24.04.2024, 14:14 ✶
Zrozumienie uderzyło Cathala nagle.
Guinevere współpracowała z ludźmi, którzy chcieli się dostać do obozu. Dogadała się z nimi. Opowiedziała im o filarach i o przepowiedni – albo zastanawiała się nad tym, czy to zrobić. (Jeśli coś ją powstrzymało, to może sympatia wobec Nell: wszyscy przecież bardziej lubili Nell, ta była absolutną wiedźmą.) Może jeszcze nie podjęła decyzji, skoro ostatnio powstrzymała tamtą kobietę...?
Nie mógł dać po sobie poznać, że coś jest nie tak. Musiał działać spokojnie. Obserwować. Przemyśleć dostępne opcje. Być może rozejrzeć się wcześniej po obozie? Wypytać innych pracowników o to, czy czegoś nie zauważyli?
Myśl, szybka jak mgnienie: czy gdyby wepchnął ją teraz do wody, szybko znaleziono by ciało?
Wsunął dłonie do kieszeni luźnej kurtki, którą narzucił na grzbiet. Odrzucił myśl niemal natychmiast wraz z pojawieniem - jej zniknięcie wzbudziłoby podejrzenia, a poza tym nie wiedział jeszcze, co już zrobiła i dlaczego. Wzdragał się przed zabiciem jej z zimną krwią, bo przecież do niedawna byli współpracownikami i niemal przyjaciółmi.
Gdyby tylko nie postanowiła ich zdradzić.
– Jest mnóstwo miejsc na Wyspach, którym przypisuje się związki z Arturem. To po prostu jedno z nich. Może Artur i jego rycerze polowali kiedyś w tym lesie i historie o tym polowaniu połączyły się z baśniami o Inglewood? Albo przybył tu Gawain?
Lub mugole wszystko sobie wymyślili, jak często się im zdarzało.
Wdech, wydech.
Żałował, że już wypalił tego cholernego papierosa.
Nie ufaj, nie ufaj, nie ufaj…
– Zdaje się, że było tam też coś o kaczkach. Ale to prawdopodobnie zupełnie zwykłe kaczki. Chyba że spojrzymy na nie jak na potomków tych, które pływały tu z Panią Jeziora – oświadczył Cathal. Brzmiał… brzmiał jak zwykle. Starał się brzmieć jak zwykle i nie pokazać, że wreszcie przejrzał jej plany. Czy Nell też się domyślała? Na pewno. Była przecież o tyle lepsza (…kolejne nienaturalne uczucie z Wintermere), a jednak niczego mu nie powiedziała. Czy liczyła, że zdoła przekonać McGonagall do zmiany zdania, czy może wybrała jej stronę?
Rano. Czyli nie chciała wyciągnąć go do lasu, żeby walnąć w głowę i zostawić gdzieś w głębi puszczy – być może wiedziała, że pewnie Ulysses wtedy by go szukał… Co w takim razie knuła? Czemu chciała się z nim przejść? Czy może liczyła, że wyciągnie z niego jakiegoś dodatkowe informacje o filarach? Przecież i tak wiedziała o wiele zbyt wiele.
– Nie, właściwie to nie. Przechadzka po lesie po ciemku jakoś mi się… nie widzi – powiedział, spoglądając na nią. Szukał w jej twarzy, głosie, choćby śladu wyrzutów sumienia albo wahania.
Guinevere współpracowała z ludźmi, którzy chcieli się dostać do obozu. Dogadała się z nimi. Opowiedziała im o filarach i o przepowiedni – albo zastanawiała się nad tym, czy to zrobić. (Jeśli coś ją powstrzymało, to może sympatia wobec Nell: wszyscy przecież bardziej lubili Nell, ta była absolutną wiedźmą.) Może jeszcze nie podjęła decyzji, skoro ostatnio powstrzymała tamtą kobietę...?
Nie mógł dać po sobie poznać, że coś jest nie tak. Musiał działać spokojnie. Obserwować. Przemyśleć dostępne opcje. Być może rozejrzeć się wcześniej po obozie? Wypytać innych pracowników o to, czy czegoś nie zauważyli?
Myśl, szybka jak mgnienie: czy gdyby wepchnął ją teraz do wody, szybko znaleziono by ciało?
Wsunął dłonie do kieszeni luźnej kurtki, którą narzucił na grzbiet. Odrzucił myśl niemal natychmiast wraz z pojawieniem - jej zniknięcie wzbudziłoby podejrzenia, a poza tym nie wiedział jeszcze, co już zrobiła i dlaczego. Wzdragał się przed zabiciem jej z zimną krwią, bo przecież do niedawna byli współpracownikami i niemal przyjaciółmi.
Gdyby tylko nie postanowiła ich zdradzić.
– Jest mnóstwo miejsc na Wyspach, którym przypisuje się związki z Arturem. To po prostu jedno z nich. Może Artur i jego rycerze polowali kiedyś w tym lesie i historie o tym polowaniu połączyły się z baśniami o Inglewood? Albo przybył tu Gawain?
Lub mugole wszystko sobie wymyślili, jak często się im zdarzało.
Wdech, wydech.
Żałował, że już wypalił tego cholernego papierosa.
Nie ufaj, nie ufaj, nie ufaj…
– Zdaje się, że było tam też coś o kaczkach. Ale to prawdopodobnie zupełnie zwykłe kaczki. Chyba że spojrzymy na nie jak na potomków tych, które pływały tu z Panią Jeziora – oświadczył Cathal. Brzmiał… brzmiał jak zwykle. Starał się brzmieć jak zwykle i nie pokazać, że wreszcie przejrzał jej plany. Czy Nell też się domyślała? Na pewno. Była przecież o tyle lepsza (…kolejne nienaturalne uczucie z Wintermere), a jednak niczego mu nie powiedziała. Czy liczyła, że zdoła przekonać McGonagall do zmiany zdania, czy może wybrała jej stronę?
Rano. Czyli nie chciała wyciągnąć go do lasu, żeby walnąć w głowę i zostawić gdzieś w głębi puszczy – być może wiedziała, że pewnie Ulysses wtedy by go szukał… Co w takim razie knuła? Czemu chciała się z nim przejść? Czy może liczyła, że wyciągnie z niego jakiegoś dodatkowe informacje o filarach? Przecież i tak wiedziała o wiele zbyt wiele.
– Nie, właściwie to nie. Przechadzka po lesie po ciemku jakoś mi się… nie widzi – powiedział, spoglądając na nią. Szukał w jej twarzy, głosie, choćby śladu wyrzutów sumienia albo wahania.