21.12.2022, 20:43 ✶
Nie musiała sobie zawracać głowy jakimś gotowaniem, pieczeniem, czy czym tam jeszcze – była to pewna zaleta urodzenia i mieszkania w domu z tradycjami i pieniędzmi. Miało się po prostu więcej czasu na samorozwój – albo tak po prostu dobrze było mówić. Victoria w tym okresie była zajeta prezentami dla rodziny i swoją pracą, bo ta pozwalała jej zapomnieć o tym, co zrobili jej rodzice i do czego ją zmuszali wbrew jej woli. Bo jakieś dwa dni po tym nieszczęsnym spotkaniu powiedziała matce co myśli. Że to niedouczony cham, że nie ma do niej za grosz szacunku, że denerwuje ją samo słuchanie jak gada, a miałaby z nim spędzić swoje życie? I za co? Ale Victoria nie wiedziała jeszcze najlepszego – że jest żywym trupem. I matka też jej nie powiedziała, dawkując ten jej gniew. Bo choć wzięła go na klatę, to jasne było jedno: to wspaniały interes i tak ma być. Więc co. Victoria mogła się złościć, jej rodzice wiedzieli już co uważa o tym cudownym narzeczonym, ale to wszystko co mogła zrobić. Znaczy no mogłaby jeszcze odwołać zaręczyny, ale wtedy naraziłaby się na gniew rodziny i kolejne narzeczeństwo na pewno byłoby jeszcze trudniejsze – o ile by jej nie wyrzucili z domu.
Więc cóż. Kiedy wyszło, ze w sumie najlepszy czas, żeby się znowu ze sobą spotkali, teraz już sami, Victoria mogła już tylko zaciskać zęby i warczeć. Wcale nie czekała na to spotkanie, ale przynajmniej mogła się mentalnie przygotować, a nie to co ostatnio, kiedy musiała się ratować oklumencją, żeby nie wybuchnąć. A mimo wszystko bukiecik jaki dostała podtrzymywała magicznie, żeby nie zwiędnął, bo bardzo jej się podobał mimo wszystko. Jej matka wtedy nie kłamała, bo Tori kochała kwiaty.
Mimo wszystko ładnie się ubrała, ładnie się uczesała i ładnie się umalowała. Zresztą tak jak poprzednio – była kobietą z klasą, a nie taką, która nie zwraca uwagi na swój ubiór. Najzabawniejsze było to, że Sauriel w garniaku prezentował się naprawdę dobrze. Czar pryskał dopiero wtedy, kiedy zaczynał się odzywać. „Dobrze cię widzieć” hah, nie musiała mieć nawet wykrywacza kłamstw, żeby wiedzieć, że ściemnia. Ale odpowiedziała mu w podobnym tonie, że jego również. „Pięknie dziś wyglądasz” – w to też nei uwierzyła, w sensie w szczerość jego słów, bo sama sądziła, że wygląda całkiem nieźle. A odpowiedź? Bezsensowna szopka przed rodzicami, skoro doskonale znali już jej zdanie na temat tego całego narzeczeństwa i w ogóle na temat tego faceta: dziękuję, ty też dobrze wyglądasz. W zasadzie to nie było kłamstwo. Wleźli do kominka w salonie, rzucili proszkiem i… fiuu zaraz wyszli u swojego celu. Victoria też się nie odzywała. Grała po prostu swoją rolę tak długo jak musiała, ale przy tym nikt jej, heh, nie płacił za odzywanie się.
Uniosła za to brwi i spojrzała wymownie na Sauriela. Świetnie. Więc poprzednio jarał te swoje obrzydliwe papierosy, a teraz zaczynał z grubej rury. I tak jak wtedy nic nie powiedziała, a jej wzrok mówił wszystko, tak tym razem było podobnie. Sama poprosiła o filiżankę herbaty i kieliszek czerwonego wina.
O Rookwoodzie przez ten miesiąc zrobiła bardzo mały research. I dowiedziała się z niego tyle, że to taki agresywny zabijaka i ogólnie typ, z którym nigdy w życiu by się o zdrowych zmysłach sama nie zadawała. No masz ci los.
Więc cóż. Kiedy wyszło, ze w sumie najlepszy czas, żeby się znowu ze sobą spotkali, teraz już sami, Victoria mogła już tylko zaciskać zęby i warczeć. Wcale nie czekała na to spotkanie, ale przynajmniej mogła się mentalnie przygotować, a nie to co ostatnio, kiedy musiała się ratować oklumencją, żeby nie wybuchnąć. A mimo wszystko bukiecik jaki dostała podtrzymywała magicznie, żeby nie zwiędnął, bo bardzo jej się podobał mimo wszystko. Jej matka wtedy nie kłamała, bo Tori kochała kwiaty.
Mimo wszystko ładnie się ubrała, ładnie się uczesała i ładnie się umalowała. Zresztą tak jak poprzednio – była kobietą z klasą, a nie taką, która nie zwraca uwagi na swój ubiór. Najzabawniejsze było to, że Sauriel w garniaku prezentował się naprawdę dobrze. Czar pryskał dopiero wtedy, kiedy zaczynał się odzywać. „Dobrze cię widzieć” hah, nie musiała mieć nawet wykrywacza kłamstw, żeby wiedzieć, że ściemnia. Ale odpowiedziała mu w podobnym tonie, że jego również. „Pięknie dziś wyglądasz” – w to też nei uwierzyła, w sensie w szczerość jego słów, bo sama sądziła, że wygląda całkiem nieźle. A odpowiedź? Bezsensowna szopka przed rodzicami, skoro doskonale znali już jej zdanie na temat tego całego narzeczeństwa i w ogóle na temat tego faceta: dziękuję, ty też dobrze wyglądasz. W zasadzie to nie było kłamstwo. Wleźli do kominka w salonie, rzucili proszkiem i… fiuu zaraz wyszli u swojego celu. Victoria też się nie odzywała. Grała po prostu swoją rolę tak długo jak musiała, ale przy tym nikt jej, heh, nie płacił za odzywanie się.
Uniosła za to brwi i spojrzała wymownie na Sauriela. Świetnie. Więc poprzednio jarał te swoje obrzydliwe papierosy, a teraz zaczynał z grubej rury. I tak jak wtedy nic nie powiedziała, a jej wzrok mówił wszystko, tak tym razem było podobnie. Sama poprosiła o filiżankę herbaty i kieliszek czerwonego wina.
O Rookwoodzie przez ten miesiąc zrobiła bardzo mały research. I dowiedziała się z niego tyle, że to taki agresywny zabijaka i ogólnie typ, z którym nigdy w życiu by się o zdrowych zmysłach sama nie zadawała. No masz ci los.