18.12.2022, 21:53 ✶
(Ten post był ostatnio modyfikowany: 18.12.2022, 21:54 przez Fergus Ollivander.)
Miał pozostać w nieświadomości. W stanie zawieszenia pomiędzy pytaniem a odpowiedzią, czego nie znosił. Nawet teraz ta jego część bezkresnej ciekawości próbowała przedostać się na powierzchnię, ostudzając go nieco i pozwalając się odezwać. To było jeszcze bardziej przerażające, uświadomienie sobie, że wcale nie zmienił się w nową osobę. Że to cały czas był on i wszystkie te uczucia, które w nim buzowały od zawsze tam były. Potrzebował po prostu iskry, która by je wyzwoliła i pozwoliła im ujrzeć światło dzienne. Skumulować się i skierować w kierunku kogoś, kto potrafiłby to zrozumieć. Albo przynajmniej starał się wspólnie nauczyć, jak to działa i pomimo wewnętrznej walki nie opierać się im.
Mimo tego, że w jakiś niezrozumiały dla siebie sposób wydobył z siebie słowa cichym, zachrypniętym głosem, nie potrafił uspokoić swojego oddechu. Patrzył zamglonym wzrokiem na Castiela, czując na twarzy palące ciepło wywołane pocałunkiem. Z oczekiwaniem, niepewnością. Chęć dowiedzenia się, co tak naprawdę się między nimi działo była wręcz paląca. Jednak odpowiedź Castiela nie zawierała się w słowach, a w czynach. Czy miało mu to wystarczyć? Na chwilę na pewno, zwłaszcza teraz, kiedy miał się zapomnieć pod wpływem jego dotyku. Myśli tlące się pod umysłem miały mu doskwierać dopiero za jakiś czas. W tym momencie chciał się ich jednak pozbyć, przegonić niczym natrętne myszy za pomocą miotły. Liczyło się tu i teraz. Fakt, że całkowicie przepadł dla Castiela Flinta. Sekundy dłużyły się niczym dziesiątki minut i choć nie wiedział, jak to wyglądało z jego perspektywy, starał się cokolwiek wyczytać z oczu drugiego mężczyzny. Tylko że to było jak czytanie książki w obcym języku, którego dopiero się uczył. Rozpoznawał pojedyncze słowa, ale całość nie miała żadnego sensu. A co, jeśli tekst sam miał się dla niego przetłumaczyć?
Castiel przyciągnął go, szarpiąc jego poplątane włosy. Nie spodziewał się tego tak nagle, tak mocno. Tej eksplozji, która mieniła się czerwienią pod zamkniętymi powiekami. Tego, jak wprosił się do jego ust i tego, jak on sam chętnie go wpuścił, pozwalając na coraz więcej. Smakował jego warg, języka, uczył się jego ust jak mapy do skarbu, którą musiał zapamiętać po jednym zapoznaniu. Miał wrażenie, że krew w jego żyłach zaraz eksploduje, wrząca z samego pragnienia jeszcze bliższego dotyku. To jak odsłuchanie po raz pierwszy piosenki, która miała stać się ulubioną, tylko tysiąckrotnie razy lepsze, bo uderzające w więcej zmysłów. Palce Fergusa, dotąd krążące po brzuchu i klatce piersiowej Castiela zacisnęły się na jego koszulce. Chciał przerwać pocałunek, wędrując po jego policzku w kierunku szyi, jednocześnie przesuwając się, by podciągnąć ubranie Flinta, ale w tym momencie ten zamarł, odsuwając się gwałtownie i zakrywając usta Ollivandera. Mrowiły rozpalone pod dotykiem ciepłej skóry.
Lęk wkradł się w jego ciało niczym dreszcz wywołany chłodnym wiatrem po nagłym ostudzeniu wszelkich odczuć. Gardło zacisnęło się z przerażenia, nie pozwalając z siebie wydobyć ani jednego słowa, a myśli kotłowały się w głowie, spodziewając najczarniejszego scenariusza. Spoglądał szeroko otwartymi oczami na odwróconego do niego plecami Castiela, nie rozumiejąc, co się stało i bojąc się choćby drgnąć. Miał wrażenie, że się trzęsie, choć mogło mu się tylko wydawać i jedynym, co mogło go uspokoić, była dłoń blondyna zaciskająca się uspokajająco na jego własnej. Nie był jednak pewien, który bardziej potrzebował tego gestu. Może obaj naraz? Ten drobny rodzaj bliskości sprawiał jednak, że ulatywały z niego wątpliwości. Nie zrobił nic nie tak, prawda? Chociaż patrząc na ich reakcje, sami nie byli tego pewni.
