29.04.2024, 19:56 ✶
Gdy przybiera maskę, zawsze dba o jej każdy, nawet najmniejszy szczegół. Wszystkie elementy i wszystkie ich szczegóły muszą pozostawać ze sobą cholernie spójne w imię nadgorliwego, wręcz obsesyjnego perfekcjonizmu.
I teraz dobiera elementy dokładnie, pilnuje aby wszystko do siebie pasowało. Wiśniowe perfumy pasują do odcienia, na jaki pomalowane były jej usta. Podkreśla również nimi kolor sukienki która, choć letnia, pozostaje w kategoriach biznesowej elegancji. Niewielki obcas doprawia podkręceniem delikatnych loków i pasującą doń biżuterią. Chce korzystać z faktu iż ten, z którym ma się spotkać może i znał ją w przeszłości lecz nie zna jej teraz.
Długie lata sprawiają, że może przyjąć pewną fasadę w ów negocjacjach. Bo i o to zresztą chodzi, czyż nie? Negocjacje, niemal biznesowe, wszak chodzi o projekt w którym uczestnictwo wpłynąć może na jej dalsze losy.
Zjawia się punktualnie, równiutko o wyznaczonej godzinie pukając do drzwi pod wskazanym wcześniej adresem. Nie zna tego mieszkania, a to sprawia, że mięśnie odruchowo spinają się w przypływie podejrzliwości. I choć ciało pozostaje w gotowości, przylepia do ust uśmiech podkreślający fasadę jej maski.
- Robercie. - Wyciąga w jego stronę smukłą dłoń. Pozwala na te wyuczone uprzejmości wprost z bankietowych sal, dygając przy tym delikatnie aby tradycji stało się zadość. Czuje na swojej skórze jego usta, a uczucie to wydaje jej się dziwne. Odrobinę nienaturalne biorąc pod uwagę to, jak zakończyła się ich znajomość.
Czy po latach smakowały tak samo?
Nie ma okrycia, które mogłaby zdjąć. Pogoda, choć zwykle kapryśna w tych rejonach, zdaje się rozpieszczać, obcałowując stęsknione skóry promieniami słońca. Zaproszona wchodzi do mieszkania i uważnie się po nim rozgląda. Wyszukuje wzrokiem wszelkich nieprawidłowości, czerwonych lampek bądź zagrożeń lecz poza paskudnym wystrojem nie zauważa niczego.
I nie wie czy ten fakt ją uspokaja… Czy wzbudza jeszcze więcej podejrzeń. Z tyłu głowy nadal pamięta, że mogła znaleźć się na celowniku nieodpowiednich osobników i choć Robert nigdy nie wydawał się łatwy do zmanipulowania, tak odrobiny podejrzliwości szczypią umysł.
Przybrana fasada nie pozwala jednak ukazać żadnej z tych emocji. Pozostaje spokojna, choć spokój ten jedynie pozornie sięga zielonych oczu.
- Zaciekawiłeś mnie. - Stwierdza oczywistość, lekko wzruszając ramionami. Gdyby nie ta ciekawość zapewne byłaby teraz w zupełnie innym miejscu. I choć odpowiedź jej może brzmieć przyjemnie dla ucha on, o ile pamięta, pewnie wie, że wcale prawdą to nie jest; że do jej obecności doprowadził długi cykl rozważań oraz analiz. A te wyszły na jego plus, skoro mógł teraz spędzać czas w jej towarzystwie.
Zasiada przy stole, zakładając przy tym nogę na nogę.
- Mniemam, że wybrałeś to miejsce nie bez powodu i nie chodziło tu wcale o przytulny wystrój… - Zaczyna, spojrzenie lokując w męskiej twarzy. Słowa, które powinny paść, nawet jeśli Vera wie doskonale, że on miejsca spotkań wybiera zawsze niezwykle starannie. Równie zakochany w perfekcjonizmie co ona, nie pozwoliłby sobie na równie niekompetentne potknięcie. Ostatnim razem pokazał jej, iż wiele leży na szali. W innym wypadku nie włamywałby się do Departamentu Tajemnic i nie szukał z nią kontaktu… A to dawało jej poczucie niewielkiej przewagi, nawet jeśli żadna rywalizacja, pozornie nie miała miejsca.
