienie słońca, tak jak jasność błyskawicy rozjaśnia ciemność.
A jednak pozwolił na to, by emocje przejęły nad nim, kontrolę. Przyszpiliły go swoją namiętnością do ściany, zmuszały do wysłuchiwania deklaracji, na które nie był gotów. Których nigdy nie powinien był usłyszeć. To było deprymujące, gdy zdał sobie sprawę z tego, że budzi przerażenie w osobie, którą osłoniłby własną piersią, gdyby tylko zaszła taka potrzeba. Och, Wenus, okrutna Gwiazdo Poranna zrodzona z morskich fal, dlaczego zwróciłaś moje serce właśnie ku temu, którego mieć nie mogę?, rozpaczał Perseus. Ale odpowiedziała mu jedynie cisza. Bogini najwyraźniej odnalazła w przyjemność w dręczeniu tego mężczyzny.
On również milczał. Poważny, skupiony na drodze, na żwirowej ścieżce pod ich stopami. Analizował wszystko, co mówił mu Laurent, a serce krwawiło mu z rozpaczy. Ale to były jego emocje - tylko jego - i musiał poradzić sobie z nimi samodzielnie. Zbyt łatwo byłoby przypisać bezduszność Prewettowi. Zbyt okrutnie byłoby obarczyć go winą za swoje cierpienie.
— Sądzę, że tak będzie najlepiej — oświadczył wreszcie, starając się przy tym brzmieć jak najbardziej neutralnie. — Sam nie rozumiem co się ze mną dzieje. Odkąd cię tutaj zobaczyłem, czuję się jakbym był w jakiejś gorączce, jakimś... jakimś dziwnym amoku. Jedyne, o czym jestem w stanie myśleć, to ty. Śnię na jawie, wyobrażając sobie, jak pozwalasz mi się pocałować, a potem czuję się jak świętokradca. Balansuję na granicy pożądania i religijnej czci i nie wiem już, które z tych uczuć jest bardziej wyniszczające.
Oba stanowiły równie niszczycielską siłę. Chciwość i fanatyzm - czy istniały na świecie mocniejsze faktory, prowadzące do nieszczęścia? To nie Laurenta powinien pożądać. To nie przed nim powinien padać na kolana - a jednak to robił. Mało tego, odczuwał z tego powodu osobliwą przyjemność. Chciał ulegać temu wszystkiego, co nim miotało. Zawsze przecież był spolegliwy.
— Nie dotknę cię, jeśli sobie tego nie życzysz. Nie uczynię niczego wbrew twojej woli. Zduszę w sobie wszystkie uczucia, jeśli sprawiają, że czujesz się niekomfortowo — zapewnił go z łagodnym, uspokajającym uśmiechem — Nie jestem jednym z tych ludzi, którzy cię skrzywdzili Laurent. Ale ty nie jesteś mi winien zaufania.
Domyślał się, jakie obawy nim targały. Skinął więc głową - mogą zostać na zewnątrz, cieszyć się letnią pogodą i rozmawiać, choć nie tak swobodnie jak by sobie tego życzył. Tak będzie lepiej, powtarzał sobie w myślach. Dla Laurenta, dla mnie i mojego małżeństwa. Wskazał mu więc miejsce przy drewnianym stole z dwiema ławkami.
A potem ucieszył się, że może zmienić temat na coś neutralnego.
— Nie masz go w pokoju? — zdziwił się, a potem wzruszył ramionami — No, to taka skrzynka z takim kółeczkiem z cyframi i na nią jest założona jest takie coś co wygląda jak prysznic, ale dwustronne i to jest połączone ze skrzynką sznurkiem. I wkładasz palec w oczko z cyfrą i obracasz to kółko i musisz tak zrobić ze wszystkimi cyframi, aż wybierzesz pełny numer. Przykładasz prysznic dwustronny do ucha i po drugiej stronie słyszysz głos! Niesamowite, prawda? Tylko trzeba uważać z cyframi, bo jeśli się pomylisz, trafisz do kogoś... No, ja raz trafiłem do rozwrzeszczanej kobiety, która wzięła mnie za męża kochanki jej męża... Ale poza tym, to bardzo przyjemne urządzenie. Jak lusterka dwustronne, tylko nie widzisz drugiej strony. No i są przymocowane sznurkami do ściany, więc nie weźmiesz ich ze sobą... Poza tym, to świetna zabawa. Można wybierać przypadkowe cyfry i rozmawiać z przypadkowymi ludźmi. Koniecznie musisz spróbować...
Cóż za zmiana zaszła w Perseusie! Opowiadał z przejęciem i żywo przy tym gestykulował, uśmiechał się i żartował, zupełnie tak, jakby z jego barków spadł ogromny ciężar.
— Wolisz śniadanie na słodko, czy coś bardziej wytrawnego?