[listopad 1953 | Norwegia] Det er lettere å få tilgivelse enn tillatelse

adnotacja moderatora

Rozliczono - Anthony Shafiq - osiągnięcie Badacz tajemnic I

—11/1953—
Norwegia
Richard Mulciber, Charles Mulciber, Leonard Mulciber & Anthony Shafiq

Kiedy dusza twa przyjdzie w obczyznę bożą,
Aniołowie jedwabiści księgę otworzą.

I położą ją przed Bogiem na srebrnej chmurze
I rozwidnią całe niebo burzą w purpurze.

Bóg nad księgą się zamyśli, a w owej księdze
Będą duszy twej spisane cienie i nędze,

Twoje winy, twoje grzechy i twoje zmazy,
Ciosy, które mi zadałaś po tysiąc razy.

Anthony był bardziej niż zadowolony. Dyrektor muzeum okazał się być niezwykle przyjaznym entuzjastą smoków (ciężko nie było być, mając tak majestatyczny gatunek na swoim terenie) i znał co nieco angielski, więc mieszając oba języki panowie spędzili długie godziny na omawianiu swojej pasji. Co ważniejsze, okazało się, że owych czaszek nie było wcale tak mało, Anthony'emu aż serce stanęło, gdy mógł obejrzeć zakurzoną piwnicę pełną tych słodkich skarbeństw, bo poza głową, znajdowały się tam też łuski, pazury, żebra piszczele... Nie szarżował jednak od razu, nawet nie wyciągał dokumentów, które miał na poczet swojego planu B przygotowanego, bo oto plan C i jego pochodna plan C z variantem P jawiła mu się jako doskonała okazja do trwałego źródła smoczych artefaktów, a nie tylko jednorazowej wymiany. Przepisy celne były wtedy bardzo zaostrzone, uniemożliwiające tak swobodne przewożenie kośćca, w obie strony. Był przyjemnie połechtany faktem, że nowe znajomości o dużej perspektywie, mogły mu przynieść zdecydowanie więcej korzyści, niż gdyby Amerykanin okazał się jednak kompetentny.

Miał to poczucie podwójnie, bo oto miejscowy auror zaprosił go na piwo.

I to było w sumie cenniejsze nawet niż ów wykopaliskowy skarb, bowiem Anthony, pomimo swojej wielkiej miłości do smoków, jeszcze bardziej lubił nici, nawet jeśli ich nie rozpoznawał. Nici powiązań były jednak tymi, które rozwijał jak rasowy pająk wokół siebie, znajomości i przyjaźnie, które mogły z czasem przynieść profit większy i większy. Lubił inwestować w to swój czas, lubił też zbierać takich działań owoce. Nawet jeśli czasem ów owoce okazywały się poleganiem na nim i na jego wpływach. Załatwianie spraw, rozwiązywanie problemów, handel przysługami i zaufanie, które było walutą twardszą i bardziej lśniącą niż złoto, dawały mu poczucie władzy nawet na tak niskim stanowisku które pełnił. Z czasem, ludzie, jego małe inwestycje, przestaną być tak nisko, z czasem, będą wyżej, a ich zasięgi będą większe. Z czasem...

Wysłał magiczną notkę z Richarda z samą tylko godziną i dorysowanymi dwoma wikińskimi rogami ze spienionym trunkiem u góry. Kilka minut przed wszedł do pubu i rozejrzał się czujnie, oddychając atmosferą tego miejsca. Panowała wewnątrz swojska atmosfera, nieco przaśna i Anthony musiał przyznać, że nie było to wybitnie komfortowe. Wolałby przeskoczyć nawet do niemagicznych części miasta, by zjeść w miejscu zdecydowanie bardziej... czystym, ale w obliczu przysługi jaką wyświadczył mu Mulciber, było to poświęcenie które mógł ponieść.

Rozejrzał się po sali, a jeśli nie wychwycił znajomej głowy jednego z braci, podszedł do baru by przyjrzeć się dostępnej ofercie. Poziom języka na który pozwalała mu magia sprzyjał w zagadaniu barmanki i lekkim flircie tak dla sportu, dla podtrzymania poczucia kontroli w tych obcych stronach. Norwegom zwykle imponowało to, że ktoś był gotów uczyć się ich języka, nie zamierzał rezygnować z lekkiej przewagi, jaką mu to dawało.