Światła, muzyka i… akcja.
I teraz dobiera elementy dokładnie, pilnuje aby wszystko do siebie pasowało. Wiśniowe perfumy pasują do odcienia, na jaki pomalowane były jej usta. Podkreśla również nimi kolor sukienki która, choć letnia, pozostaje w kategoriach biznesowej elegancji. Niewielki obcas doprawia podkręceniem delikatnych loków i pasującą doń biżuterią. Chce korzystać z faktu iż ten, z którym ma się spotkać może i znał ją w przeszłości lecz nie zna jej teraz.
Długie lata sprawiają, że może przyjąć pewną fasadę w ów negocjacjach. Bo i o to zresztą chodzi, czyż nie? Negocjacje, niemal biznesowe, wszak chodzi o projekt w którym uczestnictwo wpłynąć może na jej dalsze losy.
Zjawia się punktualnie, równiutko o wyznaczonej godzinie pukając do drzwi pod wskazanym wcześniej adresem. Nie zna tego mieszkania, a to sprawia, że mięśnie odruchowo spinają się w przypływie podejrzliwości. I choć ciało pozostaje w gotowości, przylepia do ust uśmiech podkreślający fasadę jej maski.
- Robercie. - Wyciąga w jego stronę smukłą dłoń. Pozwala na te wyuczone uprzejmości wprost z bankietowych sal, dygając przy tym delikatnie aby tradycji stało się zadość. Czuje na swojej skórze jego usta, a uczucie to wydaje jej się dziwne. Odrobinę nienaturalne biorąc pod uwagę to, jak zakończyła się ich znajomość.
Czy po latach smakowały tak samo?
Nie ma okrycia, które mogłaby zdjąć. Pogoda, choć zwykle kapryśna w tych rejonach, zdaje się rozpieszczać, obcałowując stęsknione skóry promieniami słońca. Zaproszona wchodzi do mieszkania i uważnie się po nim rozgląda. Wyszukuje wzrokiem wszelkich nieprawidłowości, czerwonych lampek bądź zagrożeń lecz poza paskudnym wystrojem nie zauważa niczego.
I nie wie czy ten fakt ją uspokaja… Czy wzbudza jeszcze więcej podejrzeń. Z tyłu głowy nadal pamięta, że mogła znaleźć się na celowniku nieodpowiednich osobników i choć Robert nigdy nie wydawał się łatwy do zmanipulowania, tak odrobiny podejrzliwości szczypią umysł.
Przybrana fasada nie pozwala jednak ukazać żadnej z tych emocji. Pozostaje spokojna, choć spokój ten jedynie pozornie sięga zielonych oczu.
- Zaciekawiłeś mnie. - Stwierdza oczywistość, lekko wzruszając ramionami. Gdyby nie ta ciekawość zapewne byłaby teraz w zupełnie innym miejscu. I choć odpowiedź jej może brzmieć przyjemnie dla ucha on, o ile pamięta, pewnie wie, że wcale prawdą to nie jest; że do jej obecności doprowadził długi cykl rozważań oraz analiz. A te wyszły na jego plus, skoro mógł teraz spędzać czas w jej towarzystwie.
Zasiada przy stole, zakładając przy tym nogę na nogę.
- Mniemam, że wybrałeś to miejsce nie bez powodu i nie chodziło tu wcale o przytulny wystrój… - Zaczyna, spojrzenie lokując w męskiej twarzy. Słowa, które powinny paść, nawet jeśli Vera wie doskonale, że on miejsca spotkań wybiera zawsze niezwykle starannie. Równie zakochany w perfekcjonizmie co ona, nie pozwoliłby sobie na równie niekompetentne potknięcie. Ostatnim razem pokazał jej, iż wiele leży na szali. W innym wypadku nie włamywałby się do Departamentu Tajemnic i nie szukał z nią kontaktu… A to dawało jej poczucie niewielkiej przewagi, nawet jeśli żadna rywalizacja, pozornie nie miała miejsca.
Światła, muzyka i… akcja.