01.05.2024, 00:51 ✶
Czy kusiło go, by wypytać co Nicholas robił wczoraj? Musiałby się dłużej zastanowić nad odpowiedzią na to pytanie. W zasadzie to... Nie czuł potrzeby, by wiedzieć. Robił to, co chciał, chodził tam, gdzie chciał. O tyle miło, że odruchowo informowali siebie nawzajem, że będą późno lub nie będą wcale. Przyszło to jakoś naturalnie, bo być może jeden drugiego by szukał, gdyby nagle postanowił zniknąć na dłużej? Na chwilę Lestrange się zatrzymał, a przecząca odpowiedź Nicka dotarła do niego jak przez mgłę. Jakby nagle znalazł się pod wodą, a dźwięki z zewnątrz docierały z opóźnieniem i były przytłumione. Czy w zasadzie gdyby on nagle postanowił zniknąć, ktokolwiek by go szukał tak po prostu? Pół miesiąca temu rzucił od niechcenia Longbottomom, że pójdzie przodem, bo nikt za nim nie zapłacze, jeśli oberwie śmiertelnym zaklęciem. Może poza matką, chociaż i tu nie miał pewności. Inni... Może przez przyzwyczajenie. Czy było mu z tym źle? W sumie to nie do końca. Tak było wygodniej. Bez balastu, bez spowiadania się. Ale również bez kontaktów, bez znajomości. Co próbował naprostować wbrew sobie, bo wiedza przecież była potęgą. Musiał zmienić pewne przyzwyczajenia, ale przychodziło mu to z trudem. Bo jak zbliżyć się do innych, jednocześnie trzymając komfortowy dla niego dystans? Chyba nie było szans, by to się udało. Mózg rozumiał doskonale i wiedział, że to nie serce odpowiada za emocje. Musiał się po prostu pilnować. Tym razem lepiej, niż pod koniec czerwca.
Wrócił do żywych, zszedł z powrotem na ziemię. Słyszał to, co mówił do niego Nick, ale przez chwilę wydawało się, że jego słowa w ogóle nie docierają do Rodolphusa. Jednak w końcu kiwnął głową i poszedł zaparzyć zioła, o których mówił. Wziął pierwszą lepszą z półki, o której mówił Nick. O tyle dobrze, że miała instrukcję. Z ciekawości porównał jedno opakowanie z drugim. Tę robiło się inaczej - parzyło dłużej, a drugą: krócej. Wziął więc tę drugą, na wzmocnienie organizmu, nie przywiązując uwagi do pisma, które wydało mu się znajome. Ale jakoś nie miał teraz głowy do tego, by się nad tym zastanawiać. Przetarł twarz dłonią, czekając aż woda się zagotuje, a potem ostygnie do odpowiedniej temperatury. Ojciec urwałby mu głowę, gdyby zalał zioła wrzątkiem. Spojrzał przez okno, znowu gdzieś odpłynął. Tym razem jednak nie rozmyślał o niczym konkretnym. Przyjemna pustka otoczyła jego głowę, wyganiając jakiekolwiek natrętne myśli. Lubił te momenty, były odświeżające.
Wrócił z kubkiem herbaty. Ostrożnie postawił ją na szafce nocnej, dbając o to, by nie uronić ani kropli. Nie należał do osób, które lubiły nieporządek. Być może nie był w tym aż tak pedantyczny jak Robert, lecz wszystko musiało być poukładane. Odpowiednio przesunięte, bez plam. Dlatego też kubek wylądował nie bezpośrednio na drewnie, a na podkładce. Lestrange usiadł na łóżku obok Nicka i odruchowo przeczesał jego krótkie włosy palcami, odrobinę się nachylając. Nie spodziewał się, że sprawy przyjmą taki obrót. W zasadzie to nie podejrzewał, że niewymowny jest chory. Ale i po prawdzie nawet się nad tym nie zastanawiał. Nie dawał żadnych jasnych sygnałów, że może być chory, więc z góry uznał, że nie jest. Może to był jego błąd? Że oczekiwał od innych, że będą wprost informować, o co chodzi? A przecież sam tego nigdy nie robił. A gdy było trzeba, u innych doszukiwał się drugiego dna - lecz tylko wtedy, gdy musiał coś zrobić i do czegoś mu to było potrzebne. Nie robił tego w normalnych kontaktach z ludźmi, nie robił tego w pracy. Zwykle gdy się uczepiał kogoś, to miał powód - na przykład Brenny, Morpheusa czy Victorii. Wtedy potrafił odczytywać podprogowe znaki, bo był na tym skoncentrowany. W przypadku innych osób, jak Robert czy Nicholas, nie szukał drugiego dna. A może powinien? W końcu umykało mu dużo.
Wrócił do żywych, zszedł z powrotem na ziemię. Słyszał to, co mówił do niego Nick, ale przez chwilę wydawało się, że jego słowa w ogóle nie docierają do Rodolphusa. Jednak w końcu kiwnął głową i poszedł zaparzyć zioła, o których mówił. Wziął pierwszą lepszą z półki, o której mówił Nick. O tyle dobrze, że miała instrukcję. Z ciekawości porównał jedno opakowanie z drugim. Tę robiło się inaczej - parzyło dłużej, a drugą: krócej. Wziął więc tę drugą, na wzmocnienie organizmu, nie przywiązując uwagi do pisma, które wydało mu się znajome. Ale jakoś nie miał teraz głowy do tego, by się nad tym zastanawiać. Przetarł twarz dłonią, czekając aż woda się zagotuje, a potem ostygnie do odpowiedniej temperatury. Ojciec urwałby mu głowę, gdyby zalał zioła wrzątkiem. Spojrzał przez okno, znowu gdzieś odpłynął. Tym razem jednak nie rozmyślał o niczym konkretnym. Przyjemna pustka otoczyła jego głowę, wyganiając jakiekolwiek natrętne myśli. Lubił te momenty, były odświeżające.
Wrócił z kubkiem herbaty. Ostrożnie postawił ją na szafce nocnej, dbając o to, by nie uronić ani kropli. Nie należał do osób, które lubiły nieporządek. Być może nie był w tym aż tak pedantyczny jak Robert, lecz wszystko musiało być poukładane. Odpowiednio przesunięte, bez plam. Dlatego też kubek wylądował nie bezpośrednio na drewnie, a na podkładce. Lestrange usiadł na łóżku obok Nicka i odruchowo przeczesał jego krótkie włosy palcami, odrobinę się nachylając. Nie spodziewał się, że sprawy przyjmą taki obrót. W zasadzie to nie podejrzewał, że niewymowny jest chory. Ale i po prawdzie nawet się nad tym nie zastanawiał. Nie dawał żadnych jasnych sygnałów, że może być chory, więc z góry uznał, że nie jest. Może to był jego błąd? Że oczekiwał od innych, że będą wprost informować, o co chodzi? A przecież sam tego nigdy nie robił. A gdy było trzeba, u innych doszukiwał się drugiego dna - lecz tylko wtedy, gdy musiał coś zrobić i do czegoś mu to było potrzebne. Nie robił tego w normalnych kontaktach z ludźmi, nie robił tego w pracy. Zwykle gdy się uczepiał kogoś, to miał powód - na przykład Brenny, Morpheusa czy Victorii. Wtedy potrafił odczytywać podprogowe znaki, bo był na tym skoncentrowany. W przypadku innych osób, jak Robert czy Nicholas, nie szukał drugiego dna. A może powinien? W końcu umykało mu dużo.