[lipiec 1966] Canto della sirena

Może czarnowidztwo Longbottomowie mieli jednak we krwi? Na co dzień Erik przypisywał tę cechę przede wszystkim swojej siostrze, która zwykła wszędzie wypatrywać potencjalnych źródeł problemów i niechybnych kłopotów, a wiele wskazywało, że sam był niewiele lepszy. Teraz gdy na nowo oddawał się rozpalającym zmysły namiętnościom i ulegał potrzebom własnego ciała, nie potrafił nie zakładać najgorszego.

Nie każdy człowiek był zły. Nie każdy chciał go skrzywdzić. Po prostu każdy miał inny temperament. Nie sposób było z góry zgadnąć, kto jak zareaguje na dany bodziec. Mimo to trudno było zaufać drugiej stronie, gdy raz zostało się zranionym. Zwierzę nie podejdzie zbyt chętnie do ogniska, gdy ostatnie wspomnienia związane z płomieniem były naznaczone bólem, niezrozumieniem i złamanym sercem. A jednak w chłodną noc ciężko było nie dać się zwieść temu ciepłu na pokuszenie.

Kto właściwie zaczął tę grę? Erik, który przez wiele dni pielęgnował w sobie poczucie respektu i podziwu wobec starszego mężczyzny? A może Anthony przez to, że w bratanku swego przyjaciela dostrzegł kogoś nęcącego, kto byłby w stanie zaspokoić nie tylko jego fizyczne fantazje, ale też potrzebę znalezienia porozumienia z drugim umysłem? Czyżby oboje byli winni temu, że ta partia skończyła się w taki, a nie inny sposób? Jaki moment przeważył?

Przeciągał pocałunki, jednak darował sobie wszelkiego rodzaju figle. Nie szarpał zębami warg Anthony'ego, nie odmawiał mu własnych ust, pozwalając mu wziąć to, co miał na wyciągnięcie ręki. Jednocześnie jego własne dłonie błądziły po ciele dyplomaty, kreśląc coraz to bardziej zawiłe wzory na jego ubraniu, wpijając palce w drogi materiał, pragnąc dostać się do kilometrów skóry, które były pod nim skryte. Badał. Eksplorował. Sprawdzał. Szukał reakcji. Dreszczy. Cichego jęku. Zjeżonych włosków na karku. Poczynał sobie coraz śmielej, nabierając przy tym pewności siebie, dopóki Shafiq nie ukrócił tej przygody, odrywając się od niego.

— Mhmm — mruknął, nie potrafiąc sklecić zrozumiałego zdania, które stanowiłyby przypieczętowanie tego układu.

Zagryzł dolną wargę, szarpiąc frywolnie miejsce, które chwilę temu przygryzł Anthony. Zerknął kątem oka w stronę oddalonego lokalu, który mieli w planach zwiedzić. Teraz już nie było takiej możliwości. Chociaż dla żadnego z nich ukrywanie się na widoku nie byłoby pierwszyzną, tak nie wiedział, czy zdołaliby przeprowadzić jakąkolwiek rozmowę w kawiarni bez względu na to, czy posadzono by ich na zewnątrz, czy w środku. Czekanie na posiłek i sama uczta byłyby niczym tortura dla ciał, umysłów i ich nadszarpniętej zębem pragnienia cierpliwości.

Erik zaszedł mężczyznę od tyłu, objął go pewnie w pasie i musnął wargami szyję, odsuwając nieco zaciśnięte wokół szyi czarodzieja wiązanie swetra. Gest zachęty? Obietnica tego co ma nastąpić? A może nieme potwierdzenie tego, że był gotów zdać się na niego, bez względu na to, gdzie zakończą tę noc?