18.12.2022, 20:08 ✶
Uniósł jasne brwi wysoko i popatrzył ze zdumieniem na swojego towarzysza.
- Jesteśmy bliźniętami ale mamy osobne życia i osobne grono znajomych. Tylko niektóre jednostki się ze sobą "pokrywają". Staram się nie wchodzić z butami do jej życia, mimo że ona lubi wchodzić w moje. - gdy wspominał o siostrze to uśmiechał się w inny sposób, taki ciepły na granicy z czułością. Różnili się od siebie na wielu płaszczyznach ale kochał ją taką, jaka była. Wspomnienie jej twarzy przypomniało mu, że wraz z Fergusem dopuszczają się do czynów bardzo ale to bardzo moralnie zakazanych. Trwoga znów ścisnęła jego trzewia i tylko i wyłącznie samozaparcie zdusiło w nim atak paniki. Odkładał to w czasie bo chciał chwycić tę chwilę pełną garścią. Zdawał sobie poniekąd sprawę, że nie wiadomo czy jeszcze kiedykolwiek będą tak blisko siebie. Na lądzie czekał rozsądek i strach... dobrze, że nie spoglądali w tamtą stronę choć nieuniknione nadchodziło.
Świadomość, że razem tkwią w tym "problemie", "ewenemencie", "odkryciu" razem podnosiło na duchu. Mogli zastanowić się wspólnie co z tym zrobić jednak... jednak ta bliskość była straszliwie kusząca a on bezsilny wobec głosu swojego ciała. Domagał się tej lawy, tego życia które w nim Fergus wybudzał. Chociaż jeszcze przez chwilę, kilka minut... jeśli ma już żałować swojego postępowania to chociaż niech ma ku temu jak największe powody. Skoro i tak będą przerażeni to czemu do tego czasu nie mogą po prostu sprawdzić czy to dziwne przyciąganie ma głębszy sens?
- Obawiam się, że zdaję sobie z tego sprawę. Poniekąd mnie to cieszy. - usłyszał swój głos i już miał półprzymknięte powieki kiedy przysunął jego głowę ku sobie. Musiał długo czekać na jego ruch. Przez pierwsze kilka sekund wsłuchiwał się w jego oddech a kiedy nie rejestrował z jego strony żadnego ruchu powoli dopadała go trwoga. Co, jeśli właśnie popełniał błąd? Obaj nie byli siebie wzajemnie pewni, bali się konsekwencji, nie wiedzieli czy mogą sobie wierzyć a mimo wszystko ofiarowali sobie kredyt zaufania. Obaj chcieli znów to poczuć. Chyba...
Już miał popaść w okowy strachu kiedy w końcu poczuł na wargach jego usta. Nareszcie! Zadrżał na każdym nerwie, nawet tym najmniejszym. Wstrzymał oddech i pochłaniał zmysłem dotyku inną temperaturę jego twarzy, którą to zaraz dotknął opuszkami palców. To był szok dla jego organizmu ale niosło za sobą jeszcze większe napięcie. Uniósł trochę głowę aby naprzeć na jego usta i jeszcze wyraźniej poczuć tę gładkość warg, ten inny smak. Myśl, że za tym stał Fergus tylko go podekscytowała. Nie był pewien co dokładnie wywołało u Olivandera ten zryw namiętności ale tak tym zaatakował Castiela, że przez chwilę się pogubił. Rozproszyła go jego ręka przy brzegu jego koszulki kąpielowej a za chwilę inny pocałunek, taki jakby kryła się za tym głębia uczuć a nie tylko ciekawość. Zachłysnął się i nim się spostrzegł przeniósł rękę na jego potylicę i przylgnął do jego ust z większą gorliwością. Rozlała się po nim ta ognista lawa kiedy Fergus na niego naparł, oferując jeszcze więcej przestrzeni swojego ciała do odczuwania. To go trochę przeraziło, ta dynamika i łapczywość, której próbował dorównać lecz nie umiał. Myśli nie współgrały z gestami, serce zamierało w trzewiach a ciało wrzeszczało, że chce jeszcze więcej. Niemalże