30.04.2024, 23:54 ✶
Oczywiście, że w tym wypadku postanowił grać rolę podpory, dopóki Nick nie wyląduje w łóżku. Nie zostawiłby go przecież, nie po tym, jak sam pojawił się u progu jego mieszkania, nie wiedząc czemu. Nicholas mógł go wtedy wyrzucić - w zasadzie mógł zrobić to w każdej chwili, ale nie tylko tego nie zrobił, a poniekąd przyjął go pod swój dach na dłużej, niż początkowo sam Rodolphus planował. "Zostanę dwa, trzy dni" - aha. Nie wiedzieć kiedy, zrobił się z tego miesiąc.
- Mhm - mruknął w odpowiedzi, kiwając głową na znak, że rozumie. Losowość była nieprzewidywalna, utrudniająca życie. Czasem niepozwalająca na normalne funkcjonowanie. Nie dało się przewidzieć, kiedy choroba zaatakuje. Poniekąd miał ogromne szczęście, że nie dotknęło go nic podobnego. Tym ciężej było mu spróbować Nicholasa zrozumieć. Nie potrafiłby nawet wtedy, gdyby miał bardziej rozwiniętą empatię.
Miał kilka odpowiedzi na to, co powiedział. Brał eliksir, gdy czuł się gorzej - nie mógł mieć go bliżej? Nie mógł mieć większego zapasu, w różnych miejscach mieszkania? Albo cokolwiek, co sprawiłoby, że nie musiałby się podnosić z łóżka, gdy czuł, że zaraz będzie źle? Nie powiedział jednak nic. Domyślał się, że Nicholas myślał nad tym dużo dłużej, niż mógłby przypuszczać.
- Skoro tak twierdzisz - odpowiedział krótko, dostrzegając ten ruch, zaciśnięcie palców na klatce piersiowej. Rodolphus położył dłoń na ramieniu Nicholasa i naparł na niego, używając zaledwie ułamka swojej siły, tak by dać mu do zrozumienia, że ma się położyć. Sam wstał, by otworzyć okno, które było zamknięte. Noce bywały zdradliwe - raz ciepłe, raz zimne. Po wczorajszym załamaniu pogody i przewietrzeniu mieszkania trzeba było zamknąć okna, nie zdążył ich otworzyć gdy wstał, nie chcąc budzić Nicholasa niepotrzebnym chodzeniem po sypialni. - Jesteś głodny?
Zapytał nagle, odwracając głowę. Nie to, że miał jakieś doświadczenie w opiekowaniu się chorymi, bo nie miał. Czasem przynosił Rabastanowi herbatę czy zioła, gdy ten miał katarek. Co było oczywiście pretekstem do tego, by po prostu porozmawiać, bo przecież normalnie takie rzeczy robiły skrzaty. Ale jak to się mówiło: żaden Lestrange nie będzie rzucał Crucio gdy ma katar i kaszelek. W tych kpiących słowach, powtarzanych głównie przez jego rodzinę, było wiele gorzkiej prawdy i ogrom dwuznaczności. To dlatego przychodził do pieczary brata - nie po to, by sprawdzić mu czoło, a po to, by porozmawiać. Poruszyć pewne kwestie, których poruszać nie można było w towarzystwie osób trzecich. Ale teraz... Cóż, tak się chyba robiło? Woda, coś do jedzenia. Danie świętego spokoju, by druga osoba mogła nabrać sił.
- Mhm - mruknął w odpowiedzi, kiwając głową na znak, że rozumie. Losowość była nieprzewidywalna, utrudniająca życie. Czasem niepozwalająca na normalne funkcjonowanie. Nie dało się przewidzieć, kiedy choroba zaatakuje. Poniekąd miał ogromne szczęście, że nie dotknęło go nic podobnego. Tym ciężej było mu spróbować Nicholasa zrozumieć. Nie potrafiłby nawet wtedy, gdyby miał bardziej rozwiniętą empatię.
Miał kilka odpowiedzi na to, co powiedział. Brał eliksir, gdy czuł się gorzej - nie mógł mieć go bliżej? Nie mógł mieć większego zapasu, w różnych miejscach mieszkania? Albo cokolwiek, co sprawiłoby, że nie musiałby się podnosić z łóżka, gdy czuł, że zaraz będzie źle? Nie powiedział jednak nic. Domyślał się, że Nicholas myślał nad tym dużo dłużej, niż mógłby przypuszczać.
- Skoro tak twierdzisz - odpowiedział krótko, dostrzegając ten ruch, zaciśnięcie palców na klatce piersiowej. Rodolphus położył dłoń na ramieniu Nicholasa i naparł na niego, używając zaledwie ułamka swojej siły, tak by dać mu do zrozumienia, że ma się położyć. Sam wstał, by otworzyć okno, które było zamknięte. Noce bywały zdradliwe - raz ciepłe, raz zimne. Po wczorajszym załamaniu pogody i przewietrzeniu mieszkania trzeba było zamknąć okna, nie zdążył ich otworzyć gdy wstał, nie chcąc budzić Nicholasa niepotrzebnym chodzeniem po sypialni. - Jesteś głodny?
Zapytał nagle, odwracając głowę. Nie to, że miał jakieś doświadczenie w opiekowaniu się chorymi, bo nie miał. Czasem przynosił Rabastanowi herbatę czy zioła, gdy ten miał katarek. Co było oczywiście pretekstem do tego, by po prostu porozmawiać, bo przecież normalnie takie rzeczy robiły skrzaty. Ale jak to się mówiło: żaden Lestrange nie będzie rzucał Crucio gdy ma katar i kaszelek. W tych kpiących słowach, powtarzanych głównie przez jego rodzinę, było wiele gorzkiej prawdy i ogrom dwuznaczności. To dlatego przychodził do pieczary brata - nie po to, by sprawdzić mu czoło, a po to, by porozmawiać. Poruszyć pewne kwestie, których poruszać nie można było w towarzystwie osób trzecich. Ale teraz... Cóż, tak się chyba robiło? Woda, coś do jedzenia. Danie świętego spokoju, by druga osoba mogła nabrać sił.