22.04.2024, 08:20 ✶
- Może chciał cię przekonać, że jednak nie przeraża go gnicie? - podsunęła Brenna, walcząc z uśmiechem cisnącym się na usta, bo to nie była sytuacja odpowiednia do uśmiechania się. Chociaż gdyby Prewett wspomniał, że przy okazji zemdlał inny student, to pewnie nie zdołałaby się powstrzymać. - Jestem pewna, że byś mi nie uwierzył, więc może nie będę opowiadać.
Poza tym nie czuł się. Najlepiej. Niektóre opowieści nie były przeznaczone na okazje, gdy ktoś właśnie czuł się bardzo paskudnie i miał chyba pewne trudności z zebraniem myśli.
- O. Widzisz? Żaden trzynasty... tylko.... ehem... 6.6.66 - powiedziała powoli, uświadomiwszy sobie, że pewnie zapamiętał tę datę głównie dlatego, że też była jakaś dziwna. Brenna nienawidziła numerologii i nie znała mugolskiego świata aż tak dobrze, by wiedzieć, co dokładnie zdaniem niektórych oznacza taka liczba, ale coś tłukło się jej w głowie z jakiejś marnej, mugolskiej powieści, że chyba ta całe szóstki miały być związane z jakimś mrokiem albo coś takiego... - Jestem pewna, że to przypadek - stwierdziła jednak, jedynie w duchu obiecując sobie, że gdy następnym razem wpadnie na Basilusa, sprawdzi kalendarz. Tak... na wszelki wypadek. Pod kątem wszystkich trzynastego, piątków i szóstek. Chociaż nie to, że wierzyła szczególnie w takie rzeczy. (Nie mogła jednak powiedzieć, że nie wierzy w nie wcale, gdy mieszkała pod jednym dachem z Morpheusem, który żył, oddychał i śnił przepowiedniami.)
– To… – zawahała się. Jeszcze pięć minut temu była prawie profesjonalna, ale teraz szli we dwoje przez Pokątną i ten zalążek bycia poważną brygadzistką, jaki czasem prezentowała podejrzanym i przesłuchiwanym, pryskał, wraz z zatarciem granicy pomiędzy „przesłuchuję świadka” a „odprowadzam znajomego, żeby nie wyjebał się na twarz w ciemnym, zimnym zaułku”. Odpowiedziała więc, chociaż słowa dobrała odrobinę mniej brennowo niż zwykle. – Zeznania nie są zbieżne. Pan z łzą i jego znajomy wskazali jako winnego inną osobę. Ten pan z kolei przysięga, że użył drętwoty, a nekromancją posłużył się właśnie pan z łzą. Kelnerka upiera się jednak, że czar rzucił jeszcze ktoś inny. Trzech kandydatów. Tego wskazano nam jako drugiego. Ofiara jest chwilowo nieprzytomna, a w zamieszaniu nikt inny nie widział, kto rzucił zaklęcie – wyjaśniła, całkiem jak na siebie rzeczowo, i nie wdając się w szczegóły, których nie powinna mu wyjaśniać, na przykład nie wskazując, kim byli kandydaci numer jeden i numer trzy, żeby potem nie wpłynęło to, gdyby musiał dokonywać rozpoznania. Brenna podejrzewała jednak, że nie będzie to konieczne: teraz mogli gościa trochę przycisnąć. – Od początku wydawało mi się, że to dwójka.
Kelnerka wydawała się trójkę znać. I Brenna miała wrażenie, że wskazuje go jako winnego ze względu na osobistą urazę.
– Czy chcę wiedzieć, co pomyślałeś? – zastanowiła się, a potem przystanęła, kiedy spytał, czy mogą się zatrzymać. Zatrzymywanie się w chłodzie, gdy czułeś się nie najlepiej, zwykle nie było dobrym pomysłem – lepiej to on się nie poczuje. – Nie że mi się spieszy, ale może po prostu się podeprzyj? – zaproponowała, podsuwając mu ramię i powstrzymując się przed zadaniem kolejnego pytania, czyli czy zobaczył, w którym momencie do akcji weszły noże.