trzasnął go tajemniczy piorun, ciągnący się od mrowiących ust, przebiegający przez płuca, drżące mięśnie brzucha, pachwiny, na stopach kończąc. Nie byłby w stanie teraz wstać. Zatrzymał obie ręce na jego tułowiu i kiedy ten się oderwał od niego, to Cas wyglądał blado-czerwono. Blada skóra ale policzki nienormalnie czerwone. Wstydził się tego, co robią i tego, że chce więcej. Widząc wzrok Fergusa wypuścił z siebie gwałtownie powietrze. Czuł panikę gdzieś na granicy świadomości. Musiał się pospieszyć bo zaraz dopadnie do niego zgroza. Usłyszał głos Fergusa ale nie był w stanie teraz odpowiadać, myśleć, analizować, szukać odpowiedzi. Jakim cudem on wycisnął z siebie teraz głos? Trząsł się od tego narastającego przyciągania. Im dłużej go przy sobie czuł tym jego mięśnie coraz mocniej się spinały. Popatrzył na niego z szeroko otwartymi oczami. Zgarnął jego włosy w pięść, którą zaraz to przycisnął nad jego uchem. Podniósł nieco kark aby wrócić do jego ust, ale tym razem jak obłąkany dopadając do ich faktury i rozchylając je z pomocą własnych. Wzniecał w nich na nowo tą łapczywość bo wiedział, że zaraz wróci rozsądek. Mieli mało czasu, nie mogli go stracić na wątpliwości. Jeszcze to jedno małe szaleństwo... wpił się w jego usta, szukając też gorącego języka by poznać ten smak, który będzie go prześladować dniami i nocami. Lawa w nim gorzała a swoje epicentrum tkwiło właśnie w tych paru calach długości ust Fergusa. Lgnął ku nim, tracił dech w piersiach ale nie mógł przestać. Opadł, dotykając potylicą dna łodzi i przyciągał Fergusa za sobą, dbając by przez dłuższy czas między ich ustami nie było żadnej chłodnej odległości. Gorąc jego nagiego torsu wywołał w ciele Castiela sztorm. Przeciągał ten kontakt jak tylko się dało lecz wystarczyło, że Fergus się przy nim zbyt wyraziście poruszył a dopadł go ogień i to tak parzący, że znienacka przerwał całowanie, oddychając przy tym tak głęboko jakby dusił się od dłuższego czasu. Oddech jego drżał, on cały się trochę trząsł, było mu gorąco i jednocześnie zimno. Co się z nim dzieje? Zasłonił ręką usta Fergusa i przez chwilę wmuszał w siebie oddech.
- Za... za szybko. Ch-cholera. - panika wpadła do jego świadomości i zaczynała go rozszarpywać. Podniósł się do siadu, zsuwając z siebie jego cholernie przyciągającą sylwetkę. Chciał przytulić policzek do jego szyi, chciał dotknąć ustami skóry poza jego twarzą i to go zaczęło przerażać. Dopadło go tak silne pożądanie, że nie potrafił się z tym ogarnąć... a wszystko przez to, że to Fergus, mężczyzna. Podwinął kolana bliżej siebie i oparł o nie czoło, oddychając nierówno. Przez jego ciało przechodziły bezlitosne dreszcze, miał ochotę krzyczeć, wrzeszczeć na Fergusa, że coś mu zrobił. Zaciskał mocno powieki aż świat pociemniał w swojej nieskończoności. Po omacku znalazł dłoń Olivandera i ją przygwoździł swoją do dna łódki. Trzymał ją, wpijał w nią palce i zaciskał bo dzięki temu czuł, że nie przewróci się w toń. Gdyby teraz wpadł do wody to by utonął. Nie potrafił zebrać myśli, oddychał szybko i płytko, z zaciśniętego gardła wydostał się jęk jakiegoś niemego cierpienia. Jest przerażony, całował łapczywie mężczyznę, chciał go w większej dawce przez co się pospieszył. Nie było tu winnego ale panika nie szukała winowajcy. Po prostu nadchodziła i zbierała żniwo.
