Gdy Leonard z Charlesem nie byli razem, był spokój. W przeciwnym wypadku, nie potrafili powstrzymywać się od wzajemnego przekomarzania się, zaczepiania czy nawet i dokuczania. Doprowadzało to niejednokrotnie do irytacji Richarda, jakby nie umieli się momentami odpowiednio zachować, choćby przy wspólnych posiłkach. Co dzień trzeba było zwracać im uwagę. Choćby nawet karcącym spojrzeniem.
Druga sprawa. Brak stałej pracy był dla Richarda irytujący, kiedy ktoś wytykał mu coś takiego. Nawet własny syn. Mimo wszystko musiał i tak czekać, aż brat ogarnie końcowe sprawy ze swoimi znajomościami, aby mógł w końcu złożyć papiery do Ministerstwa Magii. Pozwolił sobie to przemilczeć, ale uwagę na ich zachowanie przy stole, musiał zwrócić. Biznes rodzinny, to nie była praca bardzo dochodowa. Może niezarządzana tak, aby zarabiać miliony, ale na tyle, żeby Robert mógł utrzymać sklep i tę kamienicę.
Richard od razu też spojrzał tym samym spojrzeniem na drugiego syna. Karcąco, upominająco, aby przestali już te sprzeczne rozmowy między sobą. Zauważył też, że już od razu, po zajęciu miejsca przy stole, Leonard postanowił zacząć posiłek. ”Długo im zajmie przyzwyczajenie się do tutejszych zasad...” – stwierdził w myślach.
Uwagą wrócił do Lorien, która w udzieleniu odpowiedzi miała chyba jakiś problem. Poza zwyczajnym „hm”, które nie było satysfakcjonujące, zaczął się jej uważniej przyglądać. ”Coś ukrywa…” – pomyślał, marszcząc brwi. Obserwował każdy jej ruch, gest, mimikę. Zaś po udzieleniu odpowiedzi, zmieniła szybko temat.
- To może wiesz, czy Sophie już wstała?Rzucił dość poważnie kolejne pytanie. Czy w ogóle miała okazję spotkać gdzieś w tym domu córkę swojego męża? Kojarzyła ją ogóle? Pamiętała, tak jak jego synów? Zauważył, że i tej młodej rudej roztrzepanej dziewczyny nie było z nimi. Wątpliwe trochę, aby dziewczyna zapomniała zejść na poranny posiłek. A może z Robertem gdzieś była w tym domu?
Pytając, sięgnął po dzbanek, jaki trzymała Lorien. Zauważył jej drżące dłonie, więc postanowił przejąć od niej kontrolę nad tym dzbankiem z nieszczęsną i chujową według niej kawą.
- Naleję sobie.Dał jej do zrozumienia, że zauważył u niej te charakterystyczne elementy zmęczenia? Drżenie dłoni?