09.05.2024, 19:42 ✶
Może po prostu byłem głupcem? Albo nadmiernym marzycielem? A może te momenty chwilowej euforii trzymały mnie przy życiu? Nadzieja w to, że kiedyś może być naprawdę w porządku, może być dobrze, może nawet świetnie? Może jakaś część mnie zdawała się wierzyć w to, że przy odpowiednim wsparciu Flynna mogę zdziałać cuda? Może nawet wznieść się w powietrze i polecieć?
Chciałem dla nas jak najlepiej. Dla nas wszystkich. Jedna wielka rodzina, a w niej ja z Flynnem, Flynn ze mną. Pragnąłem tego by Flynn się przede mną otworzył, żeby chronić ich. I siebie. I cyrk - dziedzictwo nie tylko nasze, ale również Tullyego, jego poprzedników. To historia lat, całych gromad biednych sierot, których życia odmieniliśmy... I również szansa na ocalenie kolejnych bezbronnych dusz. Nie mogliśmy pozwolić by coś zniszczyło to wszystko wokół, by zmiotło nas z powierzchni ziemi, zaskoczyło, zabiło.
Zabiło. Niechęć Flynna do dzielenia się swoją przeszłością mogła nas zabić. Zabijała również mój optymizm, który starałem się usilnie utrzymać. Hah! Może też trochę się okłamywałem, że nie było tak źle jak to pisał wyraz jego twarzy, stąd wziął się nadmiar mojego pozytywnego myślenia? A może ta niepewność związana z moją przyszłością, ściśle również z obecnością Flynna u mojego boku, doprowadzała mnie na skraj szaleństwa?
- Daj spokój. Chyba nie wierzysz w to, że tu sobie prężnie pracowali...? - zapytałem go rozbawiony. Próbowałem jakoś rozluźnić atmosferę, ale ewidentnie mi to nie wychodziło. Plus był jednak taki, że Flynn nie uciekł, tylko jeszcze bardziej do mnie przylgnął. Zrobiło mi się cieplej na sercu na ten gest.
Pomimo poważnej rozmowy, która nas czekała, nie potrafiłem mu odmówić tej bliskości. Zresztą, sobie również nie byłem w stanie jej odmówić. Otuliłem go rękoma niczym małego chłopca... Jak ojciec syna. Jak Tully przytulał mnie.
- Nie stresuj się tak, Flynn. Zauważ, że po tym co już przeszliśmy, wciąż tu jestem i nigdzie się nie wybieram, hmm? - odparłem do niego na dalsza próbę pocieszania. Nawet cmoknąłem go w czubek głowy. Nie przepadałem, kiedy robił sobie krzywdę, a uderzanie w wóz z taką siłą było znęcaniem się nad sobą, ale nic nie mówiłem. Ewidentnie w ten sposób odreagował emocje, bo potem zalał się łzami... To też łamało mi serce, widok jego rozpaczy, jego łez, tych emocji, które zmuszały go do nienawidzenia siebie. Był jednym z najcudowniejszych osób, jakie miałem okazję poznać... Nie potrafiłem mu pomóc, a tak bardzo pragnąłem by ujrzał siebie moimi oczami.
- Chciałbym wiedzieć, kim jest ten Dante? W jaki sposób go poznałeś? Co o nim wiesz, w sensie czym się zajmuje, co robi... A właściwie, co robił, kiedy go znałeś, bo jednak minęło trochę czasu odkąd byłeś na Ścieżkach... I co ma wspólnego z tą Platynową Blondi? Co Platynowa Blondi ma wspólnego z tobą? - zacząłem, bo właściwie za bardzo nie wiedziałem, gdzie zacząć, ale jak zacząłem pytać, to jakoś te pytania zaczęły same się sypać jak oszalałe. Ale zatrzymałem się, zamknąłem się na chwilę, żeby Flynn mógł odpowiedzieć.
Chciałem dla nas jak najlepiej. Dla nas wszystkich. Jedna wielka rodzina, a w niej ja z Flynnem, Flynn ze mną. Pragnąłem tego by Flynn się przede mną otworzył, żeby chronić ich. I siebie. I cyrk - dziedzictwo nie tylko nasze, ale również Tullyego, jego poprzedników. To historia lat, całych gromad biednych sierot, których życia odmieniliśmy... I również szansa na ocalenie kolejnych bezbronnych dusz. Nie mogliśmy pozwolić by coś zniszczyło to wszystko wokół, by zmiotło nas z powierzchni ziemi, zaskoczyło, zabiło.
Zabiło. Niechęć Flynna do dzielenia się swoją przeszłością mogła nas zabić. Zabijała również mój optymizm, który starałem się usilnie utrzymać. Hah! Może też trochę się okłamywałem, że nie było tak źle jak to pisał wyraz jego twarzy, stąd wziął się nadmiar mojego pozytywnego myślenia? A może ta niepewność związana z moją przyszłością, ściśle również z obecnością Flynna u mojego boku, doprowadzała mnie na skraj szaleństwa?
- Daj spokój. Chyba nie wierzysz w to, że tu sobie prężnie pracowali...? - zapytałem go rozbawiony. Próbowałem jakoś rozluźnić atmosferę, ale ewidentnie mi to nie wychodziło. Plus był jednak taki, że Flynn nie uciekł, tylko jeszcze bardziej do mnie przylgnął. Zrobiło mi się cieplej na sercu na ten gest.
Pomimo poważnej rozmowy, która nas czekała, nie potrafiłem mu odmówić tej bliskości. Zresztą, sobie również nie byłem w stanie jej odmówić. Otuliłem go rękoma niczym małego chłopca... Jak ojciec syna. Jak Tully przytulał mnie.
- Nie stresuj się tak, Flynn. Zauważ, że po tym co już przeszliśmy, wciąż tu jestem i nigdzie się nie wybieram, hmm? - odparłem do niego na dalsza próbę pocieszania. Nawet cmoknąłem go w czubek głowy. Nie przepadałem, kiedy robił sobie krzywdę, a uderzanie w wóz z taką siłą było znęcaniem się nad sobą, ale nic nie mówiłem. Ewidentnie w ten sposób odreagował emocje, bo potem zalał się łzami... To też łamało mi serce, widok jego rozpaczy, jego łez, tych emocji, które zmuszały go do nienawidzenia siebie. Był jednym z najcudowniejszych osób, jakie miałem okazję poznać... Nie potrafiłem mu pomóc, a tak bardzo pragnąłem by ujrzał siebie moimi oczami.
- Chciałbym wiedzieć, kim jest ten Dante? W jaki sposób go poznałeś? Co o nim wiesz, w sensie czym się zajmuje, co robi... A właściwie, co robił, kiedy go znałeś, bo jednak minęło trochę czasu odkąd byłeś na Ścieżkach... I co ma wspólnego z tą Platynową Blondi? Co Platynowa Blondi ma wspólnego z tobą? - zacząłem, bo właściwie za bardzo nie wiedziałem, gdzie zacząć, ale jak zacząłem pytać, to jakoś te pytania zaczęły same się sypać jak oszalałe. Ale zatrzymałem się, zamknąłem się na chwilę, żeby Flynn mógł odpowiedzieć.