30.04.2024, 14:19 ✶
Gdy dostrzegł Victorię, aż gwizdnął. Tak głośno, że para, która przechodziła obok, obejrzała się z uwagą na Parkinsona, który upuścił kiepa i zgniótł go podeszwą buta. Rozpostarł ręce i przyciągnął do siebie Victorię, nie przejmując się otaczającą go wonią papierosów. Powinna się już przyzwyczaić do tego, że Aidan jebał petami gorzej niż najgorszy menel. W zasadzie spotkanie go bez papierosa w ustach uchodziło za cud - tak samo jak spotkanie go przed czasem.
- Przy tobie czuję się jak żul - powiedział, ściskając Victorię mocno. Nawet się nie wzdrygnął, gdy poczuł przeszywający chłód, bijący od jej ciała. Paskudna sprawa - nadal ciężko było mu uwierzyć w to, co się stało. Nie w to, że weszli do Limbo, ale w to, że wyszli z tego w jednym kawałku. Żywi. Chociaż... Czy można to było nazwać życiem? Kiedyś śmiał się, że Victoria była chodzącą bryłą lodu - teraz pewnie wyrwałaby mu język za podobne porównanie, więc wspaniałomyślnie nie wypowiedział tych myśli na głos. Być może, by nie stały się prawdą. - Czy zawsze musisz wyglądać tak, jakbyś zeszła prosto z wybiegu Rosiera?
Lubił Victorię. Dla niektórych mogła wydawać się dystyngowaną damulką od Lestrange'ów, ale to dlatego, że jej nie znali. Vika miała umysł ostry jak brzytwa, podobnie jak język, co nie raz i nie dwa pokazała. Domyślał się jednak, że przy rodzinie pozwalała sobie na więcej - a on, jako przykładny kuzyn, nie wyprowadzał z błędu obcych, którzy komentowali, że Victoria zadziera nosa albo jest sztuczna, szczególnie na tych wymuskanych bankietach. Chociaż być może raz czy dwa zdarzyło mu się złamać komuś nos, gdy te kalumnie przybierały zły obrót.
Parkinson chwycił Vikę za rękę i dał jej znak, by się okręciła. Jego zachwyt być może i był przesadnie teatralny, ale przynajmniej część z niego była szczera.
- Wszystko jest do dupy, dzięki, że pytasz. Ale to chyba powinna być moja kwestia? - odpowiedział, marszcząc brwi. ONA się GO pyta czy wszystko jest w porządku? Kurwa, to ona była chodzącym trupem, nie on. - Byłem w okolicy i nie doszacowałem, musiałem kupić fajki.
Wzruszył ramionami, bo przecież jej nie powie, że akurat w jej przypadku to wolał się na spotkanie nie spóźniać. Jeszcze sobie pomyśli, że Aidan się jej boi i to wykorzysta do jakiejś głupoty.
- W sumie to idealnie będziesz pasować do tego miejsca. Słyszałaś o klubach, do których wchodzi się przez lodówki? - zapytał, a na jego usta wstąpił szelmowski uśmiech. Jeden z tych, które przypominały minę kota, który właśnie dorwał tłustego łososia prosto z puszki, zwędzonej ze stołu.
- Przy tobie czuję się jak żul - powiedział, ściskając Victorię mocno. Nawet się nie wzdrygnął, gdy poczuł przeszywający chłód, bijący od jej ciała. Paskudna sprawa - nadal ciężko było mu uwierzyć w to, co się stało. Nie w to, że weszli do Limbo, ale w to, że wyszli z tego w jednym kawałku. Żywi. Chociaż... Czy można to było nazwać życiem? Kiedyś śmiał się, że Victoria była chodzącą bryłą lodu - teraz pewnie wyrwałaby mu język za podobne porównanie, więc wspaniałomyślnie nie wypowiedział tych myśli na głos. Być może, by nie stały się prawdą. - Czy zawsze musisz wyglądać tak, jakbyś zeszła prosto z wybiegu Rosiera?
Lubił Victorię. Dla niektórych mogła wydawać się dystyngowaną damulką od Lestrange'ów, ale to dlatego, że jej nie znali. Vika miała umysł ostry jak brzytwa, podobnie jak język, co nie raz i nie dwa pokazała. Domyślał się jednak, że przy rodzinie pozwalała sobie na więcej - a on, jako przykładny kuzyn, nie wyprowadzał z błędu obcych, którzy komentowali, że Victoria zadziera nosa albo jest sztuczna, szczególnie na tych wymuskanych bankietach. Chociaż być może raz czy dwa zdarzyło mu się złamać komuś nos, gdy te kalumnie przybierały zły obrót.
Parkinson chwycił Vikę za rękę i dał jej znak, by się okręciła. Jego zachwyt być może i był przesadnie teatralny, ale przynajmniej część z niego była szczera.
- Wszystko jest do dupy, dzięki, że pytasz. Ale to chyba powinna być moja kwestia? - odpowiedział, marszcząc brwi. ONA się GO pyta czy wszystko jest w porządku? Kurwa, to ona była chodzącym trupem, nie on. - Byłem w okolicy i nie doszacowałem, musiałem kupić fajki.
Wzruszył ramionami, bo przecież jej nie powie, że akurat w jej przypadku to wolał się na spotkanie nie spóźniać. Jeszcze sobie pomyśli, że Aidan się jej boi i to wykorzysta do jakiejś głupoty.
- W sumie to idealnie będziesz pasować do tego miejsca. Słyszałaś o klubach, do których wchodzi się przez lodówki? - zapytał, a na jego usta wstąpił szelmowski uśmiech. Jeden z tych, które przypominały minę kota, który właśnie dorwał tłustego łososia prosto z puszki, zwędzonej ze stołu.