Nie pozostawało im nic innego, jak przeczekać w tym miejscu dopóki woźny nie pójdzie szukać winnych gdzieś indziej. Lepsze siedzenie w łazience niż wysłuchiwanie jego niezadowolenia. Może miejsce nie było takim pierwszego wyboru, jednak Heath nie zamierzała narzekać, przynajmniej póki co.
- O Tobie mówię, a nie o grze. Gra nam idzie całkiem w porządku, jeszcze trochę poćwiczymy i puchar będzie nasz.- Co do tego nie miała wątpliwości, zamierzała dopilnować tego, żeby Gryfoni w tym roku byli najlepsi. Drużyna naprawdę była świetna, pozostawało jeszcze trochę doszlifować szczegóły i powinno pójść gładko. Wood nie zamierzała odpuścić i dać tej satysfakcji innym, szczególnie, że od tego roku to ona była odpowiedzialna za drużynę Gryfonów.
Heather zdawała sobie sprawę, że nie wszyscy ją lubią. Nie zabiegała o to, najważniejsze dla niej było to, że zawsze była szczera, mówiła to, co myślała, bez względu na konsekwencje. Miała świadomość, że niektórzy mogą jej też nieco zazdrościć. Wszak miała lekko w życiu, jej matka była gwiazdą quidditcha, ojciec jednym z najlepszych producentów mioteł - mało kto miał tak łatwy start w życiu, jak ona. Nie ukrywała, że jest inaczej, może czasem trochę niepotrzebnie zadzierała nosa, ale taka już była i jej to odpowiadało. Grunt, że w Hogwarcie znalazła kilku prawdziwych przyjaciół, którzy chętnie spędzali z nią czas, nie bali się też słownych konfrontacji, co bardzo jej odpowiadało.
- Skoro tak mówisz... choć nie wyglądasz, jakby nic Ci nie było.- Nie mogła powstrzymać się od komentarza. Nie zamierzała jednak angażować się w ten uraz Greengrass, szczególnie skoro ta uważała, że nic jej nie jest. Heather nie należała do takich osób. Wystarczył krótki komunikat, nie to nie, nie będzie nalegać.
Wood w sumie stała i czekała, nie miała co ze sobą zrobić. Miotłę trzymała w dłoni. W przeciwieństwie do swojej towarzyszki była właścicielką sporej kolekcji, ojciec co chwila produkował jej nowe modele - zrobione specjalnie dla niej, także zupełnie nie martwiła się tym, czy popsuje którąś z nich, w końcu za chwilę dostanie kolejną.
Heath westchnęła ciężko. Nie zwróciła uwagi na to, że są w tej łazience, Marta nie dała im jednak na długo o tym wszystkim zapomnieć. Najwyraźniej wpadły z deszczu pod rynnę, zastanawiała się, co jest gorsze, ten marudzący duch, czy woźny, który robił to samo. Nie potrafiła wybrać, wiedziała jednak, że zostały skazane na towarzystwo Marty, przynajmniej na dłuższą chwilę. - Myślisz, że nie mamy nic lepszego do roboty niż naśmiewanie się z jakiegoś żałosnego ducha?- Oparła sobie ręce na biodrach i przyglądała się Marcie. - Chyba się mylisz.- Nie chciała, żeby myślała, że przyszły tu dla niej. - Wyglądamy okropnie, bo grałyśmy w quidditcha, w przeciwieństwie do Ciebie...- Chyba powinna była się ugryźć w język, bo Marta zaczęła płakać.