- Jesteśmy bliźniętami ale mamy osobne życia i osobne grono znajomych. Tylko niektóre jednostki się ze sobą "pokrywają". Staram się nie wchodzić z butami do jej życia, mimo że ona lubi wchodzić w moje. - gdy wspominał o siostrze to uśmiechał się w inny sposób, taki ciepły na granicy z czułością. Różnili się od siebie na wielu płaszczyznach ale kochał ją taką, jaka była. Wspomnienie jej twarzy przypomniało mu, że wraz z Fergusem dopuszczają się do czynów bardzo ale to bardzo moralnie zakazanych. Trwoga znów ścisnęła jego trzewia i tylko i wyłącznie samozaparcie zdusiło w nim atak paniki. Odkładał to w czasie bo chciał chwycić tę chwilę pełną garścią. Zdawał sobie poniekąd sprawę, że nie wiadomo czy jeszcze kiedykolwiek będą tak blisko siebie. Na lądzie czekał rozsądek i strach... dobrze, że nie spoglądali w tamtą stronę choć nieuniknione nadchodziło.
Świadomość, że razem tkwią w tym "problemie", "ewenemencie", "odkryciu" razem podnosiło na duchu. Mogli zastanowić się wspólnie co z tym zrobić jednak... jednak ta bliskość była straszliwie kusząca a on bezsilny wobec głosu swojego ciała. Domagał się tej lawy, tego życia które w nim Fergus wybudzał. Chociaż jeszcze przez chwilę, kilka minut... jeśli ma już żałować swojego postępowania to chociaż niech ma ku temu jak największe powody. Skoro i tak będą przerażeni to czemu do tego czasu nie mogą po prostu sprawdzić czy to dziwne przyciąganie ma głębszy sens?
- Obawiam się, że zdaję sobie z tego sprawę. Poniekąd mnie to cieszy. - usłyszał swój głos i już miał półprzymknięte powieki kiedy przysunął jego głowę ku sobie. Musiał długo czekać na jego ruch. Przez pierwsze kilka sekund wsłuchiwał się w jego oddech a kiedy nie rejestrował z jego strony żadnego ruchu powoli dopadała go trwoga. Co, jeśli właśnie popełniał błąd? Obaj nie byli siebie wzajemnie pewni, bali się konsekwencji, nie wiedzieli czy mogą sobie wierzyć a mimo wszystko ofiarowali sobie kredyt zaufania. Obaj chcieli znów to poczuć. Chyba...
Już miał popaść w okowy strachu kiedy w końcu poczuł na wargach jego usta. Nareszcie! Zadrżał na każdym nerwie, nawet tym najmniejszym. Wstrzymał oddech i pochłaniał zmysłem dotyku inną temperaturę jego twarzy, którą to zaraz dotknął opuszkami palców. To był szok dla jego organizmu ale niosło za sobą jeszcze większe napięcie. Uniósł trochę głowę aby naprzeć na jego usta i jeszcze wyraźniej poczuć tę gładkość warg, ten inny smak. Myśl, że za tym stał Fergus tylko go podekscytowała. Nie był pewien co dokładnie wywołało u Olivandera ten zryw namiętności ale tak tym zaatakował Castiela, że przez chwilę się pogubił. Rozproszyła go jego ręka przy brzegu jego koszulki kąpielowej a za chwilę inny pocałunek, taki jakby kryła się za tym głębia uczuć a nie tylko ciekawość. Zachłysnął się i nim się spostrzegł przeniósł rękę na jego potylicę i przylgnął do jego ust z większą gorliwością. Rozlała się po nim ta ognista lawa kiedy Fergus na niego naparł, oferując jeszcze więcej przestrzeni swojego ciała do odczuwania. To go trochę przeraziło, ta dynamika i łapczywość, której próbował dorównać lecz nie umiał. Myśli nie współgrały z gestami, serce zamierało w trzewiach a ciało wrzeszczało, że chce jeszcze więcej. Niemalże trzasnął go tajemniczy piorun, ciągnący się