22.04.2024, 03:24 ✶
Tylko nie mów, że też zostałeś zagoniony do ciotki Ethel.
Basilius obrzucił kuzyna bardzo ponurym spojrzeniem, zupełnie jakby ktoś właśnie mu powiedział, że jutro rano będzie martwy i bez słowa wyciągnął z kieszeni płaszcza dość sporych rozmiarów plik listów. Wszystkie były zaadresowane do niego od ciotki Ethel.
–Nie wiem jaka jest w tym jej logika, podejrzewam, że rzuca kostką i losuje krewnego, którego będzie nękać, a potem napastuje go listami, dopóki nie zgodzi się na wizytę. Najwyraźniej w tym roku uwzięła się na mnie.– Westchnął cicho I schował listy z powrotem do kieszeni. — A najgorsze jest to, że Icarusa oszczędziła. Planuję porozmawiać z kimś z jej bliskich. Może jakoś przemówią jej do rozsądku, by przestała tak robić. – Basilius sam nie do końca wierzył w te słowa. Ciotka Ethel była... Niekontrolowalna. A najlepsze, że nawet nie był pewny w jak sposób była z nimi spokrewniona. Równie dobrze mogła być przypadkowa kobietą, która uznała, że od dzisiaj będzie nazywać się Prewett i od tego czasu udało jej się oszukać całą rodzinę, źe jest ich daleką krewną... Co byłoby na swój sposób bardzo prewettowskie.
Cieszył się jednak, że nie będzie skazany na towarzystwo ekscentrycznej ciotki w pojedynkę. Lepiej zawsze było cierpieć razem. Poza tym przynajmniej mógł się po prostu zabrać razem z kuzynem wozem, zamiast musieć organizować coś samemu, a jednak lepiej było podróżować czymś, co mogło gwarantować odpoczynek, gdyby się gorzej poczuł.
– Mam tylko nadzieję, że nie będzie nam znowu pokazywała swojej kolekcji porcelanowych lalek – Były to najbrzydsze i najbardziej upiorne porcelanowe lalki, jakie kiedykolwiek widział. A przecież w Świętym Mungu widywało się przeklęte lalki i każda z nich wyglądała bardziej cywillizowanie, niż te ciotki Ethel. Basilius nie powiedział tego Laurentowi, ale jeśli czarownica zmusi ich do oglądania swojej kolekcji i poświęci na to więcej, niż pięć minut to był gotów upozorować omdlenie, byle tylko ukrócić swoje cierpienia.
Basilius obrzucił kuzyna bardzo ponurym spojrzeniem, zupełnie jakby ktoś właśnie mu powiedział, że jutro rano będzie martwy i bez słowa wyciągnął z kieszeni płaszcza dość sporych rozmiarów plik listów. Wszystkie były zaadresowane do niego od ciotki Ethel.
–Nie wiem jaka jest w tym jej logika, podejrzewam, że rzuca kostką i losuje krewnego, którego będzie nękać, a potem napastuje go listami, dopóki nie zgodzi się na wizytę. Najwyraźniej w tym roku uwzięła się na mnie.– Westchnął cicho I schował listy z powrotem do kieszeni. — A najgorsze jest to, że Icarusa oszczędziła. Planuję porozmawiać z kimś z jej bliskich. Może jakoś przemówią jej do rozsądku, by przestała tak robić. – Basilius sam nie do końca wierzył w te słowa. Ciotka Ethel była... Niekontrolowalna. A najlepsze, że nawet nie był pewny w jak sposób była z nimi spokrewniona. Równie dobrze mogła być przypadkowa kobietą, która uznała, że od dzisiaj będzie nazywać się Prewett i od tego czasu udało jej się oszukać całą rodzinę, źe jest ich daleką krewną... Co byłoby na swój sposób bardzo prewettowskie.
Cieszył się jednak, że nie będzie skazany na towarzystwo ekscentrycznej ciotki w pojedynkę. Lepiej zawsze było cierpieć razem. Poza tym przynajmniej mógł się po prostu zabrać razem z kuzynem wozem, zamiast musieć organizować coś samemu, a jednak lepiej było podróżować czymś, co mogło gwarantować odpoczynek, gdyby się gorzej poczuł.
– Mam tylko nadzieję, że nie będzie nam znowu pokazywała swojej kolekcji porcelanowych lalek – Były to najbrzydsze i najbardziej upiorne porcelanowe lalki, jakie kiedykolwiek widział. A przecież w Świętym Mungu widywało się przeklęte lalki i każda z nich wyglądała bardziej cywillizowanie, niż te ciotki Ethel. Basilius nie powiedział tego Laurentowi, ale jeśli czarownica zmusi ich do oglądania swojej kolekcji i poświęci na to więcej, niż pięć minut to był gotów upozorować omdlenie, byle tylko ukrócić swoje cierpienia.