31 grudnia 1971 My Little Sin

To zależało też od trybu życia, od tego czym się zajmowali na co dzień i z czego żyli. A ona o Saurielu za wiele powiedzieć nie mogła… prócz tego, że to nieciekawy typ. Czy będą się mijać, a może wbrew przeciwnie? Czasami na pewno będzie trzeba się razem pokazać na jakimś… spędzie rodzinnym. A może nie? Może ktoś w końcu nie wytrzyma i od siebie odejdą, wykurzając przy tym całą rodzinę, ale hej – wtedy już za wiele zrobić nie będą mogli, bo dostali co chcieli.
Victoria zmarszczyła brwi. Mickiewicz, Szekspir… No to nie brzmiało jak jacyś czarodziejscy autorzy.
- To jakieś… mugolskie? – zapytała w końcu, nie mogąc znaleźć na to lepszych słów. Trochę się skrzywiła. Bądź co bądź… była wychowana w czystokrwistej rodzinie z zasadami. Była karmiona bzdurami o mugolach od urodzenia. - Znać, a znać… To dwie różne sprawy – znać empirycznie czy rozumieć dlaczego coś się dzieje tak, a nie inaczej? Naukowiec po prostu znał świat od innej strony, ale czy lepiej, czy gorzej? Po prostu inaczej. Ale rzeczywiście, to była mała pułapka, tyle, ze zastawiona dość nieświadomie, bo jednak Sauriel wykrzesał z siebie dłuższe zdanie. I wcale nie mówił jak jakiś skończony nieuk. Chyba tylko dlatego przemilczała dłuższy komentarz na temat czytania mugolskiej poezji – to było zrobienie na kobiecie wrażenia! Tyle, że chyba nie taki był w ogóle cel. - Skąd. Nikt się za mnie nie uczył. Nikt za mnie nie szedł do pracy i nikt za mnie jej nie wykonywał. Nikt też za mnie tutaj z tobą nie przyszedł. Myślę, że zdecydowanie sama swoje życie przeżywam i nie mam czasu, by przeżywać życie kogoś innego – plotki jej nie omijały, nawet ona ich czasami słuchała, albo czytała coś niedorzecznego w gazecie. Ale nie żyła tym, nie. Uważała, że mimo wszystko jednak doświadczała całkiem sporo. Zresztą… przecież w pracy nie siedziała za biurkiem, jak mogłoby się wydawać po tym, że była kujonką. - Własnych dokonań nie należy się wstydzić, zwłaszcza, jeśli rzetelnie się na nie zapracowało – co łatwo przyszło to łatwo pójdzie, ale praca, jaką się w coś włożyło, szlifowanie własnych umiejętności miesiącami, latami – do perfekcji, czy było się czego wstydzić? Absolutnie nie. - Na bycie zdolnym też trzeba sobie zapracować, samo się nic nie dzieje. Dlatego się mówi, że czas to pieniądz i to cała prawda – bo czas, jaki się w coś włożyło, później można było przekuć na kompetencje, a następnie – na galeony, które stety czy niestety do życia były potrzebne. I tylko głupiec mówił, że nie.
- Nie ma za co. Zaręczam, że tych praw masz znacznie więcej – i żeby było zabawniej: nie było żadnych zakazów, bo Victoria jak na razie mówiła tylko o tym co może, a czego nie musi, nie czego nie może. - Powiedz mi jedno. Co ci szkodzi chociaż przez chwilę być… nieopryskliwym? Az tak chcesz sobie komplikować życie?