Poza tym nie czuł się. Najlepiej. Niektóre opowieści nie były przeznaczone na okazje, gdy ktoś właśnie czuł się bardzo paskudnie i miał chyba pewne trudności z zebraniem myśli.
- O. Widzisz? Żaden trzynasty... tylko.... ehem... 6.6.66 - powiedziała powoli, uświadomiwszy sobie, że pewnie zapamiętał tę datę głównie dlatego, że też była jakaś dziwna. Brenna nienawidziła numerologii i nie znała mugolskiego świata aż tak dobrze, by wiedzieć, co dokładnie zdaniem niektórych oznacza taka liczba, ale coś tłukło się jej w głowie z jakiejś marnej, mugolskiej powieści, że chyba ta całe szóstki miały być związane z jakimś mrokiem albo coś takiego... - Jestem pewna, że to przypadek - stwierdziła jednak, jedynie w duchu obiecując sobie, że gdy następnym razem wpadnie na Basilusa, sprawdzi kalendarz. Tak... na wszelki wypadek. Pod kątem wszystkich trzynastego, piątków i szóstek. Chociaż nie to, że wierzyła szczególnie w takie rzeczy. (Nie mogła jednak powiedzieć, że nie wierzy w nie wcale, gdy mieszkała pod jednym dachem z Morpheusem, który żył, oddychał i śnił przepowiedniami.)
– To… – zawahała się. Jeszcze pięć minut temu była prawie profesjonalna, ale teraz szli we dwoje przez Pokątną i ten zalążek bycia poważną brygadzistką, jaki czasem prezentowała podejrzanym i przesłuchiwanym, pryskał, wraz z zatarciem granicy pomiędzy „przesłuchuję świadka” a „odprowadzam znajomego, żeby nie wyjebał się na twarz w ciemnym, zimnym zaułku”. Odpowiedziała więc, chociaż słowa dobrała odrobinę mniej brennowo niż zwykle. – Zeznania nie są zbieżne. Pan z łzą i jego znajomy wskazali jako winnego inną osobę. Ten pan z kolei przysięga, że użył drętwoty, a nekromancją posłużył się właśnie pan z łzą. Kelnerka upiera się jednak, że czar rzucił jeszcze ktoś inny. Trzech kandydatów. Tego wskazano nam jako drugiego. Ofiara jest chwilowo nieprzytomna, a w zamieszaniu nikt inny nie widział, kto rzucił zaklęcie – wyjaśniła, całkiem jak na siebie rzeczowo, i nie wdając się w szczegóły, których nie powinna mu wyjaśniać, na przykład nie wskazując, kim byli kandydaci numer jeden i numer trzy, żeby potem nie wpłynęło to, gdyby musiał dokonywać rozpoznania. Brenna podejrzewała jednak, że nie będzie to konieczne: teraz mogli gościa trochę przycisnąć. – Od początku wydawało mi się, że to dwójka.
Kelnerka wydawała się trójkę znać. I Brenna miała wrażenie, że wskazuje go jako winnego ze względu na osobistą urazę.
– Czy chcę wiedzieć, co pomyślałeś? – zastanowiła się, a potem przystanęła, kiedy spytał, czy mogą się zatrzymać. Zatrzymywanie się w chłodzie, gdy czułeś się nie najlepiej, zwykle nie było dobrym pomysłem – lepiej to on się nie poczuje. – Nie że mi się spieszy, ale może po prostu się podeprzyj? – zaproponowała, podsuwając mu ramię i powstrzymując się przed zadaniem kolejnego pytania, czyli czy zobaczył, w którym momencie do akcji weszły noże.
Don't promise to live forever. Promise to forever live while you're alive.