07.05.2024, 22:10 ✶
Francesca albo przez długi czas naprawdę wydawała mu się być dobrą kandydatką do randki, albo to Basiulius, tak jak protagonistki książek, które podsuwała mu ostatnio czarownica i niektórzy daltoniści, skutecznie ignorował powiewające wszędzie czerwone chorągiewki.
Ale ona naprawdę nie wydawała się być zła. Była zabawna, mądra, ładna, polecała mu całkiem ciekawe książki, nawet jeśli kolejne pozycje stawały się coraz bardziej... Miał nadzieje, że wiedziała, że może sugerować mu rzeczy w bardziej subtelny sposób i że sugerowane przez nią rzeczy z tych książek były możliwe jedynie w fantazjach znudzonych życiem autorek.
A jednak i tak uznał, że nie zaszkodzi ja zaprosić na tę randkę i co więcej, miał nadzieje, że będzie ona naprawdę udana. Co z tego, że dzisiejszy data była specyficzna, co z tego, że Millie powiedziała to co powiedziała, przecież wciąż istniały szanse, że będzie kolejne spotkanie, prawda? A on, a przeciwieństwie do niektórych, mógł poczekać.
Tylko, że gdzieś tak po drodze z restauracji do jego mieszkania zaczął uznawać, że chyba jednak nie chciał tego kolejnego spotkania. Jeszcze gdy wychodzili z lokalu, a on zasugerował, by udali się do niego, wino, przekonanie, że Francesca może po prostu gada trochę dziwne rzeczy z nerwów i chęć pokazania losowi, że z nim wygra, zapewniały go, że to nie był głupi pomysł. Jednak hasające po Dolinie Godryka dzieci przesądziły sprawę. Niemal się potknął z wrażenie.
Kurwa Millie. Jak już miałaś mi wróżyć nieszczęścia to może powinnaś była zacząć od tego? – pomyślał, uznając, że skoro jej karty były takie mądre, to może powinny wspomnieć, że czarownica na pierwszej randce już będzie gotowa planować im całą ich przyszłość. I ciekawe kto by musiał się zajmować tym całym ogrodem, bo on na pewno by nie zamierzał. Cholera, chyby Brenna nawet nie bedzie dzisiaj potrzebna, by jakkolwiek zepsuć nastrój tego dnia. Francesca sama sprawiła, że przeszła mu ochota na cokolwiek. Tylko jak się miał teraz z tego wyplątać? Udać, że nie zrozumiał, że snuła te wizję o ich dwójce i powiedzieć bardzo głupio, że nie wiedział, że ma męża i dzieci, ale miał nadzieję, że spełnią swoje marzenie o przeprowadzce? Nie. Jeszcze by uznała, że jest zabawny. Albo, że lubi nieco głupszych. Powiedzieć, że się źle czuje? Zemdleć? A co jeśli z jakiegoś powodu uznałaby to za romantyczne?
– Francesco posłuchaj – zaczął, przystając na chwilę, tuż przed drzwiami do kamienicy, w której miał swoje mieszkanie. – To był naprawdę miły wieczór, ale to co właśnie powiedziałaś... Myślę, że chyba... – Nagle zmarszczył brwi, a spojrzenie jego oczu przesunęło się z twarzy Francesci na słaniającą się postać oświetloną światłem jednej z latarni. Narkomani... Nie. Zaraz... On znał te postać. – Brenna? – spytał zaskoczony, ruszając od razu w kierunku czarownicy, rzucając Francesce jeszcze Przepraszam, poczekaj chwilę o ile nie postanowiła ruszyć za nim. Słaniająca się Brenna nie była dobrym znakiem. I to jeszcze w dziwną datę!
Ale ona naprawdę nie wydawała się być zła. Była zabawna, mądra, ładna, polecała mu całkiem ciekawe książki, nawet jeśli kolejne pozycje stawały się coraz bardziej... Miał nadzieje, że wiedziała, że może sugerować mu rzeczy w bardziej subtelny sposób i że sugerowane przez nią rzeczy z tych książek były możliwe jedynie w fantazjach znudzonych życiem autorek.
A jednak i tak uznał, że nie zaszkodzi ja zaprosić na tę randkę i co więcej, miał nadzieje, że będzie ona naprawdę udana. Co z tego, że dzisiejszy data była specyficzna, co z tego, że Millie powiedziała to co powiedziała, przecież wciąż istniały szanse, że będzie kolejne spotkanie, prawda? A on, a przeciwieństwie do niektórych, mógł poczekać.
Tylko, że gdzieś tak po drodze z restauracji do jego mieszkania zaczął uznawać, że chyba jednak nie chciał tego kolejnego spotkania. Jeszcze gdy wychodzili z lokalu, a on zasugerował, by udali się do niego, wino, przekonanie, że Francesca może po prostu gada trochę dziwne rzeczy z nerwów i chęć pokazania losowi, że z nim wygra, zapewniały go, że to nie był głupi pomysł. Jednak hasające po Dolinie Godryka dzieci przesądziły sprawę. Niemal się potknął z wrażenie.
Kurwa Millie. Jak już miałaś mi wróżyć nieszczęścia to może powinnaś była zacząć od tego? – pomyślał, uznając, że skoro jej karty były takie mądre, to może powinny wspomnieć, że czarownica na pierwszej randce już będzie gotowa planować im całą ich przyszłość. I ciekawe kto by musiał się zajmować tym całym ogrodem, bo on na pewno by nie zamierzał. Cholera, chyby Brenna nawet nie bedzie dzisiaj potrzebna, by jakkolwiek zepsuć nastrój tego dnia. Francesca sama sprawiła, że przeszła mu ochota na cokolwiek. Tylko jak się miał teraz z tego wyplątać? Udać, że nie zrozumiał, że snuła te wizję o ich dwójce i powiedzieć bardzo głupio, że nie wiedział, że ma męża i dzieci, ale miał nadzieję, że spełnią swoje marzenie o przeprowadzce? Nie. Jeszcze by uznała, że jest zabawny. Albo, że lubi nieco głupszych. Powiedzieć, że się źle czuje? Zemdleć? A co jeśli z jakiegoś powodu uznałaby to za romantyczne?
– Francesco posłuchaj – zaczął, przystając na chwilę, tuż przed drzwiami do kamienicy, w której miał swoje mieszkanie. – To był naprawdę miły wieczór, ale to co właśnie powiedziałaś... Myślę, że chyba... – Nagle zmarszczył brwi, a spojrzenie jego oczu przesunęło się z twarzy Francesci na słaniającą się postać oświetloną światłem jednej z latarni. Narkomani... Nie. Zaraz... On znał te postać. – Brenna? – spytał zaskoczony, ruszając od razu w kierunku czarownicy, rzucając Francesce jeszcze Przepraszam, poczekaj chwilę o ile nie postanowiła ruszyć za nim. Słaniająca się Brenna nie była dobrym znakiem. I to jeszcze w dziwną datę!