24.04.2024, 20:49 ✶
– Brenno to nie jest zwykłe zasklepienie złamania. Odrośniecie kości... To trwa całkiem długo, a przy tym jest naprawdę nieprzyjemne. Twoje palce powinny być jak nowe rano. Jeśli chcesz możesz odpocząć w domu, ale nie radziłbym ci iść na żaden patrol. – Nie myślał jeszcze o Brennie jako o tak dobrej przyjaciółce, by grozić jej, że jeśli wybierze się dzisiaj do pracy, to zwiąże ją i zamknie w jakimś pokoju, ale może powoli zbliżali się do tego etapu, bo słowo nie radziłbym zabrzmiało w ustach Prewetta zdecydowanie groźniej, niż gdyby zwrócił się do przypadkowego pacjenta. Ale Brenna naprawdę nie powinna robić dzisiaj niczego. Ostatniemu pacjentowi, któremu podał ten eliksir, kość odrastała całą noc, a czarodziej przy tym skarżył się na dyskomfort w całej ręce. – Nie wspominając już o tym, że wolałbym, byś nie uszkodziła sobie świeżo zregenerowanych, lub jeszcze regenujących się kości. Wiesz co by było, gdybyś uderzyła się wystarczająco mocno w jeden z palców? Kość mogłaby pęknąć. Albo gorzej, wygięłaby się i zaczęłaby rosnąć w różne strony. Albo jeszcze lepiej. Pękłaby na pół i przez działanie eliksiru obie połówki zaczęłyby rosnąć, pewnie przebiłyby skórę, rozszarpały ją, trzeba byłoby znowu usunąć kość, ratować resztki twojego palca, jeśli jakieś resztki by jeszcze były i zacząć cały proces od nowa. Dlatego naprawdę zalecam ci dzisiaj odpoczynek. Jeśli chcesz mieć sprawne palce, nie rób z nich tatara – Wciąż nie groził. Jedynie w profesjonalny sposób informował o skutkach ubocznych nie słuchania się zaleceń uzdrowiciela.
– Niby masz rację – mruknął, nie do końca przekonany, czy rzeczywiście te piątki to był jakoś zbieg okoliczności, lub tylko jego pech. Wolałby jednak, by to nie był tylko jego pech. Razem raźniej.
– Nie, naprawdę ja... – Możliwe, że miał powiedzieć coś więcej, czemu tak docenił jej pomoc, ale no cóż... Pan Ferdynard im w tym przerwał.
– Umh... – Prewett wszedł do środka za Brenną rozglądając się po pomieszczeniu, które zdecydowanie bardziej wyglądało jak izolatka, prawdopodobnie dlatego, że było izolatką, niż nawet prowizoryczny gabinet. – Myślę, że pani Poppy się pomyliła. Poczekaj chwilę.
Ruszył w kierunku wyjścia, gdy w drzwiach stanął nie kto inny, jak pan Ferdynard.
– Ja... Ja... – wyjąkał mężczyzna, rozglądając się nieco oszołomiony po pokoju. – Ja nie wiem gdzie jestem.
Basilius westchnął cicho i rzucił Brennie przepraszające spojrzenie.
– Niech się pan nie martwi – powiedział spokojnie podchodząc do mężczyzny. – Zaraz zawołam magipielęgniarkę i...
Kolejne rzeczy wydarzyły się bardzo szybko, a w tym czasie Basilius dowiedział się paru interesujących rzeczy o panu Ferdynardzie. Po pierwsze pan Ferdynard, chociaż chory, był strasznym dupkiem. Po drugie pan Ferdynard był bardzo silny, jak na swój wygląd (Basilius podejrzewał, że to jakiś skutek uboczny klątwy, którą pewnie dostał) i bez problemu złapał uzdrowiciela, wyciągnął z jego kieszeni różdżkę i odepchnął go do środka tak, że ten poleciał na ziemię. I wreszcie, po trzecie, pan Ferdynard śmiał się jak złowroga żaba (a to zawsze było podejrzane) I potrafił zamykać drzwi.
– Kurwa – wyrzucił z siebie oszołomiony Basilius, kiedy zostali zamknięci w środku, zupełnie zapominając, że w miejscu pracy powinien używać bardziej profesjonalnego języka.
– Niby masz rację – mruknął, nie do końca przekonany, czy rzeczywiście te piątki to był jakoś zbieg okoliczności, lub tylko jego pech. Wolałby jednak, by to nie był tylko jego pech. Razem raźniej.
– Nie, naprawdę ja... – Możliwe, że miał powiedzieć coś więcej, czemu tak docenił jej pomoc, ale no cóż... Pan Ferdynard im w tym przerwał.
– Umh... – Prewett wszedł do środka za Brenną rozglądając się po pomieszczeniu, które zdecydowanie bardziej wyglądało jak izolatka, prawdopodobnie dlatego, że było izolatką, niż nawet prowizoryczny gabinet. – Myślę, że pani Poppy się pomyliła. Poczekaj chwilę.
Ruszył w kierunku wyjścia, gdy w drzwiach stanął nie kto inny, jak pan Ferdynard.
– Ja... Ja... – wyjąkał mężczyzna, rozglądając się nieco oszołomiony po pokoju. – Ja nie wiem gdzie jestem.
Basilius westchnął cicho i rzucił Brennie przepraszające spojrzenie.
– Niech się pan nie martwi – powiedział spokojnie podchodząc do mężczyzny. – Zaraz zawołam magipielęgniarkę i...
Kolejne rzeczy wydarzyły się bardzo szybko, a w tym czasie Basilius dowiedział się paru interesujących rzeczy o panu Ferdynardzie. Po pierwsze pan Ferdynard, chociaż chory, był strasznym dupkiem. Po drugie pan Ferdynard był bardzo silny, jak na swój wygląd (Basilius podejrzewał, że to jakiś skutek uboczny klątwy, którą pewnie dostał) i bez problemu złapał uzdrowiciela, wyciągnął z jego kieszeni różdżkę i odepchnął go do środka tak, że ten poleciał na ziemię. I wreszcie, po trzecie, pan Ferdynard śmiał się jak złowroga żaba (a to zawsze było podejrzane) I potrafił zamykać drzwi.
– Kurwa – wyrzucił z siebie oszołomiony Basilius, kiedy zostali zamknięci w środku, zupełnie zapominając, że w miejscu pracy powinien używać bardziej profesjonalnego języka.