Brat pięknie podsumował podejście ich ojca, że spowodowało to pojawienie się na twarzy Richarda lekkiego uśmiechu. Tak. Francis Mulciber był głupcem. Myślał, że podporządkuje sobie całą rodzinę w swojej gałęzi, a wtedy część jej członków, zawodowo poszło w innym kierunku samorozwoju. Gdyby jednak udało mu się zmusić drugiego bliźniaka do pracy w Departamencie Tajemnic, mógłby się równie mocno rozczarować, co z samej jawnej rezygnacji chęci podjęcia tam pracy przez Richarda. I nie tylko jego. Siostry postąpiły przecież podobnie.
Może i Robert w pewnych podejściach, decyzjach, przypominał ojca, to jednak nie był nim. To nawet i Richard byłby wstanie potwierdzić.
Richard zapewnił brata, że skoro już raz podjął decyzję, nie cofnie jej. Doceniał jednak to, że Robert wciąż dawał mu możliwość podjęcia samodzielnie decyzji. Lecz im bardziej w to wchodził, sam musiał dobrze nad tym zastanowić. Czy warto? Być może. W końcu pojawiła się jednak szansa, że mógłby w swoim kraju zostać aurorem. Nie od razu, ale jednak.
Przyjął do wiadomości, że ze składaniem dokumentacji ma się jeszcze wstrzymać. Zaciągnął się ponownie papierosem, dopalając go do końca, słuchając brata. Wstał, aby niedopałek dogasić w popielniczce i usiadł z powrotem na swoje miejsce. To, co jako kolejne usłyszał przy tym od Roberta, brzmiało z sensem. Mając kogoś, kto poręczy za niego, zapewni o jego doświadczeniu, że nadaje się na dane stanowisko w konkretnym Departamencie, mogło zwiększyć szanse zatrudnienia, niżeli przychodząc jak każdy obywatel z ulicy, licząc na szczęście.
- W porządku. Jeżeli już planujesz odświeżyć swoje znajomości, poinformuj mnie, kto ostatecznie będzie tym poręczycielem.Może nie musiał tego mówić, ale chciał po prostu zaznaczyć, że dobrze byłoby dla niego to wiedzieć wcześniej. Przed samą rozmową w sprawie pracy.
- Więc na ten czas, będę dalej kontynuował spotkania z klientami naszego wspaniałego biznesu. Gdybyś nie podjął jeszcze decyzji w sprawie mojej pracy w Departamencie Przestrzegania Prawa, poszukałbym coś innego. Dodatkowego.
Potwierdził, iż był gotów kontynuować swoje dotychczasowe zadanie związane z pozyskiwaniem i pielęgnowaniem kontraktów z klientami. Jak nie w Norwegii, to może robić to w Anglii. Przy czym dodał, że miał w planie poszukać czegoś jeszcze, gdyby do Brygady nie udało mu się dostać. Pieniążki były potrzebne. W większej ilości zarobkowej niż przez interes rodzinny jaki prowadzili związany z handlem.
- Swoją drogą, co u Alexandra, naszego kuzyna? Widziałem Oświadczenie w Proroku Codziennym. Spotkaliście się?
Zapytał przy okazji, gdyż chyba nie mieli kiedy o tym porozmawiać. A samo oświadczenie pojawiło się, kiedy Richarda nie było w Anglii. Wróciwszy z Oslo, pozwolił sobie nadrobić zaległości i tak trafił na najbardziej interesującą informację z całego nieobecnego tygodnia.