od mrowiących ust, przebiegający przez płuca, drżące mięśnie brzucha, pachwiny, na stopach kończąc. Nie byłby w stanie teraz wstać. Zatrzymał obie ręce na jego tułowiu i kiedy ten się oderwał od niego, to Cas wyglądał blado-czerwono. Blada skóra ale policzki nienormalnie czerwone. Wstydził się tego, co robią i tego, że chce więcej. Widząc wzrok Fergusa wypuścił z siebie gwałtownie powietrze. Czuł panikę gdzieś na granicy świadomości. Musiał się pospieszyć bo zaraz dopadnie do niego zgroza. Usłyszał głos Fergusa ale nie był w stanie teraz odpowiadać, myśleć, analizować, szukać odpowiedzi. Jakim cudem on wycisnął z siebie teraz głos? Trząsł się od tego narastającego przyciągania. Im dłużej go przy sobie czuł tym jego mięśnie coraz mocniej się spinały. Popatrzył na niego z szeroko otwartymi oczami. Zgarnął jego włosy w pięść, którą zaraz to przycisnął nad jego uchem. Podniósł nieco kark aby wrócić do jego ust, ale tym razem jak obłąkany dopadając do ich faktury i rozchylając je z pomocą własnych. Wzniecał w nich na nowo tą łapczywość bo wiedział, że zaraz wróci rozsądek. Mieli mało czasu, nie mogli go stracić na wątpliwości. Jeszcze to jedno małe szaleństwo... wpił się w jego usta, szukając też gorącego języka by poznać ten smak, który będzie go prześladować dniami i nocami. Lawa w nim gorzała a swoje epicentrum tkwiło właśnie w tych paru calach długości ust Fergusa. Lgnął ku nim, tracił dech w piersiach ale nie mógł przestać. Opadł, dotykając potylicą dna łodzi i przyciągał Fergusa za sobą, dbając by przez dłuższy czas między ich ustami nie było żadnej chłodnej odległości. Gorąc jego nagiego torsu wywołał w ciele Castiela sztorm. Przeciągał ten kontakt jak tylko się dało lecz wystarczyło, że Fergus się przy nim zbyt wyraziście poruszył a dopadł go ogień i to tak parzący, że znienacka przerwał całowanie, oddychając przy tym tak głęboko jakby dusił się od dłuższego czasu. Oddech jego drżał, on cały się trochę trząsł, było mu gorąco i jednocześnie zimno. Co się z nim dzieje? Zasłonił ręką usta Fergusa i przez chwilę wmuszał w siebie oddech.
- Za... za szybko. Ch-cholera. - panika wpadła do jego świadomości i zaczynała go rozszarpywać. Podniósł się do siadu, zsuwając z siebie jego cholernie przyciągającą sylwetkę. Chciał przytulić policzek do jego szyi, chciał dotknąć ustami skóry poza jego twarzą i to go zaczęło przerażać. Dopadło go tak silne pożądanie, że nie potrafił się z tym ogarnąć... a wszystko przez to, że to Fergus, mężczyzna. Podwinął kolana bliżej siebie i oparł o nie czoło, oddychając nierówno. Przez jego ciało przechodziły bezlitosne dreszcze, miał ochotę krzyczeć, wrzeszczeć na Fergusa, że coś mu zrobił. Zaciskał mocno powieki aż świat pociemniał w swojej nieskończoności. Po omacku znalazł dłoń Olivandera i ją przygwoździł swoją do dna łódki. Trzymał ją, wpijał w nią palce i zaciskał bo dzięki temu czuł, że nie przewróci się w toń. Gdyby teraz wpadł do wody to by utonął. Nie potrafił zebrać myśli, oddychał szybko i płytko, z zaciśniętego gardła wydostał się jęk jakiegoś niemego cierpienia. Jest przerażony, całował łapczywie mężczyznę, chciał go w większej dawce przez co się pospieszył. Nie było tu winnego ale panika nie szukała winowajcy. Po prostu nadchodziła i zbierała żniwo.