Pogłaskała go delikatnie dłonią po policzku, widziała, że nadal się denerwuje, nie chciała, żeby tak na nią reagował. To nie wróżyło im nic dobrego. - Hej, spokojnie, nic się nie stało. - Powiedziała bardzo pewnym tonem głosu, można było uwierzyć w jej słowa. Nie chciała, żeby obwiniał siebie o ten chwilowy moment szczerości, najwyraźniej tego wtedy potrzebował. Nie miała do niego wyrzutów, przecież też powinien głośno mówić, co mu przeszkadza, dzięki temu będą mogli dojść do porozumienia. - Może faktycznie dosyć ostro mnie potraktowałeś, ale chyba właśnie tego potrzebowałam, jak mówiłam nie będę ci dawać powodów do niepokoju. - To nie tak, że zamierzała zrezygnować ze swojej dotychczasowej działalności, bo przecież Brenna jej zaufała, wciągnęła ją w Zakon Feniksa, musiała się angażować, ale mogła mniej mówić Cameronowi, w końcu jeśli nie wiedział, że będzie ryzykować, to nie powinien się o nią martwić. Ukrywanie przed nim prawdy wydawało jej się być najprostszym rozwiązaniem. Najmniej inwazyjnym.
Nie chciała zresztą przestać wspierać Zakon, wiedziała, że może im się przydać podczas walki ze śmierciożercami, chciała działać, chciała walczyć ze złem. Nie usiedziałaby bezczynnie na tyłku, strasznie była dumna z tego, że chcieli, żeby z nimi działała. Wydawało jej się, że dotychczasowo szło jej całkiem nieźle, może poza tym okropnym Beltane, ale tam była na służbie, to było ryzyko zawodowe, jej praca wiązała się z tym, że wydarzą się podobne sytuacje. W końcu była BUMowcem. Miała ganiać przestępców, jak przystało na magipolicjantkę, to, że teraz roiło ich się od groma wszędzie, to nie była jej wina.
- Jesteś dla mnie wsparciem, ogromnym. - Powiedziała cicho. Tkwili w uścisku, cieszyła się, że tym razem nie gardzi jej dotykiem, nie odsuwa się od niej. Obawiała się nieco, że może być inaczej, szczególnie po tym krótkim wypadzie nad jezioro Windermere. Cameron pomógł jej się otrząsnąć po tym najgorszym okresie w jej życiu, kiedy została przykuta na niemalże miesiąc do łóżka, uwięziona w domu. Gdyby nie on, to pewnie by się załamała, pomagał jej wrócić do pełnej sprawności, znał się na tym jak nikt inny i poświęcał jej czas, był jej wsparciem, ogromnym.
- Czyli nie masz nic przeciwko kolejnemu wypadowi dla bogaczy? Myślałam, że się tam źle bawiłeś. - Dodała z uśmiechem. Miała wrażenie, że jej pomysły nie zawsze przypadały mu do gustu, może jednak było inaczej? - Myślałam, że możemy wybrać się do tej Hiszpanii, pamiętasz, moja matka ma tam dom. - Mogliby zniknąć na tydzień, czy dwa, zamknąć się tam i nie kontaktować ze światem, uciec od wszystkiego. - Muszę ci się przyznać, że nie jestem dobra w jeździe na nartach, nigdy nie byłam. - Pewnie, gdyby poświęciła temu dłuższą chwilę, to szybko by się nauczyła, bo wszelkie aktywności fizyczne przychodziły jej bardzo łatwo, ale zdecydowanie wolała latanie na miotle. - Jeśli jednak chcesz narty, to mogę coś zorganizować. - Czego tylko Cameron sobie zażyczy. - Idziemy się przejść, czy będziemy tak tu stać? - Pogoda była piękna, zachęcała do spaceru, znajdowali się w tak pięknej okolicy, że szkoda by było, żeby tutaj tkwili. Szczególnie, że drzewa Abbottów zachęcały do tego, żeby podejść bliżej i się im przyjrzeć.