[17 VIII 1972] flowers will grow from my bones | Morpheus & Erik

— Jest to nieco dziwne — przyznał ostrożnie, słuchając tłumaczeń Morfeusza. Gdyby nie to, że chłopak był dorosły, powiedziałby, że mieli do czynienia z kimś kompletnie nowym w świecie czarodziejów. A skoro Neil odebrał pełną czarodziejską edukację, to chyba po tylu latach powinien być przyzwyczajony do standardów życia w tej społeczności, czyż nie? — Gdyby mieszkał w mugolskiej dzielnicy, byłbym mniej zaskoczony. Skoro już i tak wpakował się na Horyzontalną, to podłączenie kominka do sieci nie powinno być aż takim problemem. Nie ma tam ryzyka złamania ustawy o tajności.

A nawet gdyby Enfer pomieszkiwał poza magicznym Londynem, to prawdopodobnie i tak mógłby podłączyć swój lokal pod sieć Fiuu. Ministerstwo Magii raczej nie robiłoby z tego dużych problemów; szeregi świata czarodziejów dalej zasilała całkiem spora liczba mugolaków czy czarodziejów półkrwi, którzy preferowali życie po drugiej stronie Dziurawego Kotła. Erik nie do końca rozumiał, czemu chłopak tak się przed tym wzbraniał. Zwłaszcza że nie był ewenementem jak Cresswellowie, którzy według plotek otrzymali magię dopiero w wieku dorosłym po jakimś... przedziwnym zdarzeniu, w jaki zaangażowana była kobieta z rodu, jabłoń i piorun.

— W Ministerstwie Magii zachowywał się tak, jakby był nieco zagubiony — dorzucił od siebie Erik, mimowolnie skupiając się na spotkaniu z Neilem. — Przyszedł tam ze świadomością, że jego papiery i tak raczej nie przejdą. To tak jakby pójść do apteki bez recepty i dziwić się, że nikt ci nie chce wydać leków.

Porównanie nie należało do zbyt eleganckich, a i ton Longbottoma wskazywał na to, że nie rozumiał tok myślenia chłopaka. Może liczył na cud. Może czuł się zobligowany do tego, aby spróbować, chociaż dobrze wiedział, że nie miał zbytnio szans z urzędniczą maszyną. Detektyw potrafił nie zgadzać się z wieloma aspektami działaniami Ministerstwa Magii, ale co do wymogów dotyczących kryjówek wilkołaków nie miał najmniejszych złudzeń - wyśrubowane kryteria były potrzebne, zarówno dla dobra likantropów, jak i ich krewnych oraz zwykłych ludzi.

— Duma? Tak został wychowany? — Uniósł pytająco brwi, jakby liczył, że pytania tego typu naprowadzą Morfeusza na jakiś trop. Chłopak ewidentnie dostał kilka ofert pomocy, a jednak zdawał się z niechęcią podchodzić do tego, aby z nich skorzystać. Nawet jeśli mogły mu bardzo pomóc. — Wspominał krótko o ojcu. Chyba planują jakąś podróż na rehabilitacje w Skandynawii. — Zmarszczył na moment czoło. — Coś w tym stylu.

Nieoczekiwanie zgubił krok, gdy wuj nieoczekiwanie rzucił, że chłopak się w nim zakochał. To nieco wytrąciło Erika z równowagi, jednak stosunkowo szybko odzyskał rezon. Zgarbił się jednak nieco, jakby nagle opadł mu na barki ciężar własnych wspomnień. Nie był najlepszy z matematyki, ale nie musiał też być geniuszem, aby wykalkulować, że różnica między nimi była dosyć mocno zbliżona do tego, ile lat oddzielało Erika od Laurence'a, gdy się poznali.

Każdy miał swoje wady, jednak Morfeusz jawił się Erikowi jako nieporównywalnie lepszy człowiek względem Laurence'a. Nie był zdziwiony, że chłopak się zadurzył. Młodszy Longbottom poczuł nieprzyjemny ścisk w żołądku, gdy mimowolnie dalej porównywał sytuację Neila do swojej własnej. Czy koniec tej relacji miał być dla Neila równie burzliwy, jak ten jakiego doświadczył Erik za młodu w wykonania starszego aktora?

— Założenie mu obroży byłoby co najmniej niestosowne, biorąc pod uwagę jego schorzenie. Nawet jeśli niektórym wilkołakom taki układ by pasował. Zachowajmy jednak minimum wyczucia, co? — skomentował miałkim głosem. — Oczywiście. Doskonale wiem, jaka jest Millie. Słodka. Urocza. Bezproblemowa. Uległa. Potrafi okazać skruchę. Nie używa podwórkowego języka. Idealna studentka — sarknął pod nosem.

Chyba tylko to, że znali się od lat, sprawiało, że w pewnym momencie nie urwał Mildredzie głowy, słuchając jej niezliczonych komentarzy okraszonych coraz to wymyślniejszymi przekleństwami. To jednak nie panny Moody dotyczyła ich rozmowa. Jej temat na pewno byłby prostszy, jednak nie spotkali się tutaj, aby rozmawiać o sprawach łatwych. A przynajmniej nie tylko o nich. Mentor, nie kochanek. Nikt więcej. Ciekawe, jaki chłopak ma pogląd na tę sytuację, pomyślał, przyjmując pozycję obronną, gdy Morfeusz gotował się do ataku.

(Aktywność Fizyczna) Przyjęcie ciosu Morfeusza na rapier x1

Rzut PO 1d100 - 21
Akcja nieudana

Chyba za bardzo rozproszyły go wieści na temat natury relacji łączącej Neila z Morfeuszem, bo... Zupełnie nie przewidział tego, że atak skierowany na jego udo nagle przekształci się w uderzenie w ramię. Rapier uderzył o kombinezon Erika, sprawiając, że krwistoczerwone światło rozlało się po miejscu uderzenia. Młodszy Longbottom skrzywił się i odskoczył do tyłu z niezadowoleniem wypisanym na twarzy.

— Tak właściwie... Tak właściwie to wiesz, kim chcesz dla niego być? — spytał powoli, poruszając niespiesznie barkiem.