Nie wiedział, co zrobić. Niepewność zżerała go od środka, ale zebrał się na odwagę i przysunął w stronę Castiela, zatapiając wolną dłoń w jego włosach i głaszcząc uspokajająco. Dla zapewnienia, że nic się nie stało. Że nie robili nic złego, choć wszystko wokół starało im się pokazać, że jest zupełnie na odwrót. Ucisk w krtani wciąż jednak się utrzymywał, nie pozwalając mu się odezwać. Po prostu oddychał, coraz wolniej, czekając, aż obaj będą gotowi, by jakkolwiek zareagować.
Mimo tego, że w jakiś niezrozumiały dla siebie sposób wydobył z siebie słowa cichym, zachrypniętym głosem, nie potrafił uspokoić swojego oddechu. Patrzył zamglonym wzrokiem na Castiela, czując na twarzy palące ciepło wywołane pocałunkiem. Z oczekiwaniem, niepewnością. Chęć dowiedzenia się, co tak naprawdę się między nimi działo była wręcz paląca. Jednak odpowiedź Castiela nie zawierała się w słowach, a w czynach. Czy miało mu to wystarczyć? Na chwilę na pewno, zwłaszcza teraz, kiedy miał się zapomnieć pod wpływem jego dotyku. Myśli tlące się pod umysłem miały mu doskwierać dopiero za jakiś czas. W tym momencie chciał się ich jednak pozbyć, przegonić niczym natrętne myszy za pomocą miotły. Liczyło się tu i teraz. Fakt, że całkowicie przepadł dla Castiela Flinta. Sekundy dłużyły się niczym dziesiątki minut i choć nie wiedział, jak to wyglądało z jego perspektywy, starał się cokolwiek wyczytać z oczu drugiego mężczyzny. Tylko że to było jak czytanie książki w obcym języku, którego dopiero się uczył. Rozpoznawał pojedyncze słowa, ale całość nie miała żadnego sensu. A co, jeśli tekst sam miał się dla niego przetłumaczyć?
Castiel przyciągnął go, szarpiąc jego poplątane włosy. Nie spodziewał się tego tak nagle, tak mocno. Tej eksplozji, która mieniła się czerwienią pod zamkniętymi powiekami. Tego, jak wprosił się do jego ust i tego, jak on sam chętnie go wpuścił, pozwalając na coraz więcej. Smakował jego warg, języka, uczył się jego ust jak mapy do skarbu, którą musiał zapamiętać po jednym zapoznaniu. Miał wrażenie, że krew w jego żyłach zaraz eksploduje, wrząca z samego pragnienia jeszcze bliższego dotyku. To jak odsłuchanie po raz pierwszy piosenki, która miała stać się ulubioną, tylko tysiąckrotnie razy lepsze, bo uderzające w więcej zmysłów. Palce Fergusa, dotąd krążące po brzuchu i klatce piersiowej Castiela zacisnęły się na jego koszulce. Chciał przerwać pocałunek, wędrując po jego policzku w kierunku szyi, jednocześnie przesuwając się, by podciągnąć ubranie Flinta, ale w tym momencie ten zamarł, odsuwając się gwałtownie i zakrywając usta Ollivandera. Mrowiły rozpalone pod dotykiem ciepłej skóry.
Lęk wkradł się w jego ciało niczym dreszcz wywołany chłodnym wiatrem po nagłym ostudzeniu wszelkich odczuć. Gardło zacisnęło się z przerażenia, nie pozwalając z siebie wydobyć ani jednego słowa, a myśli kotłowały się w głowie, spodziewając najczarniejszego scenariusza. Spoglądał szeroko otwartymi oczami na odwróconego do niego plecami Castiela, nie rozumiejąc, co się stało i bojąc się choćby drgnąć. Miał wrażenie, że się trzęsie, choć mogło mu się tylko wydawać i jedynym, co mogło go uspokoić, była dłoń blondyna zaciskająca się uspokajająco na jego własnej. Nie był jednak pewien, który bardziej potrzebował tego gestu. Może obaj naraz? Ten drobny rodzaj bliskości sprawiał jednak, że ulatywały z niego wątpliwości. Nie zrobił nic nie tak, prawda? Chociaż patrząc na ich reakcje, sami nie byli tego pewni.
Nie wiedział, co zrobić. Niepewność zżerała go od środka, ale zebrał się na odwagę i przysunął w stronę Castiela, zatapiając wolną dłoń w jego włosach i głaszcząc uspokajająco. Dla zapewnienia, że nic się nie stało. Że nie robili nic złego, choć wszystko wokół starało im się pokazać, że jest zupełnie na odwrót. Ucisk w krtani wciąż jednak się utrzymywał, nie pozwalając mu się odezwać. Po prostu oddychał, coraz wolniej, czekając, aż obaj będą gotowi, by jakkolwiek zareagować.