24.04.2024, 11:04 ✶
Nie mam pojęcia, jak ją stąd wynieśli tak, by nie zwrócić uwagi...
Cały czas to zdanie w jej notesie, cały czas to zdanie w jej głowie świdrowało wszystkie myśli i zaiste nie mogło się odkleić. Mildred miała koci instynkt, Mildred wychowana na śmietniku wyczuwała śmierdzące szczury nawet w tak pięknych przestrzeniach jak pracownia Rosierów. Wyczuwała szczury nawet jeśli perfumy poszkodowanego, kosztujące pewnie tyle co jej miesięczna pensja, były stanowczo zbyt przyjemnie łechtające jej zmysły. Mildred miała nosa do różnych przestępstw, ale niewątpliwie jej słabością było to, że zbyt łatwo przywiązywała się do zbyt łatwo stawianych wyroków. Dlatego ostatecznie lepiej jeśli ktoś wskazał jej palcem, taki Erik na przykład powiedział "nie Mills, za mało dowodów, nie możesz skazać ojca tylko dlatego, że sukienka była duża, a teraz jego tu nie ma". Albo "nie Mills, to że Twój ojciec jest zjebem, nie oznacza, że każdy ojciec jest". Pokręciła głową. Erik nigdy by nie powiedział głośno że czyjś ojciec jest zjebem. Zwłaszcza nie określiłby tak aurora. No ale nie ważne, czy to Erik w jej głowie, czy Erik poza głową. Nie było go tutaj.
– Sądzę, że suknia nadal jest w pracowni. Ktoś sfingował włamanie, ale bez tego cacka nie wszedłby do najważniejszego pokoju. Tam już nie ma śladów, co jest głupie, ale wiedziałbyś, że alochomora czy łom nie wystarczy. Zatem musiał mieć klucz. Łatwo zwalić na zapodzianie klucza zapasowego, tylko że ten ktoś bardzo dobrze musiałby wiedzieć jak on wygląda i do czego służy. I że bez niego nie dostanie się do środka. Suknia nie została pomniejszona ani uszkodzona, ale jest wielka i ciężka, łatwiej ją przenieść gdzieś do jakiejś szafy tutaj. Ktoś kto wiedziałby do czego służy klucz, znałby też zakamarki pracowni w których można to zrobić bez szkody dla sukni. – umilkła, nerwowo oblizując sobie wargi. Była bardziej niż pewna, była podekscytowana, kto by pomyślał, że jakaś kiecka wzbudzi w niej tyle pozytywnych emocji. Po zblazowanej Mills która przekrczała próg pracowni nie pozostał ślad. Niemalże poruszała rytmicznie ramionami, jak czarna kotka szykująca się do skoku.
– Nie szukamy więc zaginionej sukni, a tego kto zabrał klucz. Asystentka pana ojca lub pana ojciec mogą wiedzieć co się z nim stało. Nie szukamy zaginionej sukni, ale motywu... Nie pieniądze, raczej nie zemsta, wtedy wystarczyłoby ją pociąć i zniszczyć tak, żeby zrobienie nowej miało więcej sensu niż naprawa starej. Szczególnie, że nie miała jeszcze, jeśli dobrze zrozumiałam, nie miała na sobie zaklęć ochronnych? A więc nie pieniądze, nie zemsta. Przychodzą mi różne rzeczy do głowy... Jesteś największym poszkodowanym w tej sytuacji, ale cudownie złodziej znał termin ślubu i dał te kilka dni, kilka cennych godzin na uszycie nowej sukni. Może to test? – zasugerowała? Nie, sugestia powinna być bardziej subtelna jednak.
Cały czas to zdanie w jej notesie, cały czas to zdanie w jej głowie świdrowało wszystkie myśli i zaiste nie mogło się odkleić. Mildred miała koci instynkt, Mildred wychowana na śmietniku wyczuwała śmierdzące szczury nawet w tak pięknych przestrzeniach jak pracownia Rosierów. Wyczuwała szczury nawet jeśli perfumy poszkodowanego, kosztujące pewnie tyle co jej miesięczna pensja, były stanowczo zbyt przyjemnie łechtające jej zmysły. Mildred miała nosa do różnych przestępstw, ale niewątpliwie jej słabością było to, że zbyt łatwo przywiązywała się do zbyt łatwo stawianych wyroków. Dlatego ostatecznie lepiej jeśli ktoś wskazał jej palcem, taki Erik na przykład powiedział "nie Mills, za mało dowodów, nie możesz skazać ojca tylko dlatego, że sukienka była duża, a teraz jego tu nie ma". Albo "nie Mills, to że Twój ojciec jest zjebem, nie oznacza, że każdy ojciec jest". Pokręciła głową. Erik nigdy by nie powiedział głośno że czyjś ojciec jest zjebem. Zwłaszcza nie określiłby tak aurora. No ale nie ważne, czy to Erik w jej głowie, czy Erik poza głową. Nie było go tutaj.
– Sądzę, że suknia nadal jest w pracowni. Ktoś sfingował włamanie, ale bez tego cacka nie wszedłby do najważniejszego pokoju. Tam już nie ma śladów, co jest głupie, ale wiedziałbyś, że alochomora czy łom nie wystarczy. Zatem musiał mieć klucz. Łatwo zwalić na zapodzianie klucza zapasowego, tylko że ten ktoś bardzo dobrze musiałby wiedzieć jak on wygląda i do czego służy. I że bez niego nie dostanie się do środka. Suknia nie została pomniejszona ani uszkodzona, ale jest wielka i ciężka, łatwiej ją przenieść gdzieś do jakiejś szafy tutaj. Ktoś kto wiedziałby do czego służy klucz, znałby też zakamarki pracowni w których można to zrobić bez szkody dla sukni. – umilkła, nerwowo oblizując sobie wargi. Była bardziej niż pewna, była podekscytowana, kto by pomyślał, że jakaś kiecka wzbudzi w niej tyle pozytywnych emocji. Po zblazowanej Mills która przekrczała próg pracowni nie pozostał ślad. Niemalże poruszała rytmicznie ramionami, jak czarna kotka szykująca się do skoku.
– Nie szukamy więc zaginionej sukni, a tego kto zabrał klucz. Asystentka pana ojca lub pana ojciec mogą wiedzieć co się z nim stało. Nie szukamy zaginionej sukni, ale motywu... Nie pieniądze, raczej nie zemsta, wtedy wystarczyłoby ją pociąć i zniszczyć tak, żeby zrobienie nowej miało więcej sensu niż naprawa starej. Szczególnie, że nie miała jeszcze, jeśli dobrze zrozumiałam, nie miała na sobie zaklęć ochronnych? A więc nie pieniądze, nie zemsta. Przychodzą mi różne rzeczy do głowy... Jesteś największym poszkodowanym w tej sytuacji, ale cudownie złodziej znał termin ślubu i dał te kilka dni, kilka cennych godzin na uszycie nowej sukni. Może to test? – zasugerowała? Nie, sugestia powinna być bardziej subtelna jednak.