A Ty, Laurent? W jaki sposób Ty zadbasz o Perseusa, hm?
Nieznaczny uśmiech znikł zupełnie, gdy opuściwszy łódkę Esmé dostrzegł pojedyncze kropki rubinu na piasku. Wskazał je jedynie dłonią, spoglądając na Victorię, której ufał, że ma najwięcej doświadczenia z badaniem miejsc... może zbrodni? Podążał dalej za rubinowym szlakiem, aż jego ciemne oczy spoczęły na... rannej foce? Westchnął lekko, bo chociaż zachowywał spokój, tak czuł napięcie na myśl, że zaraz znajdą trupa, najpewniej Bagshota. Ale to była tylko foka. Rowle lubił zwierzęta, jednak nie zapominał w swojej fascynacji nimi, że to są tylko zwierzęta. Krwawiąca foka wzbudzała w nim jedynie litość, ale nic po za tym. Była dla niego, jak większość, nikim i niczym.
Ale inaczej było z samym Prewettem, który na zwierzę reagował... nadzwyczaj empatycznie. Rzemieślnik stał z boku, z różdżką w gotowości, by w razie potrzeby cisnąć zaklęciem i w samą fokę, gdyby okazała się zagrożeniem, nawet w jej marnym stanie. Nie rozumiał tej... swoistej agresji wobec Perseusa, którego Laurent przed chwilą jeszcze przytulał. Nie rozumiał emocjonalnej wagi tej sytuacji, co go akurat nieszczególnie dziwiło. Jasne, mógł czuć potężne uczucia wobec Geraldine, lecz... to by było na tyle. Te uczucia wypływały, nieco zaburzały inne zachowania Esmé, lecz nie zmieniały smutnego faktu, że... nie czuł.
Ale jednak coś poczuł, gdy okazało się, że to nie jest zwyczajna foka, a Selkie. Teraz rozumiał czysto logicznie zachowanie Laurenta, chociaż nieco mniej jego dziwny wyrzut wobec Blacka. Cokolwiek łączyło lub dzieliło tych mężczyzn, było bardzo niejasne, nienazwane, niewyjaśnione między nimi samymi. Albo nie zaakceptowane.
Czy znał się na kształtowaniu? Jedynie podstawy podstaw, toteż nie wychodził przed szereg. Był pewien, że jeżeli ktoś ma wykazywać się uzdolnieniem magicznym, to powinna być to Victoria. On sam przyjął teraz bardziej rolę obserwatora, który dbał, by inni mogli zajmować się sytuacją bez poczucia, że są zagrożeni. Esmé patrzył jednak bardziej w stronę wody, z której to foka przecież uciekała. Zagrożenie czaiło się właśnie tam, a Rowle zamierzał być na nie gotowy.
- Każda decyzja niesie za sobą konsekwencje. - truizm, który wymamrotał do zebranych, starając się jedynie zwrócić uwagę, że nawet jeżeli trytony planowały przewrót i planowały atak na ludzi tak... nic się jeszcze nie wydarzyło. - Zawsze jest cena. - rzucił na koniec, jak zwykle nie rozwijając swoich myśli ponad wyrzucenie ich z siebie. Wojna z ludźmi była najgłupszym, co można było zrobić. Ludzie od tysięcy lat z uporem maniaka zajmowali się doskonaleniem metod zabijania, walki między sobą, bo inne istoty powoli przestawały być wyzwaniem, nie mogąc dogonić tak talentu magicznego ludzi, jak i zwykłego postępu technologicznego. Trytony, o ile odważyłby się podjąć wyzwanie, dowiedziałby się bardzo szybko dlaczego to człowiek był najokrutniejszym zwierzęciem.Esmé mógł jednak pomóc w inny sposób. W kieszeni koszuli, na piersi znajdowała się mała... piersiówka, jak to w kieszeni na piersi. Mała, bo może o pojemności dwustu mililitrów, ale wciąż pełna. Pełna na nowo, wszak wcześniej wypełniona brandy, tak teraz... zwyczajną wódką, czystą i gorzką, niestety nieco ciepłą, dlatego mało zachęcająca była wizja picia jej. Ale miał ją ze sobą, bo lubił alkohol. Tym bardziej, gdy mógł sobie na niego pozwolić, nie martwiąc się o jakoś swojego rzemiosła.
Wyciągnął z kieszeni piersiówkę i rzucił ją obok foki, obok też samego Perseusa, nie widząc nawet, że ten już właściwie zaleczył rany Selkie.
- W środku jest wódka. - wyjaśnił, spoglądając na mężczyznę i... dopiero teraz zdając sobie sprawę, że może już jest za późno na odkażanie ran. - Możesz się napić. - dodał, bo uważał, że nawet jeżeli alkohol się nie przyda już do leczenia, to może się przydać samemu leczącemu, zważywszy na okoliczności. Sama piersiówka była srebrna, elegancka, okryta brązową skórą z wygniecionym w niej symbolem słońca. I... łez? Trzy wygniecione krople były poniżej niego, tworząc tajemniczy wzór.
Całe szczęście Laurent nie zatracił rozumu, spotkawszy Selkie. Wciąż wiedział o co pytać i jaki jest ich cel, co nie tyle uspokajało Esmé, bo niej było z czego go uspokajać, ale dawało mu poczucie, że celowość ich wyprawy nie rozpływa się właśnie w powietrzu. Mimo uszu puszczał popiskiwania foki, czekając cierpliwie na tłumaczenie Prewetta, przyglądając się uważnie jezioru i jego najbliższemu otoczeniu, skoro Geraldine bardziej skupiała się na lądzie, mając w dłoni sztylet. Esmé, prawdę mówiąc, ze sztyletem również czułby się pewniej, niż z różdżką, ale... tak naprawdę był podobnie bezbronny i z tym, i z tym.