04.05.2024, 16:55 ✶
To było bolesne, to było trudne, to było też na swój sposób oczyszczające. Jej dłonie zatapiały się falą w zmierzwionych włosach, rozczesywały bolesne myśli, jego wątpliwości i obawy. Możliwe, że nie byłby w stanie jej zaufać, możliwe, że nie byłaby w stanie przebić się przez lata narośniętych przekonań. Możliwe, że jeszcze kiedyś będą musieli do tej rozmowy powrócić. Ale tu i teraz, w tym konkretnym momencie, kiedy drobne palce przeczesywały jasne kosmyki, wierzył jej we wszystko co mówiła, a w sercu rozrastały się korzenie daleko odmienne od zielonych, zaborczych szponów Kniei.
Sierpień był dla niego taki dziwny, taki... wywrotowy. Zniszczenia jakich dokonywał zmagając się z własnymi demonami, nawracające ataki klątwy, konsternacja i zmaganie się z nimi w obliczu ciągłej ekspozycji na dziwne, niezrozumiałe dla niego sytuacje. Jeszcze chwile temu gotów był umrzeć, daleko nad dziwnym jeziorem Windermere, jeszcze chwilę temu pił na wrzosowiskach myśląc o tym jak dziwny jest świat. I samotny. Tymczasem świat z uporem maniaka wbijał mu do głowy, że nie jest sam. Że jego przyjaciele nie patrzą na zasobność kiesy, że gdzieś po świecie chodzą podobne mu chimery, a teraz... czy to mogłaby być prawda? Że jego Nora znów jest jego Norą.
Trwał w bezruchu długo, przyjmując jej atencje, delikatność, przyjmując uczucia, które wyrażała niespiesznym, kojącym ruchem. Po pewnym czasie dołączył do niej - jego dłoń opuściła stan bezładności, osiadła na kostce i zaczęła bardzo, bardzo powoli sunąć ku górze do kolana i znów w dół ku stopie. Niewinna pieszczota, słodycz chwili. Pułapka bezmyślności, kiedy myśli pojawiają się w sposób niekontrolowany.
– Skąd wiesz, że mnie kochasz? – zapytał, już spokojny, matowy, zwyczajnie zmęczony, a jednak wciąż chłonący jej bliskość i zapach. – Co to znaczy? Kiedyś... kiedyś myślałem, że kochać, to znaczy być gotowym poświęcić wszystko dla tej drugiej osoby. Ja myślę... nie wiem... tak bardzo tęskniłem, ale wtedy te osiem lat temu, nie potrafiłem porzucić matki i lasu. Ani dziś... nie wyobrażam sobie, żeby zamieszkać tutaj, ten hałas, ten... chłodny kamień... – wzdrygnął się a potem spróbował uspokoić znów oddech, spróbował wrócić do fali spokoju rozchodzącej się wraz z każdym jej ruchem. – Ale tęskniłem och, jak tęskniłem za Tobą. I nie pamiętam kiedy czułem się lepiej, kiedy dałaś mi zasnąć obok siebie z nadzieją, nowej szansy. Nowej próby. Nowego... – umilkł, bo gorycz poranka wciąż była świeżą raną, nawet teraz, gdy siedzieli w cichej, przytulnej kuchni.
Sierpień był dla niego taki dziwny, taki... wywrotowy. Zniszczenia jakich dokonywał zmagając się z własnymi demonami, nawracające ataki klątwy, konsternacja i zmaganie się z nimi w obliczu ciągłej ekspozycji na dziwne, niezrozumiałe dla niego sytuacje. Jeszcze chwile temu gotów był umrzeć, daleko nad dziwnym jeziorem Windermere, jeszcze chwilę temu pił na wrzosowiskach myśląc o tym jak dziwny jest świat. I samotny. Tymczasem świat z uporem maniaka wbijał mu do głowy, że nie jest sam. Że jego przyjaciele nie patrzą na zasobność kiesy, że gdzieś po świecie chodzą podobne mu chimery, a teraz... czy to mogłaby być prawda? Że jego Nora znów jest jego Norą.
Trwał w bezruchu długo, przyjmując jej atencje, delikatność, przyjmując uczucia, które wyrażała niespiesznym, kojącym ruchem. Po pewnym czasie dołączył do niej - jego dłoń opuściła stan bezładności, osiadła na kostce i zaczęła bardzo, bardzo powoli sunąć ku górze do kolana i znów w dół ku stopie. Niewinna pieszczota, słodycz chwili. Pułapka bezmyślności, kiedy myśli pojawiają się w sposób niekontrolowany.
– Skąd wiesz, że mnie kochasz? – zapytał, już spokojny, matowy, zwyczajnie zmęczony, a jednak wciąż chłonący jej bliskość i zapach. – Co to znaczy? Kiedyś... kiedyś myślałem, że kochać, to znaczy być gotowym poświęcić wszystko dla tej drugiej osoby. Ja myślę... nie wiem... tak bardzo tęskniłem, ale wtedy te osiem lat temu, nie potrafiłem porzucić matki i lasu. Ani dziś... nie wyobrażam sobie, żeby zamieszkać tutaj, ten hałas, ten... chłodny kamień... – wzdrygnął się a potem spróbował uspokoić znów oddech, spróbował wrócić do fali spokoju rozchodzącej się wraz z każdym jej ruchem. – Ale tęskniłem och, jak tęskniłem za Tobą. I nie pamiętam kiedy czułem się lepiej, kiedy dałaś mi zasnąć obok siebie z nadzieją, nowej szansy. Nowej próby. Nowego... – umilkł, bo gorycz poranka wciąż była świeżą raną, nawet teraz, gdy siedzieli w cichej, przytulnej kuchni.